به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ یک اقدام نمایشی در پارلمان اروگوئه توسط «آدریانا پنیا»، نماینده حزب ملی، با واکنشهای تند و انتقاد کارشناسان و قانونگذاران این کشور مواجه شد؛ منتقدان این اقدام را نمایشی آکنده از فریب و دروغپردازیهای ایدئولوژیک توصیف کردند.
در این نشست پارلمانی، این قانونگذار تلاش کرد با پوشیدن «برقع» و ایراد اتهاماتی همچون «سنگسار»، وضعیت زنان در ایران را زیر سؤال ببرد؛ ادعاهایی که بلافاصله توسط کارشناسان حقوق بینالملل و مطالعات خاورمیانه بهطور قاطع تکذیب شد.
این نوع اقدامات در چارچوب روند جهانی فریب افکار عمومی ارزیابی میشود؛ روندی که در طی آن کارزارهای پیچیده اطلاعات نادرست تلاش میکنند با انتشار سیستماتیک محتوای بیاساس، واقعیتهای ژئوپلیتیک را تحریف کرده و پیشفرضهای فرهنگی را تقویت کنند.
نمایشی بر پایه دروغ
جنجال زمانی آغاز شد که «پنیا» در صحن پارلمان برقع پوشید و مدعی شد این پوشش برای زنان ایرانی اجباری است. این در حالی است که کارشناسان بلافاصله تصریح کردند برقع پوششی سنتی و مختص افغانستان و بخشهایی از پاکستان است و هیچ ارتباطی با فرهنگ و قوانین ایران ندارد؛ جایی که زنان از حجاب یا چادر استفاده میکنند که در هر دو حالت، صورت کاملاً باز است.
همچنین، ارجاعات وی به اجرای مجازاتهایی مانند سنگسار به عنوان تحریف واقعیتهای حقوقی کنونی ایران طبقهبندی شد. بخشهای مخالف و دانشگاهی، استفاده از پارلمان به عنوان صحنهای برای ترویج اخبار جعلی را بهشدت محکوم کرده و تأکید کردند که این مداخله فاقد دقت فنی بوده و صرفاً با هدف ایجاد تأثیر بصری از طریق فریب صورت گرفته است.
تحلیلگران بینالمللی با انتقاد از این نماینده که در دفاع از یک واقعیت ساختگی توسط تبلیغات سخن میگفت، پرسیدند چرا او در برابر فجایع واقعی بشردوستانه سکوت کرده است. از جمله این موارد، سکوت او در قبال شهادت ۱۶۸ دختربچه ۷ تا ۱۲ ساله در مدرسه ابتدایی «شجره طیبه» در میناب بر اثر بمباران خارجی است؛ رویدادی که طبق گزارشهای یونیسف جامعه جهانی را شوکه کرد. این سکوت نشاندهنده استانداردهای دوگانه و رویکرد گزینشی وی در ادعای دفاع از حقوق بشر است.
واقعیت در اعداد و مشارکت سیاسی زنان در ایران
برخلاف روایت مجازاتمحورِ ارائهشده در این جلسه، دادههای جامعهشناختی و اسناد سازمانهای بینالمللی واقعیت متفاوتی را در مورد نقش زنان در جامعه ایران منعکس میکند که نشاندهنده دسترسی بالای آنان به آموزش و نقش فعالشان در مدیریت عمومی است:
- نرخ باسوادی: ۹۹ درصد در میان زنان جوان (۱۵ تا ۲۴ ساله) که عملاً شکاف جنسیتی در آموزش پایه را از بین برده است.
- آموزش عالی: بیش از ۵۰ درصد از دانشجویان و فارغالتحصیلان دانشگاهی در ایران زنان هستند و مشارکت اکثریت را در حوزههای علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) دارند.
- حوزه علمی: ۷۰ درصد از کادر علمی و فناوری در مؤسسات دانشگاهی را متخصصان زن تشکیل میدهند.
- مشارکت اقتصادی: نرخ مشارکت ۱۴ درصدی زنان در بازار کار رسمی، شاخصی است که در کنار توسعه گسترده کارآفرینی زنان و تعاونیهای کشاورزی و صنعتی قرار دارد.
- نمایندگی سیاسی: زنان در ساختار دولتی جمهوری اسلامی ایران دارای موقعیتهای مسئولیتپذیر بالایی هستند و به عنوان معاون رئیسجمهور، سفیر، شهردار و نماینده در پارلمان (مجلس) فعالیت میکنند؛ جایی که برای تصویب قوانین حمایت از خانواده و توسعه اجتماعی تلاش میکنند.
پیامد این رویداد، بحث پیرامون مسئولیت قانونگذاران در هنگام پرداختن به سیاست بینالملل را باز گذاشت و بر نیاز به پایهریزی گفتگوها بر اساس دادههای رسمی تأییدشده به جای تعصبات فرهنگی یا اطلاعات نادرست رسانهای تأکید میکند.
ماریلیون زامبرانو – خبرنگار ابنا در ونزوئلا
.............
پایان پیام
نظر شما