مقاله؛

ویژگی‌های "جریان نفوذ" از دیدگاه قرآن

  • کد خبر : 761268
  • منبع : روزنامه کیهان
خلاصه

از اقدامات جریان نفوذ و نفاق آن است که برای دستیابی به اهداف و مقاصد نامشروع و خلاف مصالح امت و نظام اسلامی، از حربه تهدید استفاده می‌کنند. بر همین اساس، هر گاه بخواهند با بهره‌گیری از روش چانه‌زنی و فشار، مقاصد خویش را تحقق می‌بخشند.

خبرگزاری اهل‌بیت(ع) ـ ابنا / سرویس صفحات فرهنگی:

در مطلب پیش رو ویژگی‌ها، شاخصه‌ها و اقدامات تخریبی جریان نفوذ و نفاق بر اساس آیات قرآن واکاوی شده است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به کوشش: خلیل منصوری
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جریان نفوذ در یک نظام سیاسی، جریانی به ظاهر داخلی، ولی در فکر و عمل، جریانی خارجی است؛ زیرا در مقاصد همان چیز‌هایی را مد نظر قرار می‌دهد و تحقق می‌بخشد که جریان خارجی و بیگانه در صدد تحقق آنها است. جریان نفوذ به سبب آنکه آگاهانه، عالمانه و عامدانه با راهبردها، سیاست‌ها و برنامه‌های خاص خویش در ساختار، بدنه قدرت سیاسی، دولت و حکومت نفوذ می‌کند، جریانی بسیار خطرناک و مخرب است؛ زیرا فریبکاری و نفاق جریان نفوذ، همانند پوششی عمل می‌کند تا نفوذی‌ها را از هر گونه شناساسی و آسیب و خطری دور سازد و در همان حال به سبب اعتماد نظام سیاسی و امت و بسنده کردن مردم و دولت به ظاهر حال آنها و رفتار به ظاهر «کاتولیک‌تر از پاپ» نشان‌ دادن، با فراغت بال اهداف و مقاصد بیگانگان را تحقق می‌بخشند؛ همچنین در هر خطایی، زبانشان درازتر و ادعایشان بیشتر و اعتراضشان به نابسامانی‌ها و عدم کارآیی نظام سیاسی و عدم تحقق اهداف مشروعیت بخش نظام، شدیدتر از دیگران است؛ زیرا این‌گونه، می‌توانند فرار به جلو داشته و با پیشتازی و جلوداری و «دزد دزد کردن»، دیگران را متهم و خودشان را از هر گونه فساد و ناکارآمدی مبرا و پاک سازند و انگشت اتهام را از خود دور ساخته و حلقه امنیتی و صیانتی به دور خویش بکشند تا بتوانند در هر شرایطی بقای خویش را تضمین کنند و به اقدامات تخریبی خویش با امنیت کامل ادامه دهند.

از نظر قرآن، جریان نفوذ که بخشی از جریان بزرگ نفاق در امت اسلام است، همانند اصل خودش یعنی جریان نفاق، بسیار خطرناک و فتنه‌گری آن موجب مشروعیت‌زدایی از نظام اسلامی و فقدان کارایی و از دست رفتن فرصت‌ها بلکه انسجام امت و فروپاشی نظام اسلامی و دین‌زدایی از امت و هدف‌زدایی و انگیزه‌زدایی از آنان است. شکی نیست که فتنه‌گری و ایجاد آشوب در لوای آمیختگی حق و باطل و ایجاد شبهات در فکر و عمل، بدتر از قتل است؛ زیرا اگر قتل موجب حذف فیزیکی افراد است؛ ولی فتنه موجب حذف اعتقاد و باورها و تاثیرگذاری منفی در قلوب و اذهان است به طوری که حیات معنوی و اخروی گرفتاران فتنه را به خطر می‌افکند؛ در حالی که حذف فیزیکی هرگز موجب تباهی حیات معنوی افراد مقتول نمی‌شود.

پس اگر اقدامات نظامی کافران و مشرکان موجب حذف مسلمانان و مومنان و قتل ایشان می‌شود؛ ولی هرگز اذهان و قلوب آنان از ایمان خالی نمی‌شود، بلکه موجب ورود مقتولان به عنوان شهیدان به بهشت و لقاء‌الله می‌گردد؛ در حالی که اقدامات تخریبی جریان نفاق و نفوذ، موجب دین‌زدایی و از دست رفتن ایمان مردمان شده و حیات معنوی و حیات طیبه اخروی آنان را تهدید بلکه نابود می‌کند. از همین رو احیای قلوب افراد با انوار ایمانی به معنای حیات حقیقی است، در حالی که قتل مومنان و مسلمانان هرگز به معنای نابودی حیات حقیقی و اخروی آنان نیست. بر همین اساس، فتنه‌گری جریان نفوذ و نفاق بدتر از اقدام کافران در قتل مسلمانان معرفی شده (بقره، آیه ۲۱۷) و خدا جریان نفوذ و نفاق را به مرتبه «الدرک الاسفل من النار» که پست‌ترین درکات دوزخ است، وعید می‌دهد و آنان را تهدید می‌کند. (نساء، آیه ۱۴۵)

