خروج کعبه وجود از میان تلاطم های نفس

خبرگزاری بین المللی اهل بیت(ع)_ابنا: دحو الارض؛ کعبه از موج بیرون زد تا علی از کعبه

در روایت آفرینش، نخستین نقطه‌ای که از زیر سیلاب‌های کروی سر برآورد، موضع خانهٔ خدا بود. روز ۲۵ ذی‌القعده، روز «گسترده شدن زمین» از همان مرکز مقدس است. زمین همچون تخته‌ای از زیر پاهای کعبه گسترانیده شد. اما این پایان ماجرا نبود؛ کعبه آمده بود تا روزی دیگر، دریایی دیگر بزاید.

سال‌ها بعد، در ۱۳ رجب، فاطمه بنت اسد در حالی که جز درون کعبه جایی برای زادن نمی‌یافت، علی را به دنیا آورد. گویی کعبه که روزی از دل طوفان بیرون آمده بود، اکنون از دل خود طوفانی دیگر – علی را – بیرون می‌ریزد. دحو الارض، رحمِ خانهٔ خداست برای زادن «خیر الأوصیا»؛ نه آنکه خود زادروز علی باشد، بلکه روز بنیان نهادن کانونی که روزی گوهر ولایت در آن می‌درخشد.

هر نفس، یک کعبه دارد؛ هر کعبه، یک علی

اما باطن این روایت، به تو بازمی‌گردد. نفس تو نیز دریایی است متلاطم از خواهش‌ها، ترس‌ها، خودخواهی‌ها و موج‌های بی‌امان. در ژرفای همین آب‌های آشفته، نقطهٔ ثقلی نهفته است: «علیِ درونت». آن صدای عدالت‌خواه، آن میل به ایستادن در برابر ستم، آن گوهر نابی که گاهی زیر غبار غفلت پنهان می‌شود.

دحو الارض یعنی تو نیز می‌توانی این «علیِ درون» را از دل تلاطم‌های نفست بیرون بکشی. کافی است یک بار امواج را به هم بزنی تا نقطهٔ آرامش پیدا شود. وقتی آن گوهر را به سطح آوردی، خواهی دید که چگونه همهٔ خرده‌امور زندگیت – کار، عشق، خشم، آرزوها – به گردش طواف می‌کنند. دنیا به دور آن مرکز تازه، آرام می‌گیرد و نظم می‌یابد. این همان رازی است که علی(ع) فرمود: «اِعْرِفُوا اللَّهَ بِاللَّهِ... وَ اعْرِفُوا الْحَقَّ بِأَهْلِهِ» – حق را از اهلش بشناسید؛ و اهل حق، هرکس که علیِ درون خود را یافته باشد.

از دحو الارض تا مبعث؛ سه قدم تا گوهر شدن

شاید حکمت فاصلهٔ دحو الارض (۲۵ ذی‌القعده) با میلاد علی (۱۳ رجب) این باشد: نخست باید زمینِ وجودت از زیر آبِ نفس بیرون بیاید (دحو الارض)، بعد کعبهٔ دلت شکل بگیرد، و آن‌گاه در موعدی دیگر – شاید درست در روز میلاد علی – تو نیز بتوانی بگویی «من آن گوهرم که کعبه در انتظارش بود». اما لازم نیست تا ۱۳ رجب صبر کنی؛ هر صبح می‌توانی دحو الارضی تازه به پا کنی.

تمرین عملی دحو الارض در زندگی روزمره:

· یک بار در روز، در سکوت بنشین و از خود بپرس: «کدام موج از نفس مرا از مرکزم دور کرده؟»
· یکی از صفات علی را – مثل عدالت، شجاعت، بخشش – انتخاب کن و در یک موقعیت مشخص (حتی کوچک) آن را از اعماق خود بیرون بکش.
· ببین چگونه آن یک عمل، همهٔ روزت را به گردش درمی‌آورد؛ مثل طوافی که اطراف کعبه جاری می‌شود.

پایان سخن: تو هم کعبه‌ای، تو هم دری

پس دحو الارض، نه تنها روز گسترش زمین که روز یادآوری این حقیقت است: کعبه از دل آب آمد تا علی از دل کعبه آید؛ و علی از کعبه آمد تا تو بدانی که می‌توانی از دل تلاطم‌هایت، کعبه‌ای و دری بیرون بکشی. فرقی نمی‌کند امروز چندم ذی‌القعده است یا چندم رجب؛ هر لحظه که از خواب غفلت برمی‌خیزی و به سوی عدالت و حقیقت قدم برمی‌داری، دحو الارض توست. و هر بار که آن «علیِ درون» را به ظهور برسانی، زمین وجودت گسترده‌تر از پیش می‌شود.

امروز، در این روز، با خود عهد کن: لااقل یک موج را بشکن، لااقل یک گوهر را از عمق وجودت صید کن. آن‌گاه خواهی دید که دنیا چگونه به دور این مرکز تازه می‌چرخد.

نویسنده: فاطمه پورعباس