اشتباهات اخوان‌المسلمین و خطاهای محمد مرسی

  • کد خبر : 754025
  • منبع : ابنا
آقای مرسی در سمینار عمومی و سراسری تکفیری ـ سلفی حضور یافت که در آن شیعه‌های رافضی مرتد و حتی «کافر» خوانده شدند و او در مقابل این هجمه خائنانه و جنایت تکفیری‌های سلفی در «ارض کنانه» و «فاطمی‌ها» سکوت اختیار کرد و هیچ واکنشی و اعتراضی از خود نشان نداد.

خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا / سرویس تحلیل سیاسی:

حجت الاسلام والمسلمین «سید هادی خسروشاهی» در قم، مشهد و نجف اشرف نزد استادان بزرگی همچون آیات عظام بروجردی، مرعشی نجفی، میلانی، خوئی، شیخ آقا بزرگ تهرانی، علامه طباطبایی، شیخ مرتضی حائری و امام خمینی(ره) تتلمذ نمود. 

وی علاوه بر صدها مقاله در نشریات اسلامی ایران و جهان اسلام، بیش از هشتاد جلد کتاب تألیف نموده و بالغ بر ۱۲۰ جلد کتاب دیگر نیز با تحقیق، توضیح، مقدمه یا اشراف ایشان در ایران، ایتالیا و مصر چاپ و منتشر شده است. "الامام علی بن ابی طالب علیه‌السّلام"، "الامام الحسین علیه‌السّلام"، "الامام جعفر الصادق علیه‌السّلام"، "الطریق الی مذهب آل البیت(ع)"، "عبدالله بن سبأ؛ بین الواقع و الخیال"، "اهل البیت(ع) فی مصر"، "حقیقة علاقة عبدالناصر بالثورة الاسلامیة فی ایران"، "مجموعه حرکت‌های اسلامی معاصر"، "اسناد نهضت اسلامی ایران"، "انقلاب در مصر"، "کودتا در مصر"، "ترجمه و تحقیق کتاب امام علی(ع)؛ صدای عدالت انسانی، تالیف استاد جرج جرداق" و "جمع آوری، تحقیق و نشر مجموعه آثار سید جمال الدین اسدآبادی" از این جمله هستند.

استاد خسروشاهی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نخست به مدت دو سال نماینده امام خمینی(ره) در وزارت ارشاد بود. آنگاه به سفارت ایران در واتیکان انتخاب شد و مدت پنج سال در خارج از کشور به فعالیت پرداخت. سپس به مدت سه سال ریاست نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در مصر را بر عهده داشت. 

تأسیس "مرکز بررسی‌های اسلامی قم" در ایران و "مرکز فرهنگی اسلامی اروپا" در رم پایتخت ایتالیا ــ که هر کدام از این دو مؤسسه ده‌ها کتاب ارزشمند در زمینه‌های اسلامی و نیز "قرآن مجید" و "نهج البلاغه" را به زبان‌های عربی، انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی و ... ترجمه و منتشر ساخته‌اند ــ از جمله فعالیت های زیربنایی او بوده است.

سوابق ایشان در زمینه مطبوعات نیز درخشان است و علاوه بر تأسیس و نشر هفته نامه "بعثت" به شکل مخفیانه در سالهای خفقان رژیم ستمشاهی، ماهنامه‌ "انکوائری" به زبان انگلیسی، هفته نامه‌ "العالم" به زبان عربی و ماهنامه‌ "جهان نو" به زبان ایتالیایی را نیز در اروپا منتشر ساخت. پس از بازگشت به ایران هم به مدت شش سال با نشر فصلنامه "تاریخ و فرهنگ معاصر" به نشر حقایق و روشنگری زوایای تاریک تاریخ معاصر ایران و جهان اسلام پرداخت.

آقای خسروشاهی علاوه بر آشنایی عمیق با "جنبش اخوان المسلمین" و شخصیت های مؤثر آن مانند «حسن البناء»، «سید قطب»، «مصطفی مشهود» و «مامون الهضیبی»، در مدت اقامت سه ساله در قاهره با حضور فعال در محافل علمی، سیاسی و رسانه ای، ملاقات های مکرر با «شیخ الازهر» و دیگر مقامات علمی و اجتماعی مصر و انتشار بالغ بر پنجاه جلد کتاب و نشریه درباره ایران، تشیع و اهل بیت علیهم السّلام، خدمات بزرگی در راستای دفاع از مذهب حقه و نیز تقریب بین مذاهب اسلامی انجام داد. 