بخش بزرگی از آیات قرآن به جریان نفوذ و نفاق اختصاص یافته است؛ زیرا خطر آنها به نظام اسلامی و امت اسلام نزدیک‌تر و بزرگ‌تر و خطرناک‌تر است؛ به طوری که دفع جریان نفوذ و نفاق به عنوان یک اولویت تعریف شده است؛ البته هرگز این دفع به معنای حذف فیزیکی افراد متهم این جریان نیست، بلکه به معنای شناسایی و مهار و مدیریت آنان و در برخی از موارد طرد اجتماعی است.

از نظر قرآن مهم‌ترین اقدامات تخریبی جریان نفوذ و نفاق ویژگی‌های آنان عبارت است از:

1- جاسوسی: جاسوسی رفتاری نهانی غیر قابل شناسایی برای بیگانگان است. در بیشتر موارد، جاسوس، اطلاعات خاص امنیتی و نظامی را در اختیار بیگانگان می‌گذارد، اما این بدان معنا نیست که جاسوس، تنها در حیطه کسب اطلاعات و اطلاع‌رسانی به بیگانگان و دشمنان کار می‌کند یا کار اطلاعاتی او محدود به دایره خاصی باشد، بلکه ممکن است شامل هر گونه اطلاعاتی باشد که بیگانگان برای مقاصد خویش از آن بهره می‌گیرند. از این‌رو برخی از افراد جریان نفوذ و نفاق حتی اطلاعات شخصی و حریم خصوصی مسلمانان و مومنان را در اختیار بیگانگان قرار می‌دادند تا آنان با تحلیل و تبیین خویش، توصیه‌های تخریبی علیه امت اسلام و نظام اسلامی داشته باشند. در این راستا خدا به مومنان و مسلمانان هشدار می‌دهد تا خواسته و ناخواسته به یک عامل جاسوسی و اطلاعاتی دشمن تبدیل نشوند و اطلاعاتی از وضعیت خانواده و حریم‌های خصوصی و شخصی در اختیار بیگانگان قرار ندهند؛ زیرا بیگانگان از هیچ توطئه و فسادی درباره امت اسلام کوتاهی نمی‌کنند و از شدت گرفتاری و رنج و زیانی که به امت اسلام از هر طریق می‌رسد خوشحال می‌شوند و دوست دارند که امت اسلام در شرایط بحران و ناامنی در هر عرصه و ساحتی گرفتار باشد. سینه‌های دشمنان و بیگانگان از کینه و نفرت آکنده است و آن را نهان می‌دارند و به ظاهر به عنوان طرفداری از وضعیت مثلا مردم نشانه‌هایی از دوستی را بیان می‌دارند، ولی در باطن نفرت خویش را نهان می‌کنند و از بدبختی امت خوشحال هستند. (آل عمران، آیه ۱۱۸) به عنوان نمونه ممکن است از وضعیت زنان یا فقر یا کودک‌آزاری و دیگر حقوق انسانی طرفداری کنند، ولی در باطن اصلا دوست دارند که امت اسلام گرفتار این امور باشد و اگر اطلاعاتی را در این زمینه کسب می‌کنند برای فتنه‌گری و توطئه و بهره‌برداری برای مقاصد شوم خویش است. (همان) ممکن است شما به حکم محبت فطری خویش به هر موجودی از جمله انسان‌های دیگر، محبتی را به طور واقعی ابراز کنید، ولی آنان هرگز محبتی را نسبت به شما ندارند؛ زیرا کفر بیگانگان و مشرکان، آنان را از فطرت دور ساخته است و آنچه از محبت نشان می‌دهند، چیزی جز دروغ نیست. بنابراین نباید به لبخند و محبت ظاهری آنها هنگام ملاقات و دیدارهای رسمی و غیر رسمی بسنده کرد؛ زیرا اینان دور از چشم شما از موفقیت‌های شما چنان ناراحت می‌شوند که از غیظ و خشم زیاد ممکن است دق کنند و بمیرند؛ اما از ناکامی‌های امت خوشحال می‌شوند. (آل عمران، آیات ۱۱۸ تا ۱۲۰) در این میان جاسوسان حرفه‌ای چون جریان نفوذ و نفاق، بیش از مسلمانان ساده‌لوح در خدمت دشمن خواهند بود؛ زیرا امت ممکن است نادانسته رفتاری داشته و اطلاعاتی را به بیگانگان بدهد که موجب بهره‌برداری آنان در توطئه و فتنه و فسادگری شود؛ اما جریان نفوذ و نفاق عالمانه و عامدانه در خدمت دشمنان و بیگانگان هستند؛ زیرا از نظر قرآن اینان بخشی از همان‌ها هستند و نباید تابعیت ظاهری آنان به اسلام و امت و دولت اسلامی موجب شود که انسان گمان کند که اینان از خودی‌ها هستند، بلکه آنان از غیر خودی‌ها هستند و وقتی شرایط آماده ‌باشد به سرعت به دامن بیگانگان می‌روند و دشمنی خویش و تابعیت بیگانگان را آشکار و علنی می‌پذیرند. (مائده، آیات ۴۱ و ۴۲؛ توبه، آیه ۴۷)

2- تحریف‌گری: از دیگر اقدامات تخریبی جریان نفوذ و نفاق در نظام اسلامی و امت اسلام، تحریف‌گری به نفع بیگانگان و مقاصد آنان است. این تحریف می‌تواند ظاهری و معنوی باشد. آنان در بیشتر موارد تلاش می‌کنند تا از تحریف لفظی و ظاهری دوری ورزند؛ زیرا این‌گونه تحریف‌گری چهره واقعی آنان را رسوا می‌کند؛ از این رو، بیشتر دنبال تحریف معنوی می‌روند و معنای حقیقی چیزی و مطلبی را تغییر می‌دهند و به مقلدان و مطیعان بی‌سواد خویش می‌گویند: اگر از طرف رهبر جامعه و نظام اسلامی فرمان‌هایی مطابق میل ما صادر شد، آن را بپذیرید و اگر مطابق میل و مقاصد ما نباشد ، آن را انکار کنید و نپذیرید. (مائده، آیه ۴۱) رسانه‌ها و بوق‌های تبلیغاتی جریان نفوذ و نفاق هر مطلب و حکم و فرمان رهبری را که مطابق میل آنان باشد، برجسته سازی می‌کنند و هر حکم و فرمانی که مطابق میلشان نباشد، از کنارش بی‌هیچ واکنشی رد می‌شوند و یا آن را تحریف می‌کنند و با حذف قبل و بعد، بخشی را منتشر و برجسته می‌کنند که حقیقت در آن گم می‌شود. فریبکاری رسانه‌ای و تغییر و تحریف حقایق و فرمان رهبر جامعه از مهمترین شگردهای جریان نفوذ و نفاق است که در چارچوب «نومن ببعض و نکفر ببعض» عملیاتی می‌شود؛ زیرا رفتار گزینشی می‌تواند مقاصد آنان را برآورده سازد و مقاصد و اهداف رهبری را نهان و امکان تاثیرگذاری را کاهش یا معدوم کند.

3- حرام‌خواری: جریان نفوذ و نفاق، از کافرین بدتر هستند. از همین رو، حتی از اصول اخلاق جهانی نیز بی‌بهره‌اند و تنها زندگی دنیوی برای آنان اصالت دارد و به هر شکل و شیوه‌ای تلاش می‌کنند بهترین زندگی دنیوی را برای خویش بسازند و به سعادت ظاهری و آرامش و آسایش کامل دست یابند؛ آرامشی که آن را در سایه آسایش و رفاه مادی می‌جویند. بر همین اساس است که سبک زندگی خویش را سامان می‌دهند و اصولا جز برای خود ارزشی حیاتی قائل نیستند و تلاش می‌کنند تا بهترین زندگی را داشته باشند. بنابراین، حرام‌خواری امری طبیعی است و تلاش می‌کنند هر جوری شده مالی را به دست آورند و زندگی را سامان دهند. اختلاس و رشوه خواری و دیگر انواع حرام خواری در سبک زندگی آنان طبیعی است و اگر خلاف آن از آنان رویت شود، باید در عقل معاش‌شان شک کرد. خدا در قرآن می‌فرماید که جریان نفوذ و نفاق هر کاری می‌کنند برای تامین معاش دنیوی خودشان است و حرام خواری جزیی از همین فلسفه و سبک زندگی آنان است. (مائده، آیه ۴۲)