درباره سقوط دولت مستعجل اخوانی ها و سپس حبس و مرگ «محمد مرسی» اولین و آخرین رییس جمهوری غیر نظامی مصر، شاید استاد سيد هادی خسروشاهی بهترین فردی باشد که بتواند تحلیلی همه جانبه و از درون، ارائه دهد. نوشته زیر ــ که روزنامه اطلاعات در این باره از قلم ایشان منتشر کرده است ــ را بخوانید:

       

                           

**   اشتباهات و خطاهای اخوان‌المسلمین مصر و محمد مرسی چه بود؟    **

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به قلم: سيد هادی خسروشاهی (رئیس اسبق نمایندگی ایران در مصر)
◀️ 5 تـیـر 1398 
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* سابقه آشنایی

محمد مرسی، رئیس‌جمهوری قانونی مصر را دو بار در "قاهره" دیده بودم:

یک بار در مجلس ترحیم مرحوم «شیخ مصطفی مشهود» پنجمین مرشد اخوان‌المسلمین، که دوستی دیرینه با او داشتم و هوادار تقریب بین مذاهب اسلامی و تعاون بین شیعه و سنی بود و به دعوت ما یک سفر هم به ایران آمد و در کنفرانس فلسطین شرکت نمود. در این مجلس ترحیم شخصیت‌های برجسته سیاسی مصری و اغلب اعضاء «مکتب ارشاد» اخوان‌المسلمین، شرکت داشتند. اتفاقاً اینجانب در کنار مامون هضیبی (مرشد بعدی اخوان) نشسته بودم که برادری آمد و در کنار ما نشست. هضیبی بنده را به ایشان معرفی کرد و گفت: «الاستاذ هادی من اخوان ایران»! و او را هم به من معرفی نمود و گفت: «الاخ محمد مرسی من اعضاء مکتب الارشاد»! معارفه به عمل آمد و به‌طور طبیعی در یک مجلس ترحیم امکان گفتگوی مفصل در هیچ زمینه ای وجود نداشت.

زمان گذشت و مرشد بعدی اخوان، در ماه مبارک رمضان، در افطاریه معروف و عمومی اخوان بنده را هم دعوت نمود که به علت پایان مأموریت رسمی من در قاهره ـ و اعلام آن به وزارت امور خارجه مصر ـ توانستم آن دعوت را بپذیریم و عواقب آن دامنگیر روابط بین ایران و مصر نگردد. برای دومین بار در این جلسه، آقای محمد مرسی را دیدم که نزد من آمد و احوال‌پرسی کرد و از اوضاع ایران اسلامی پرسید و خود را علاقه مند به حسن روابط و دیدارهای برادرانه نشان داد… و در همان جلسه من از مامون الهضیبی، مرشد جدید اخوان و آقای محمد مرسی دعوت کردم که در کنفرانس وحدت اسلامی در ایران شرکت کنند که آقای هضیبی پذیرفت و آقای مرسی آن را موکول به فراغت بال در تاریخ برپایی کنفرانس وحدت اسلامی نمود و البته هیچ کدام از این دو اخوانی، مانند دیگر مدعوین الازهری و دانشگاهی مصری، اجازه خروج و شرکت در کنفرانس را از طرف «الامن العام» مصر، دریافت نکردند…

حوادث مصر و سقوط حسنی مبارک و پیروزی انقلاب مردمی در مصر تحولاتی را ایجاد کرد که در آن دوران تحقق آنها قابل تصور نبود. مکتب ارشاد و اخوان سرانجام علیرغم مخالفت رسمی و علنی قبلی، موافقت کردند که برای شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری و فعالیت‌های سیاسی رسمی، حزب «آزادی و عدالت» را تأسیس کنند که وابسته به «اخوان» باشد و سازمان اخوان که در قانون سیاسی خود یک مؤسسه یا جمعیت خیریه، فرهنگی و اقتصادی بود،‌ بتواند به طور علنی و قانونی در مسائل سیاسی جاری کشور حضور یابد… طبق ضوابط سازمانی، آقای محمد مرسی از مکتب ارشاد جدا شد و به ریاست حزب جدید اخوان «آزادی و عدالت» انتخاب گردید و در انتخابات ریاست‌جمهوری مصر هم پس از رد صلاحیت خیرت شاطر، به علت سابقه زندانی بودن و «سی‌تزن» بودن مادرش در آمریکا، کاندیدای ریاست‌جمهوری شد و با ۵۲ درصد آراء مردم به این مقام انتخاب شد و در واقع اخوان‌المسلمین مصر، با این حرکت، بزرگترین اشتباه استراتژیک خود را مرتکب و وارد معرکه‌ای شدند که آمادگی قبلی را برای آن نداشتند و شرایط اجتماعی و اقتصادی رقت‌بار کشور اجازه نمی‌داد که بتوانند کار مثبتی حداقل در امر معیشت مردم در کشوری که دو میلیون نفر از مردم آن، در قاهره، پایتخت آن در «مقابر» زندگی می‌کنند و حتی از حداقل رفاه زندگی محرومند… و در این وضع بحرانی، آقای مرسی رئیس‌جمهور کشور شد!