4- حکمیت‌خواهی: جریان نفوذ و نفاق، به ظاهر اهل اسلام و ایمان هستند و حتی می‌توان گفت که در ظاهرسازی و تظاهر استاد هستند به گونه‌ای که خود را «کاتولیک‌تر از پاپ» و مومن‌تر از حتی پیامبر(ص) نشان می‌دهند و حتی ممکن است به برخی از رفتارهای رهبران از جمله پیامبر(ص) اعتراض کنند و آن را دور از شأن و شئون پیامبری بدانند و از وی بخواهند رفتارش را برای نمایش اسلام و ایمان تغییر دهد و مثلا سخت‌گیری بیشتری داشته باشد. اینان با چنین رویه و روحیه‌ای در اجتماع ظاهر می‌شوند وبرای اینکه خود را اهل ایمان و اسلام نشان دهند، در کاری به سراغ پیامبر(ص) و رهبری می‌روند تا به ظاهر ایشان را داور خویش قرار دهند و از وی در هر موضوعی حتی شخصی مانند حضور یا عدم حضور در انتخابات حکم بخواهند و یا در مرافعات حکمیت نماید. (مائده، آیه ۴۲) بنابراین، نظام اسلامی و امت می‌بایست مراقب و مواظب باشند که در دام این حیله و مکر جریان نفوذ و نقاق نیفتند و فریب آنان را نخورند، بلکه با توجه به شرایط در این امور وارد شوند و اگر خواست حکمیت کند یا نکند. (همان) به هر حال، حکمیت و حکم‌خواهی جریان نفوذ و نفاق برای تظاهر است.(همان)

5- تهدیدگری: از دیگر اقدامات جریان نفوذ و نفاق آن است که برای دستیابی به اهداف و مقاصد نامشروع و خلاف مصالح امت و نظام اسلامی، از حربه تهدید استفاده می‌کنند. بر همین اساس، هر گاه بخواهند با بهره‌گیری از روش چانه‌زنی و فشار، مقاصد خویش را تحقق می‌بخشند. گاه می‌گویند چانه‌زنی از بالا و فشار از پایین یعنی در سطح حکومتی چانه‌زنی می‌کنیم تا مقاصد ما تحقق یابد و درهمان حال از سطح اقشار امت و اجتماع به نظام اسلامی فشار می‌آوریم تا بتوانیم در عرصه سیاسی اهداف خویش را آسان‌تر تحقق بخشیم. البته در شرایطی با تهدید نظام اسلامی به ایجاد نا امنی و آشوب اجتماعی، کاری می‌کنند تا اهداف آنان تحقق یابد و کسی مانع مقاصد شوم و پلید آنان نشود. اما خدا در قرآن می‌فرماید نباید رهبری و پیامبر(ص) گول این رویه آنها را بخورد و با آنان همراه و همگام شود؛ زیرا اینان نمی‌توانند تهدیدات ضدامنیتی خویش را اجرایی کنند و آسیبی به نظام اسلامی و امت برسانند. (مائده، آیه ۴۲) بر نظام اسلامی است که در همه حال حق و حقوق همگان حتی همین جریان‌هایی نفوذ و نفاق را رعایت کند و بر اساس «قوامین بالقسط» که اساس و پایه نظام سیاسی است، قسط را اجرایی کند و سهم هر کسی را بر اساس عدالت الهی به آنان بدهد؛ زیرا تنها در سایه اجرا و تحقق قسط به شکل کامل است که هر کسی به حق و حقوق خویش به شکل ملموس و محسوس می‌رسد و کسی نمی‌تواند در چنین شرایطی توطئه و فتنه‌ای را بر پا کند.(همان)

6- قسط‌خوری: از مهم‌ترین اهداف نظام اسلامی و امت اسلام به عنوان فلسفه دینداری و نظام‌سازی، قیام به قسط و تحقق کامل آن در همه ابعاد و اقشار اجتماع بلکه محیط زیست انسانی است. (حدید، آیه ۲۵) بر همین اساس، نظام اسلامی که مقوم ذاتی آن را قسط‌خواهی و تحقق قسط در همه ابعاد تشکیل می‌دهد، می‌بایست در جایگاه «قوامین بالقسط» (مائده، آیه ۸) به گونه‌ای عمل کند که هر کسی به سهم خویش از مواهب هستی برسد و از این جهت احساس کمبود و نقصانی نداشته باشد؛ زیرا از نظر قرآن، اصولا مسلمانی یعنی قسط خواهی و اجرای قسط کامل؛ از همین رو قاسط را در برابر اسلام قرار می‌دهد و در چارچوب صنعت احتباک قاسط را کافر و مقسط را مسلمان معرفی می‌کند. (جن، آیات ۱۵ و ۱۶) پس اگر کسی قاسط یا قسط‌خور باشد، کافر است؛ چنان‌که مقسط یعنی تحقق بخش قسط همان مسلمان است. از نظر قرآن، جریان نفوذ و نفاق که دنبال معاش دنیوی است و آن را اصیل می‌داند به هر شکلی تلاش می‌کند تا نه تنها سهم دیگران را از مواهب ندهد، بلکه آن را با اختلاس و رشوه و دزدی و حرام‌خواری، جزیی از سرمایه مادی خویش قرار دهد.(مائده، آیه ۴۲) بر همین اساس، جریان نفوذ و نفاق، هر گاه حتی دنبال حکم و حکمیت به نزد رهبری نظام اسلامی می‌روند، دنبال قسط‌خوری و سهم‌خوری از مال دیگران هستند و نمی‌خواهند عدالت اجرایی شود؛ از همین رو وقتی حکم و فرمانی بر خلاف میل و مقاصد آنان صادر می‌شود آن را نمی‌پذیرند و مخالفت می‌ورزند و هیاهو به پا می‌کنند و با رسانه‌ها و تبلیغات و هوچی‌گری و جنگ روانی اقتدار نظام اسلامی را به چالش می‌کشند و با اخبار دروغین و شایعه‌سازی، به تخریب روحیه و روان امت می‌پردازند و شایعات و اخبار مخرب لرزه افکن را در اجتماع گسترش می‌دهند.(احزاب، آیات ۶۰ و ۶۱) این جریان نفوذ و نفاق با فرمان‌ها و احکام و قوانین قسط مدارانه مخالفت می‌ورزند و هرگز تن به قسط خواهی نمی‌دهند.(مائده، آیه ۴۲)

7. ساختار شکنی: جریان نفوذ و نفاق، ساختار شکنی می‌کند؛ زیرا اینان ساختارهای نظام اسلامی و نظام اجتماعی یا نظام اقتصادی یا نظام فرهنگی یا نظام‌های دیگر اسلام را به عنوان یک ساختار کامل و عقلی و مقبول نمی‌پذیرند و در اندیشه جایگزین سازی با ساختارهای دیگر هستند. بنابراین، اگر مثلا در ساختار نظام سیاسی، نظام الهی را نمی‌پذیرند، دنبال نظام طاغوتی می‌روند و به جای قوانین اسلام دنبال شرایع انسان می‌روند که با عقل ناقص خودشان وضع می‌کنند. در حوزه اقتصادی نیز ساختار اقتصادی اسلام را قبول ندارند و دنبال مثلا نظام سرمایه‌داری و اقتصاد بازار یا اقتصاد سوسیالیستی یا کمونیستی هستند. در ساختار فرهنگی نیز بنیادهای آن را قبول ندارند چنانکه قائل به ساختارهای اجتماعی نیستند و اصول و قواعد خانواده در اسلام را نمی‌پذیرند و به تقابل با آن می‌پردازند. این تقابل در حوزه خانواده شامل نحوه خواستگاری و روابط دختر و پسر تا حقوق زن و مرد و حتی ارث خود‌نمایی می‌کند و تلاش می‌کنند تا ساختارهای نظام‌های اسلامی در این حوزه را به چالش بکشند. ایجاد شبهات در کارایی ساختارهای نظام‌های گوناگون اسلامی از مهم‌ترین روش‌هایی است که جریان نفوذ و نفاق آن را دنبال می‌کند.(قیامت، آیات ۱ تا ۷؛ آل عمران، آیه ۷؛ توبه ۶۷؛ احزاب، آیات ۶۰ و ۶۱ )

8.هنجارشکنی: ساختار شکنی جریان نفوذ و نفاق در همه عرصه‌ها خودنمایی می‌کند. البته در عرصه فرهنگی بیش از دیگر امور خود را نشان می‌دهد؛ زیرا فرهنگ بنیاد همه فعالیت‌های اجتماعی انسان و اگر در حیطه فرهنگی ساختار شکنی انجام شود، آثار آن در حوزه‌های دیگر اجتماعی از اقتصاد و خانواده و مانند آنها نیز خودنمایی می‌کند. یکی از فعالیت‌های مخرب جریان نفوذ و نفاق آن است که ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها را جابه جا می‌کنند. این گونه است که ضد ارزش‌ها جای ارزش‌ها قرار می‌گیرد و ارزش‌ها تبدیل به ضد ارزش در یک جامعه می‌شود. مثلا زناشویی حتی در قالب عقد موقت به یک ضد ارزش و زنا به یک ارزش در میان اقشار مردم تبدیل می‌شود. خدا در آیات قرآن بارها هشدار می‌دهد که جریان نفوذ و نفاق در عرصه فرهنگی همواره این ساختار شکنی را دارد تا اهداف ضد اسلامی خویش را در اجتماع و امت اسلام به منصه ظهور برسانند.(توبه، آیه ۶۷)

9. بازی با دین: جریان نفوذ و نفاق دین اسلام را به عنوان یک فلسفه و سبک زندگی قبول ندارند و آن را به بازی می‌گیرند. فقدان اعتقاد به اسلام به عنوان راه‌حل، موجب می‌شود تا ساختارهای دیگری را دنبال کنند و اسلام را از ساختارهای زندگی حذف کنند. اسلام برای آنان چیزی جز ابزاری برای بهره‌گیری دنیوی و فریب مردم و دولت اسلامی نیست. بنابراین، باید دانست که جریان نفوذ و نفاق هیچ اعتقادی به دین و راهکارهای آن ندارند و دین را بازیچه خود قرار می‌دهند.(توبه، آیات ۶۴ و ۶۵)