* آقای مرسی کیست؟

«محمد مرسی عیسی العیاط» در سال ۱۹۵۱ م در روستای "العدوة" در استان شرقی مصر، به دنیا آمد. پدر او یک روستائی ساده بود و محمد در همان روستا به تحصیل پرداخت ولی در مراحل بعدی به "قاهره" آمد و با تلاش و کوشش بسیار توانست به دانشگاه قاهره راه یابد و درجه فوق‌لیسانس مهندسی به دست آورد و به علت استعدادی که در درس‌ها از خود نشان داده بود، با بورسیه دولتی به آمریکا رفت و از دانشگاه کالیفرنیا دکترای مهندسی گرفت و به تدریس در همان دانشگاه پرداخت و سپس در دانشگاه‌های قاهره، زقازیق و فاتح (در طرابلس لیبی) به عنوان استاد تدریس نمود. به علت تخصصی که از دانشگاه کالیفورنیا، در امور فضا دریافت کرده بود، با سازمان "ناسا" همکاری علمی داشت…

محمد مرسی پس از استقرار در مصر، به سال ۱۹۷۹ م به عضویت رسمی اخوان‌المسلمین درآمد و در بخش سیاسی سازمان فعال گردید، و در همین رابطه، بارها توسط رژیم حاکم دستگیر و زندانی شد و ماهها بدون محاکمه در زندان‌های قاهره به سر برد و آخرین بار، همراه سی نفر از رهبران اخوان و اعضاء مکتب ارشاد به زندان رفت… اما در سال ۲۰۰۵ م در انتخابات مجلس مصر که اخوان نیز شرکت کردند، به مجلس راه یافت … و به عنوان سخنگوی رسمی نمایندگان اخوان‌ها در مجلس، انتخاب شد.

دکتر محمد مرسی همراه دکتر عزیز صدقی به سال ۲۰۰۴، «جبهه ملی برای تغییر» را تشکیل داد و در سازمان ائتلاف دمکراتیک ـ با شرکت ۴۰ حزب و گروه سازمان ـ شرکت نمود و در تشکیل «کمیته مصری برای مبارزه با طرح صهیونیسم» عضو مؤسس بود و علاوه بر این‌ها، در سازمان‌ها و نهادهای حقوق بشری و آزادی‌طلب، به شدت فعال شد… و پس از دوران نمایندگی در مجلس، کاندیدای ریاست‌جمهوری شد و پیروز نخستین انتخابات مردمی در امر ریاست‌جمهوری گردید، اما این امر مخالفان را آرام نگذاشت و آنها به مخالفت پرداختند و با توسل به هر وسیله‌ای در تضعیف دولت جدید کوشیدند، تا آنکه به دنبال تظاهراتی که به عنوان «تمرد» توسط محمد البرادعی راه‌اندازی شد که نخست به عنوان اعتراض به اوضاع معیشتی مردم بود، ولی در عمل تبدیل به قیام برای سرنگونی دولت «محمد مرسی» گردید.

در این هنگام ارتش باقیمانده از ژنرال حسنی مبارک، ژنرالی که خود آقای مرسی او را به "فرماندهی" ارتش مصر منصوب کرده بود، یعنی ژنرال عبدالفتاح السیسی کودتا کرد و با قتل عام بیش از سه هزار نفر در مسجد رابعه العدویه و میدان التحریر، ضمن مجروح ساختن دوازده هزار نفر دستگیر و زندانی نمودن سی هزار نفر از اعضاء اخوان المسلمین و هواداران آن، دولت را به سقوط کشاند و دکتر محمد مرسی را که خود را رئیس‌جمهوری قانونی می‌نامید، همراه دهها نفر از رهبران اخوان به زندان کشاند و نخست او را در "دادگاه جنایی" محاکمه کردند و به بیست ماه زندان محکوم نمودند و سپس به دادگاه نظامی منتقل کردند و این بار حکم اعدام برای محمد مرسی و دهها نفر از رهبران اخوان صادر کردند که حکم درباره چندین ده نفر از آنان اجرا شد و محاکمه محمد مرسی به اتهام جاسوسی! برای حماس، جاسوسی برای قطر! و جاسوسی برای ایران به دادگاه جدید تحویل گردید… و در آخرین جلسه محاکمه به دلیل جاسوسی برای قطر! گویا به ظاهر غش کرد و در انتقال به بیمارستان معلوم شد که محمد مرسی درگذشته است.

متأسفانه در طول مدت شش سالی که محمد مرسی در زندان انفرادی ژنرال سیسی بود، از هیچ گونه امکانات رفاهی و طبی و بهداشتی بهره‌مند نبود و حتی در اطاقک انفرادی او از رختخواب خبری نبود و در دادن پتو هم به او خودداری کردند و از ملاقات همسر و فرزندانش و وکیل هم محروم شد! و در آخرین جلسه محاکمه که او را به زور آوردند و او گویا غش کرد و بر زمین افتاد، نیم ساعت نیروهای پلیس و زندانیان همراه فقط نظاره‌گر بودند و پس از نیم ساعت، آمبولانسی آمد و او را با تأخیر زیاد به بیمارستان رساند که گفته شد او درگذشته است… اخوان و خانواده او اعلام کرده‌اند که مرگ او طبیعی نبوده بلکه نوعی قتل عمد است! «و می‌دانیم که در همین دادگاه وقتی حال حسنی مبارک مساعد نشد، او را بلافاصله و با هلی‌کوپتر به بیمارستان رساندند و او نه تنها معالجه شد بلکه بلافاصله از تمام اتهامات تبرئه شد ولی مرسی؟»

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، روزنامه العرب قطر نیز در گزارشی ضمن مشکوک توصیف کردن مرگ مرسی نوشت: یک سال پیش کمیته‌ای حقوقی مستقل متشکل از برخی نمایندگان پارلمان انگلیس و حقوقدان‌ها اعلام کرده بودند که مرسی در شرایطی در زندان است که مطابق با استانداردهای بین‌المللی نیست. این کمیته درباره احتمال قتل وی در زندان هشدار داده بود.

گروه اخوان‌المسلمین با صدور بیانیه‌ای با عنوان "ترور رئیس‌جمهور مرسی" روی پایگاه حزب آزادی و عدالت، مقام‌های مصری را به "قتل تدریجی" مرسی متهم و اعلام کرد: "مرسی در زندان در شرایط سختی به سر می‌برد. او از زمان بازداشت که بیش از پنج سال طول کشید در سلول انفرادی محبوس بود. از دادن هرگونه دارویی به او جلوگیری می‌شد. او را از ابتدائی‌ترین حقوقش منع کردند؛‌ زیرا هدف قتل تدریجی او بود."

مقام‌های مصر به علت هراس از اعتراض‌های مردمی دستور دادند که پیکر وی هر چه سریع‌تر دفن شود. عبدالمنعم عبدالمقصود، وکیل مدافع مرسی روز سه‌شنبه به خبرگزاری فرانسه اعلام کرد، پیکر مرسی ساعت ۵ بامداد به وقت محلی و در غیبت دوستداران خود [بدون تشییع جنازه] دفن شد. رسانه‌های مصر نیز اعلام کردند که پیکر وی در آرامگاهی در شهر نصر واقع در شرق قاهره به خاک سپرده شد. مقام‌های مصری در حالی شتابزده به چنین اقدامی روی آوردند که برخی از گروه‌های حقوق بشر از مقام‌های این کشور خواسته بودند که درباره مرگ وی تحقیق صورت گیرد.

رئیس بخش خاورمیانه و شمال آفریقای سازمان دیده‌بان حقوق بشر دولت مصر را متهم کرد که «تدابیر پزشکی لازم را درباره مرسی اتخاذ نکرده و از ملاقات خانواده‌اش با وی جلوگیری کرده است.» این موضع دیده‌بان حقوق بشر با واکنش دولت مصر مواجه شد و دیده‌بان حقوق بشر را به «دروغ‌پردازی» متهم کرد.

احمد مرسی، پسر محمد مرسی نیز در صفحه حساب خود در توییتر ضمن توصیف کردن پدرش به عنوان شهید نوشت: پیکر پدرم در بیمارستان زندان طره شستشو و غسل داده شد. در مسجد زندان بر پیکر وی نماز خوانده شد. در نماز وی جز اعضای خانواده او کسی حضور نداشت. نیروهای امنیتی از دفن او در مقبره خانوادگی جلوگیری کردند و در نتیجه، پیکر او در گورستان مسئولان اخوان‌المسلمین دفن شد.

گروه اخوان‌المسلمین نیز مرگ وی را «قتل» توصیف کرد و از مردم خواست تا مراسم دفن و تشییع جنازه وی را به صورت گسترده و اعتراضی برگزار کنند؛ اما دولت با اقدام برای دفن سریع پیکر مرسی، این فرصت را از اخوان‌المسلمین و اعتراض‌های احتمالی گرفت. البته دیکتاتورها در همه جای جهان چنین بوده‌اند و هستند و هنوز خاطره‌های باقیمانده از دیکتاتوری سرهنگ ناصر، و سرهنگ انورسادات و سرهنگ قذافی و ژنرال صدام حسین و ژنرال بن‌علی و …. را فراموش نکرده‌ایم.

* اشتباهات و خطاهای نابخشودنی مرسی

اکنون باید دید که در دوران حکومت یکساله محمد مرسی و به نام اخوان، خطاهای نابخشودنی و انحراف از خط‌م شی اصولی اخوان چگونه بود.

می‌دانیم که پس از هشتاد سال مبارزه و زندان و تبعید و اعدام، سرانجام اخوان‌المسلمین برای اداره امور کشور و ایجاد یک جمهوری اسلامی واقعی، بر سر کار آمدند، ولی متأسفانه در عمل روشن شد که آمادگی این کار را نداشتند و دچار عوارضی شدند که هرگز انتظار نمی‌رفت...

اشتباهات و خطاهای نابخشودنی آقای دکتر محمد مرسی، تنها رئیس‌جمهوری منتخب مردم در مصر، یکی دو تا نیست، تا آنجا که نقل فهرست آنها هم مقدور نیست؛ ولی به چند مورد عمده، آن هم فهرست‌وار، اشاره می‌کنیم:

1ـ آقای دکتر محمد مرسی پس از تحویل گرفتن قدرت، ارکان و بازماندگان اصلی نظام سابق را همچنان بر سرکار نگه داشت که عمده‌ترین آنها، ژنرال‌ها و سرهنگ‌های وفادار حسنی مبارک و شریکان ظلم و دیکتاتوری سی ساله او بودند.