10. اعراض از ولایت مومنان: جریان نفوذ بر آن است تا کسانی بر مردم ولایت یابند که از گروه مومنان نباشند. از همین رو در چینش و انتخاب مدیران و مسئولان کسانی را که ولایت طاغوت دارند، انتخاب می‌کنند تا در خدمت اهداف آنان باشند.(نساء، آیات ۱۳۸ و ۱۳۹) جالب این است که در مسائلی که اختلافاتی در آن راه دارد، به جای پذیرش حکمیت مومنان و ولایت ایشان دنبال ولایت و حکمیت طاغوت می‌روند.(نساء، آیه ۶۱ و ۶۱) از همین رو مثلا دادگاه بین‌المللی لاهه و سازمان ملل برایشان از اهمیت بیشتری برخوردار است تا سخنان و احکام رهبری. در آیات قرآن بارها بیان شده که جریان نفوذ و نفاق به جای ارتباط با مومنان و دوستی با این افراد با بیگانگان ارتباط فکری و عملی و دوستی دارند.(نساء، آیات ۱۳۹ تا ۱۴۶)

11. مردم گرایی ظاهری: جریان نفوذ مدعی مردم گرایی و رضایت آنان است و معتقدند توده‌های مردم ظاهر بین هستند و عمق مسائل را درک نمی‌کنند؛ در حالی که رضایت الهی که در اطاعت از خدا و رسول‌الله(ص) به دست می‌آید، چیزی جز رضایت حقیقی مردم نیست؛ زیرا این احکام الهی و رضایت الهی، در خدمت همان خلق و مردم است؛ هر چند که ظاهر این احکام ممکن است مانند انفاق و صدقه و قرض و جهاد و حج ضرری باشد، ولی در باطن تامین‌کننده سعادت دنیوی و اخروی مردم است. جریان نفوذ و نفاق با مردم گرایی ظاهری و توده‌ای تلاش می‌کند تا مردم را از جریان اصلی اصلاحات و اسلام دور نگه دارند و این گونه رضایت مردم را بر رضایت خدا ترجیح می‌دهند.(توبه، آیه ۶۲) از نظر قرآن، اینان مردم‌گرایی را گاه به سبب ترس و خوفی که از آنان دارند، اعمال می‌کنند؛ زیرا از خشم مردم بیش از خشم الهی می‌ترسند.(حشر، آیات ۱۱ و ۱۳)

12. اصلاحات دروغین: از نظر قرآن، جریان نفوذ و نفاق تحلیل و تبیین نادرستی از حقایق به سبب فقدان قوای ادراکی ارائه می‌دهند. این گونه است که افساد خویش را اصلاحات می‌دانند و مدعی اصلاحاتی هستند که جز فساد و تباهی برای اجتماع سودی ندارد.(بقره، آیات ۷ تا ۱۰)

13. خدعه‌گری و ریاکاری: جریان نفوذ همواره بر اساس خدعه و فریب کار می‌کنند و چیزی که نشان می‌دهند حقیقت باورها و اعتقادات آنها نیست. از همین رو در هر کاری از نماز و روزه و انفاق تنها به جنبه ریاکاری و خودنمایی آن توجه دارند و این گونه به خود و دیگران زیان وارد می‌سازند.(بقره، آیات ۲۰۴ و ۲۶۴؛ نساء، آیه ۱۴۲)

14. سودجویی: جریان نفوذ و نفاق دنبال دنیا هستند و سودجویی به عنوان یک روحیه و رویه در آنان نهادینه شده است.(نور، آیات ۴۷ و۴۸؛ مجادله، آیات ۱۴ تا ۱۸)

15. تخلف از رهبری جامعه: ممکن است جریان نفوذ و نفاق برای حفظ ظاهر و تظاهر با رهبری جامعه مخالفت علنی نداشته باشند، اما تخلف علنی دارند و به گونه‌ای عمل می‌کنند که اهداف رهبری بر آورده نشود. مخالفت با قانون و دور زدن آن به یک رویه در آنها تبدیل شده است.(توبه، آیه ۸۳؛ نور، آیه ۶۳) گفته شده: مقصود از «یتسلّلون منکم لواذا» در آیه نور این است که منافقان در مجلس رسول خدا(صلى‌الله‌علیه‌و‌آله )حاضر مى‌شدند و هنگامى که حضرت مسلمانان را به شرکت در جهاد دعوت مى‌کرد آنها مخفیانه فرار مى‌کردند.(التبیان، ج ۷، ص ۴۶۶ ـ ۴۶۷)