2ـ آقای محمد مرسی که با وضع ورشکسته اقتصادی کشور آشنا بود، بلافاصله اولین سفر خارجی خود را به "ریاض" انجام داد، تا مانند دوران مبارک، از "بنی سعود" رهبر ارتجاع عرب، کمکی دریافت کند؛ ولی آنها علیرغم وعده دروغین، حتی یک دلار هم به او کمک نکردند؛ اما بلافاصله پس از سقوط وی چندین میلیارد دلار به ژنرال سیسی کمک کردند. و البته می‌دانیم که بنی مسعود بعدها کل اخوان المسلمین را همگام با امریکا و اسرائیل، تروریست نامید.

3ـ آقای محمد مرسی با سلفی‌های تکفیری به ویژه «حزب نور» که متعصب‌ترین و مرتجع‌ترین نیروهای سلفی ـ تکفیری در آن جمع شده‌اند، ائتلاف کرد و همراه و همگام با آنان، همه نیروهای ملی یا مخالف را طرد و حذف نمود و خود را همکار کسانی قرار داد که کل اخوان را تا دیروز «مرتد» می‌نامیدند.

4ـ آقای مرسی در سمینار عمومی و سراسری تکفیری ـ سلفی حضور یافت که در آن شیعه‌های رافضی مرتد و حتی «کافر» خوانده شدند و او در مقابل این هجمه خائنانه و جنایت تکفیری‌های سلفی در «ارض کنانه» و «فاطمی‌ها» سکوت اختیار کرد و هیچ واکنشی و اعتراضی از خود نشان نداد.

5ـ آقای مرسی در جریان اختلاف اخوان‌های سوریه با حکومت بعثی آن، به جای آنکه «وساطت پدرانه» داشته باشد، با موضع‌گیری ابلهانه، سفارت سوریه را در قاهره بست و قطع رابطه با دولت سوریه را اعلام نمود که البته این امر از وظایف شورای امنیت ملی مصر بود نه وظیفه آقای رئیس جمهور!

6ـ آقای مرسی در یک سخنرانی نابخردانه خواستار سرنگونی حکومت‌های «علوی» و «رافضی» در سوریه و عراق شد! که معلوم نشد او چه کاره است که خواستار سرنگونی دولت‌های دیگر می‌شود.

7ـ آقای مرسی در مجازات عاملان قتل شیخ حسن شحاته و دو برادر وی و چندین میهمان او در روز نیمه شعبان کوتاهی کرد... شیخ شحاته عالم مصری‌الاصل که رهبری گروهی از شیعیان قاهره را به عهده داشت در دوره حسنی مبارک چندین بار با اتهامات واهی از جمله جاسوسی برای ایران!! دستگیر و زندانی شد... ولی در دوره‌ی محمد مرسی به قتل رسید و جنازه او و یارانش، در خیابانهای قاهره بر زمین کشانده شد تا عبرت برای سایرین گردد!

آقای مرسی فراموش کرده بود که مرشد اصلی اخوان، شهید شیخ حسن البنا، یکی از موسسین نخستین دارالتقریب بین مذاهب اسلامی در قاهره بود و این موسسه با فتوای شیخ شلتوت، شیخ الازهر، تشیع را یکی از مذاهب اسلامی نامید و عمل به فتاوی علمای آن را مجاز اعلام نمود.

8ـ آقای مرسی خود در یکی از سخنرانی‌‌هایش در قاهره‌ برای جلب توجه سلفی‌ها و بنی سعود و شاید دیگر دشمنان وحدت اسلامی، علوی‌ها و رافضی‌ها را «مرتد» نامید که البته صدور حکم ارتداد از سوی نامبرده هیچ توجیه عقلی و شرعی نداشت و معلوم نشد که آقای مرسی از کی به مقام «مفتی» رسیده که حکم ارتداد کلی! صادر می‌کند؟

9ـ آقای مرسی در سفری به تهران، در اجلاس سران کشورهای اسلامی، به جای آنکه همه را به وحدت مسلمانان دعوت کند سخنان خود را با ذکر نام خلفا آغاز کرد که بی‌تردید برای خوش آیند بنی مسعود و سلفی‌های مصری و ارتجاع عرب بود وگرنه هیچ آدم عاقلی در یک اجلاس بین‌المللی به «روضه خوانی» نمی‌پردازد...

او در پایان همین جلسه، در سخنرانی کوتاه خود، خواستار سرنگونی «دولت علوی! سوریه» گردید که باز با هیچ منطق سلیمی این امر قابل توجیه نبود.

10ـ آقای مرسی در سفر به ایران، به جای درخواست ملاقات با مقام معظم‌ رهبری آیت‌الله خامنه‌ای، به بهانه کمبود وقت از این توفیق محروم شد تا بلکه مورد قبول وهابی‌ها، تکفیری‌ها، سلفی‌ها و بنی‌ سعود قرار گیرد.

اما نمی‌دانست که چندی بعد، آنها همراه اسرائیل و آمریکا، کل اخوان المسلمین را مانند حزب‌الله لبنان و سپاه پاسداران انقلابی اسلامی ایران و انصارالله یمن و دیگر نیروهای مسلمان، تروریست خواهند نامید.

11ـ اشتباه اصولی و مهم دیگر محمد مرسی آن بود که به جای پیوستن به انقلاب اسلامی و نیروهای مقاومت در منطقه به آمریکا امید بست و در انتظار کمک آن، همه جنبه‌های مثبت سازمان خود را بر باد داد و نتیجه عملکرد او، حداقل نیم قرن عقب افتادن فعالیت حرکت اسلامی در مصر را موجب شد.

12ـ مهمترین اشتباه یا بگوییم خیانت در دوره محمد مرسی در مصر آن بود که دولت او ضمن پذیرفتن عملی قرارداد «کمپ‌دیوید» و اعلام رسمی آن، به جای تحویل سفارت اسرائیل در قاهره به فلسطینی‌ها خود به اسرائیل سفیر و نماینده ویژه فرستاد و خواستار دوستی پایدار گردید.

مگر سرهنگ انورسادات و ژنرال حسنی مبارک غیر از این می‌خواستند؟ و مگر اکنون، ژنرال سیسی، ژنرال انتصابی او به فرماندهی ارتش مصر، غیر از این می‌خواستند؟ پس فرق شما با آنها و به عنوان متأسفانه منتخب جمعیت اخوان المسلمین در چیست؟

در واقع این روش خائنانه‌ ماهیت اهداف اخوان و ماهیت انقلاب ضد اسرائیلی مصر را تغییر داد. چرا که مردم مصر در جریان انقلاب، به سفارت اسرائیل حمله و این سفارتخانه را تسخیر کردند و با این اقدام، ماهیت انقلاب خود را به جهانیان نشان دادند؛ اما شما در دوران ریاست جمهوری خود مشی متفاوتی در پیش گرفتید.

در حالی که مردم مصر در پی انقلاب، بر ضرورت قطع رابطه با رژیم اشغالگر قدس تاکید کرده بودند، شما در نامه‌ای معروف به رئیس رژیم صهیونیستی، خود را «دوست وفادار پرز» خواندید! مرسی در این نامه، رئیس رژیم اشغالگر قدس را «عزیزم و دوست بزرگوارم» خطاب کرده و برای صهیونیست‌ها آرزوی رفاه و شکوفایی و آسایش کرده و آن را چنین امضا کرد: «محمد مرسی دوست وفادار شما».

در این باره اشاره به گزارش روزنامه صهیونیستی «ها آرتص» بی مناسبت نیست. این روزنامه صهیونیستی سال 92 نوشت دوران ریاست مرسی یکی از بهترین دوران تاریخ تشکیل اسرائیل بود: «اسرائیل گمان می کرد با روی کار آمدن مرسی عضو اخوان المسلمین، روابط دو طرف دچار تنش مضاعف می‌شود ولی در دوران مرسی، مصر و اسرائیل بیشتر از گذشته به هم نزدیک شدند. در این دوره اسرائیل توانست امتیازاتی دریافت کند که کسب آنها در دوره حسنی مبارک نیز ممکن نبود.

مرسی از همان ابتدای کار پایبندی کامل خود را به پیمان کمپ دیوید اعلام کرد و در جهت آن کوشید. با توجه به نزدیکی و نفوذ اخوان‌المسلمین برحماس، در طول دولت مرسی، حملات موشکی به اسرائیل متوقف شد. او توانست در مدت یک سال تونل‌های زیرزمینی به داخل نوار غزه را که در شبه جزیره سینا حفر شده بود، منهدم و ارسال سلاح را متوقف کند. برخلاف وعده‌های گذشته، گذرگاه رفح باز نشد.»

برای اثبات این نکته تاریخی و برای آنکه برادران «اخوانی»، گله‌مند نباشند، متن نامه آقای محمد مرسی به شیمون پرز را نقل می‌کنیم؛ با عکسی که سفیر ایشان در حال نوشیدن نوشابه‌ای!- به جای ویسکی- به سلامتی پرزیدنت شیمون پرز دیده می‌شود. سندش را ملاحظه فرمائید!

نه! اشتباه نمی‌کنید. رئیس جمهوری که «شیمون پرز عزیز» را مورد خطاب قرار می‌دهد و آرزوی سلامتی برای او و دوام دوستی می‌کند، محمد انورسادات و محمد حسنی مبارک نیست؛ بلکه آقای محمد مرسی، رئیس جمهور وابسته به اخوان‌المسلمین مصر است...