16. مظلوم‌نمایی: از دیگر شگردهای مخرب جریان نفوذ و نفاق، مظلوم‌نمایی است. این جریان با آنکه خیانت‌های بزرگی را مرتکب می‌شود همواره موضع حق به جانبی به خود می‌گیرند.(نور، آیات ۴۷ تا ۵۰)

17. مقابله با رهبری جامعه: جریان نفوذ و نفاق در ظاهر خود را مطیع رهبری قرار می‌دهد؛ ولی در عمل یا از رهبری پیشی می‌گیرد یا آنکه با دوری از رهبری از همدلی و همراهی با ایشان باز می‌ماند؛ زیرا این جریان هیچ اعتقادی به رهبری جامعه حتی رهبری معصوم(ع) ندارد. ازهمین رو، از ملازمت با رهبری‌گریزان است و جلوتر یا عقب‌تر از ایشان عمل می‌کند.(نساء، آیات ۶۰ و ۶۱؛ نور، آیات ۴۷ و ۴۸)

18. اتهام زنی به رهبری: جریان نفوذ و نفاق با شایعات و اتهامات دروغین در صدد تخریب رهبری و گسست سیاسی میان نظام اسلامی و امت است. این گونه است که از هیچ شایعه و اتهامی در این زمینه خودداری نمی‌کند و از اتهامات سیاسی و جنسی گرفته(نور، آیات ۱۱ تا ۱۹) تا اتهامات اقتصادی و فساد مالی و خیانت در امانت و مانند آنها ابایی ندارد. از این رو حتی پیامبر(ص) را به فساد مالی متهم می‌کنند.(آل عمران، آیه ۱۶۱)

19. دروغگویی و بی‌اعتمادسازی: از مهم‌ترین ترفندهای جریان نفوذ و نفاق، استفاده از سوگندهای دروغ برای بی‌اعتماد سازی مردم نسبت به نظام اسلامی است. وعده‌های بسیار و دروغ می‌تواند اعتماد مردم از نظام اسلامی و مسئولان را سلب کند. از همین رو، جریان نفوذ و نفاق با استفاده از این مسئله تلاش می‌کنند تا برای رسیدن به اهداف پلید و شوم خویش یعنی گسست اجتماعی میان مردم و مسئولان، با دروغگویی و وعده‌های دروغین همراه با سوگند و عدم تحقق وعده‌ها و شعارها این هدف را تحقق بخشند. این سوگندهای دروغین و وعده‌های ناروا و دروغین به آنان کمک می‌کند تا خود را انسان‌هایی خوب نشان دهند و در صورت عدم تحقق وعده‌ها، نظام سیاسی را متهم به ناکارآمدی یا فساد یا سنگ اندازی کنند و در پس این شعارها خود را خوب و دیگران را بد نمایش می‌دهند.(نساء، آیات ۶۱ و ۶۲؛ توبه، آیات ۴۲ و ۵۶ و ۷۳ و ۷۴ و ۱۰۷؛ مجادله، آیات ۱۶ تا ۱۸) از نظر قرآن، ریاکاری و خودنمایی نیز در همین راستا برای حفظ محبوبیت و ایجاد بی‌اعتمادی در میان مردم از سوی آنان صورت می‌گیرد.(نساء، آیه ۱۴۲؛ توبه، آیه ۵۴)

20. بی‌تدبیری و بی‌عملی: اهل نفوذ و نفاق برای دلسرد کردن مردم و ایجاد یاس و نومیدی، در هر کاری وارد می‌شوند و به سبب فقدان انگیزه اصلی برای انجام کاری به گونه‌ای عمل می‌کنند که جز ریاکاری و سستی و بی‌عملی از آن نمی‌توان برداشت دیگری کرد. از همین رو در کارهای خیر و نیک با ریاکاری وارد می‌شوند(نساء، آیه ۱۴۲؛ توبه، آیه ۵۴) و حتی در مسائل عبادی چون نماز با سستی و کسالت به عبادت می‌پردازند و فاقد مدیریت جهادی و عمل جهادی هستند که نیاز امت را بتوان با آن برآورده ساخت.(همان)

21. اختلاف افکنی: اصولا دو قطبی کردن جامعه از سوی جریان نفوذ و نفاق یک راهبرد اساسی است؛ زیرا این گونه با ایجاد شکاف در امت و حتی امت و دولت اسلامی تلاش می‌کنند تا بتوانند اهداف شوم و پلید خویش را تحقق بخشند. آنان مراکزی را با نشانه‌های ایمان و اتحاد همانند مسجد می‌سازند، ولی در آن دنبال اهداف شوم اختلاف افکنی ومدیریت جامعه در یک مرکز هماهنگ‌کننده هستند.(توبه، آیه ۱۰۷)