برای آشنایی بیشتر با حوادث اخیر مصر و نقش پاپ قبطی‌ها، علمای الازهر، سلفی‌ها، اخوان ، ژنرال‌ها و گروههای سکولار به دو کتاب جدیدالانتشار این جانب مراجعه نمائید که اسرار بسیاری روشن خواهد شد:

1ـ "انقلاب در مصر"، ناشر: سازمان فرهنگ و ارتباطات تهران (الهدی) - تهران.
2ـ "کودتا در مصر"، ناشر: موسسه نشر کلبه شروق ـ قم.

....................................
پایان پیام/ 167 ـ 101                    

آرشیو سرمقاله های خبرگزاری ابنا:
ــ آیا شاهد یک "ترکیه جدید" خواهیم بود؟
ــ رایزنی شکننده در ژنو ؛ دست بالا مال کیست؟
ــ جمعه های خونین تکفیری؛ داعش اسلام را کجا آموخته است؟
ــ آقای درویش، بیایید به احساسات مردم احترام بگذاریم
ــ انفجار اطلاعات؛ غول‌های صنعت فرهنگ؛ و دو نامه
ــ اقتصاد مقاومتی؛ در عرصه فرهنگ و تبلیغ بین الملل
ــ روز جهانی حضرت علی اصغر(ع) ؛ روز حمایت از کودکان قربانی خشونت و تروریسم
ــ نمونه ای موفق در تبلیغ بین المللی؛ ترکیب "حکمت، دانش و مخاطب شناسی"
ــ یادداشت های اربعینی /1/ و کاروان عشق در حرکت است...
ــ یادداشت های اربعینی /2/ به میزبانمان احترام بگذاریم
ــ یادداشت های اربعینی /3/ بیست و هشتم صفر؛ اربعین مکرر؛ و ایثار و مجاهدت عجیب شیعیان عراق
ــ دوران ترامپ؛ دکترین مونرو یا مک کارتیسم نوین؟
ــ هاشمی رفسنجانی؛ فدک؛ و ثبت جهانی "مظلومیت فاطمه زهرا(س)"
ــ گناه روحانیون جمهوری آذربایجان چیست؟
ــ این 10 روز سرنوشت ساز ...
ــ شهر خون، دوباره در آتش
ــ حمله آمریکا به سوریه؛ دوگانگی در برخورد و افشای فریب ترامپ
ــ صحنه های وحشتناک در حی الراشدین 
ــ پاراچنار در "مبعث" هم رنگ خون گرفت
ــ رقابت اخلاقی در انتخابات؛ لازمه اعتلای جامعه
ــ "ترامپ" و "آل سعود" در حال ایجاد اتفاقات بسیار بدی در خاورمیانه هستند
ــ فروپاشی ائتلاف عربی، نخستین نتیجه رقص شمشیر در ریاض
ــ تهدیدهای ملی‌گرایی کاذب/ آیا حج ایرانیان باعث ثروتمند شدن عربستان می شود؟
ــ جنبه‌های تاکتیکی، عملیاتی و راهبردی آزادسازی موصل
ــ ریاض؛ حرکت به‌ سمت آتش‌افروزی
ــ تحلیل روان‌شناختی "فاجعه قتل آتنا اصلانی"
ــ مردی که در روزگار نامردان، جوانمردی کرد و ایمانش را به رخ کشید...
ــ روز دختر؛ روز مبارزه با جاهلیت مدرن
ــ رویش های اخلاقی و اهل بیتی در ورزش
ــ خبرنگار؛ عنصری متعهد، دلسوز و حرفه ای
ــ مسابقه فوتبال با جماعت "دانشمند کُش" و "داعش پناه" ؟!
ــ عامل جنایت "میرزا وَلَنگ"؛ طالبان، داعش یا هیچکدام؟/ خط "تکذیب" در پی چیست؟
ــ حفظ وحدت مسلمانان؛ بهترین واکنش در قبال غصب مسجدالاقصی
ــ اعجاز قرآن کریم و ثمره ازدواج علی(ع) و فاطمه(س)
ــ در میانمار چه می گذرد؟
ــ به بهانه همه پرسی استقلال کردستان؛ استقلال طلبی از منظر حقوق خصوصی
ــ پنج درس مهم از مکتب عاشورا
ــ اشتباهات یک نطق ناموزون!
ــ هشدارها و توصیه ها به زائران اربعین
ــ زیبایی های شیعه در برابر زشتی های وهابیت
ــ عربستان سعودی؛ عامل بی‌ثبات سازی منطقه
ــ هفته وحدت؛ همدلی و همکاری، ضرورت همیشگی
ــ هفته وحدت؛ دال مرکزی دیپلماسی اتحاد
ــ از "بالفور" تا "ترامپ"
ــ بازی "هیلی" با آبروی آمریکا 
ــ از موشک های نجم الثاقب تا اسکادهای نقطه زن!
ــ تسویه حساب آل خلیفه با ملت بحرین
ــ نهم دی؛ روز بصیرت و میثاق با ولایت
ــ «آچمز» برجامی ترامپ
ــ پیشنهاد ایجاد مجمع گفت‌وگوی منطقه‌ای خلیج فارس 
ــ آقایان سلبریتی! کسی زیر کرسی لم نداده؛ هیچکس هم در خواب ناز نیست
ــ حق امام خمینی(ره) بر شیعیان جهان 
ــ ارتباط انقلاب اسلامی ایران با فرهنگ مهدویت و ظهور منجی
ــ جايگاه رو به افزايش هند در جهان و بايسته های گسترش روابط با دهلی نو
ــ ایران در هجوم دمنتورها / پشت پرده "ناامیدسازی مردم"
ــ دیدگاه امام خمینی(ره) در باب علوم انسانی اسلامی
ــ احترام مردم نجیب ایران به شب شهادت امام هادی(ع) در تقارن با تحویل سال نو
ــ حمایت از کالای ایرانی؛ راهکاری برای توسعه ملی
ــ ندای حسین(ع) و زینب(س)؛ پیامی از قعر تاریخ برای جنایتکاران آل سعود
ــ درباره واتیکان شدن قـم!
ــ نقش انتظار و رسالت منتظران ظهور
ــ تأثیرات فرا لبنانی پیروزی حزب الله
ــ در اندوه روز خونبار ملت فلسطین
ــ خاطره ای شگفت از مرد ارشاد معنوی و اخلاقی
ــ جامع ترین دیوان شعردرباره امام حسن مجتبی(ع) و فرزندان شهیدش
ــ دلداده علامه!
ــ آیا ادعای ترامپ مبنی بر "تغییر رفتار ایران" درست است؟
ــ الحدیده؛ شکست پنج ارتش در برابر یک ملت
ــ منشور نسل جوان در سیره امام جعفر صادق علیه السلام
ــ پیام سفر ولایتی به مسکو
ــ تغییر بافت سرزمین های شیعی؛ از "قدس" تا "فوعه و کفریا"
ــ قدردان خبرنگاران و اصحاب رسانه متعهد، مردمی و انقلابی باشیم 
ــ خبرنگاران و دنیای گرفتار در بحرانِ بی‌اخلاقی و بی‌معنایی
ــ منحوس ترین شاهان، منفورترین سازمان؛ و وظیفه بزرگ اصحاب رسانه و روایت
ــ به ملت عراق اهانت کردید، آقای نخست وزیر!
ــ به چه جرمی کشته شدند؟!
ــ برای اطلاع سخنران تجمع فیضیه/ نگاهی اجمالی به دروس خارج جدید حوزه علمیه قم
ــ سخنی در تکریم حوزه و مرجعیّت و سکولاریسم ناپذیری اسلام و قرآن
ــ رزمندگان پابرهنه یمنی، در گِل گیر کردن سعودی، ذوق شیخ اماراتی!
ــ پیام اربعین چیست؟
ــ جمال خاشقجی، ورزشگاه آزادی و دروغگویان بالفطره!
ــ "وحدت" اساس است؛ تاکتیک نیست
ــ رهبر معظم انقلاب؛ شخصیتی تحول خواه و روشنفکر
ــ تن دادن سعودی‌ به مذاکرات و اعتراف به شکست گزینه نظامی در یمن
ــ نهم دی؛ تقدس نظام جمهوری اسلامی و دفاع مردم از مرزهای عقیدتی
ــ مرید خمینی؛ مراد مستبصران اروپایی
ــ آیا سخنان رئیس جمهوری مصر درباره آزادی عقیده، به "دستورالعمل" تبدیل می شود؟
ــ چرا لهستان میزبان کنفرانس ضد ایرانی شده است؟
ــ ویژگی های منحصر بفرد انقلاب اسلامی ایران
ــ برای او که "مؤمن" به انقلاب بود!
ــ دستاوردهای بخش تجلی اراده ملی؛ از هم اندیشی تا همکاری
ــ اهداف سفر ناگهانی "بشار اسد" به ایران؛ و ایده راهبردی رهبر انقلاب 
ــ عراق به "روحانی" خوش آمد گفت، در روز روشن!
ــ به مناسبت سال "رونق تولید" / راه اینجاست؛ تولید ملی واقعی
ــ سپاه ۸۰ میلیون نفری و غیظ استکبار جهانی
ــ واکاوی سیاست‌های جدید عربستان در عصر «سلمان» و پسرش!
ــ اسرائيل شناسی امام خمينی(ره)
ــ ابعاد مختلف شخصیت امام خمینی(ره) از قلم شاگردش آیت الله جعفر سبحانی
ــ صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت
ــ تفاوت پاسخ های رهبر معظم انقلاب به دو رئیس جمهوری آمریکا
ــ اشتباهات اخوان‌ المسلمین و خطاهای محمد مرسی چه بود؟
ــ بشریت؛ ‌مدیون نهضت علمی امام صادق علیه السلام


مطالب مرتبط

نظر خود را ارسال کنید

پست الکترونیکی شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای ضروری با * علامت خورده اند

*

All Content by AhlulBayt (a.s.) News Agency - ABNA is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License