22. تظاهر به آمادگی جهادی: از دیگر ترفندهای جریان نفوذ و نفاق آن است که در هر کاری چنان وارد می‌شوند که موجب شکست نهایی برای دولت و امت اسلام باشد؛ به عنوان نمونه تظاهر برای جهاد می‌کنند، ولی در مقام عمل خودشان را کنار می‌کشند و این گونه دست دولت و امت را در حنا می‌گذارند و با بی‌عملگی خویش، برآوردهای امت و دولت را به هیچ تبدیل می‌کنند؛ زیرا برآوردها بر اساس میزان حضور و چگونگی همراهی و همکاری آنان است که در عمل هیچ چیزی به دنبال ندارد و موجبات شکست و سرخوردگی امت و دولت اسلامی را فراهم می‌آورد.(توبه، آیات ۴۵ و ۴۶ و ۸۳؛ نور، آیه ۵۳؛ احزاب، آیات ۱۵ و۱۶)

23. توجیه‌گری: جریان نفوذ و نفاق، استاد در توجیه‌گری است و هر عمل خلاف و رفتار دروغین و مخالف خویش را به گونه‌ای توجیه می‌کند تا مورد پذیرش توده‌های مردم قرار گیرد. آنان خلاف‌گویی‌ها و خلافکاری‌های خویش را با دروغ‌های جدید و تازه و وعده‌های ناروا رنگ و لعاب می‌دهند تا بتوانند به روند خلافکاری و خلاف‌گویی‌های خویش ادامه دهند و دولت و نظام اسلامی را گرفتار ناکارآمدی و ناتوانی کرده و گسست میان امت و امام ایجاد کنند.(نساء، آیات ۶۱ و ۶۲)

24. وابستگی سیاسی به بیگانگان و عدم استقلال: جریان نفوذ و نفاق هر چند در ظاهر خود را وابسته به امت و نظام اسلامی معرفی می‌کنند، ولی در حقیقت وابسته سیاسی به بیگانگان هستند و هیچ استقلالی در این زمینه ندارند. بنابراین، دنبال تحقق اهداف بیگانگان و دشمنان هستند.(نساء، آیات ۱۳۸ و ۱۳۹)

25. تمسخر دیگران به‌ویژه رهبری: جریان نفوذ و نفاق خود را کامل و دیگران را ناقص می‌داند. از همین رو، خود را عاقل و دیگران را سفیه شمرده و افساد خویش را اصلاحات قلمداد می‌کند.(بقره، آیات ۷ تا ۱۲) بر همین اساس، هر گونه رای و نظر مخالفان را به سخریه می‌گیرد و آنان را به عناوین زشت استهزاء می‌کند و القاب ناروا بر دیگران می‌گذارد. در مراکز و محافل مخفی خویش و در جلسات غیر علنی، حتی رهبری را به سخریه می‌گیرند و با سخنان و کلمات زشت از ایشان یاد می‌کنند.(بقره، آیه ۱۴؛ توبه، آیات ۶۴ و ۶۵) برای آنان این گونه رفتار و رویه زشت و برخورد تمسخرآمیز با اهل ایمان و رهبری چیزی در سطح بازی بچه گانه است.(همان) از نظر قرآن، جریان نفوذ و نفاق به دلیل آنکه دچار وارونگی و سرنگونی هستند، از شخصیت و هویتی وارونه و سرنگون بر خلاف انسان‌های طبیعی دیگر برخوردارند(نساء، آیه ۸۸)؛ زیرا«رکس» به معناى وارونه شدن، و «ارکس» به معناى سقوط به سر است. (المصباح، ج ۱ ـ ۲، ص ۲۳۷، «الرکس») سرنگونی شخصیتی موجب می‌شود تا تحلیل و تبیین وارونه‌ای از امور داشته باشند و افساد را اصلاح و سفاهت را عقلانیت بدانند و عاقلان را سفیه و مصلحان را مفسدان معرفی کنند(بقره، آیات ۷ تا ۱۰) و بر همین اساس دیگران را به تمسخر و استهزا بگیرند، در حالی خود لایق و شایسته همان سخریه و استهزایی هستند که در حق مومنان و رهبری روا می‌دارند دارند.

آنچه بیان شده تنها گوشه‌ای از اقدامات تخریبی و ویژگی‌ها و شاخصه‌های جریان نفوذ و نفاق در میان امت و نظام اسلامی ولایی است که آگاهی نسبت به همین و مبارزه و مقابله با آن خود می‌تواند بسیاری از آثار مخرب دیگر را بگیرد و مشروعیت و سلامت نظام اسلامی و امت اسلامی را تضمین کند.

...............................
پایان پیام/ 167


مطالب مرتبط

نظر خود را ارسال کنید

پست الکترونیکی شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با * علامت خورده اند

*

All Content by AhlulBayt (a.s.) News Agency - ABNA is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License