به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ یونیسف اعلام کرد استان دایکندی در اوت ۲۰۲۶، پس از بامیان، به‌عنوان دومین استان افغانستان عاری از دفع مدفوع در فضای باز شناخته شده است؛ دستاوردی که به گفته این نهاد، حاصل سال‌ها مشارکت مردم محلی و اجرای برنامه‌های بهداشتی با حمایت یونیسف است. این دو استان بزرگترین استان‌های شیعه‌نشین افغانستان هستند.
کمبود امکانات بهداشتی و بیماری‌های قابل پیشگیری
به گزارش یونیسف، خانواده‌های ساکن مناطق کوهستانی دایکندی با مشکلات جغرافیایی و کمبود دسترسی به آب سالم روبه‌رو هستند. شرایط جوی نامساعد و خشکسالی‌های طولانی‌مدت گاهی ساکنان را ناچار می‌کند برای جمع‌آوری آب آشامیدنی سالم، ساعت‌ها پیاده‌روی کنند.
نبود توالت‌های مناسب و امکانات بهداشتی نیز باعث شده بود بسیاری از خانواده‌ها، به‌ویژه کودکان، در معرض بیماری‌های قابل پیشگیری ناشی از آب آلوده، از جمله اسهال، و مشکلات مرتبط با سوءتغذیه قرار بگیرند.
مشارکت مردم در ساخت محیطی سالم‌تر
یونیسف برنامه «بهداشت کامل با رهبری جامعه» را در سال ۲۰۱۸ در ۹ شهرستان دایکندی آغاز کرد. این برنامه با هدف تغییر رفتارهای بهداشتی، مردم را به شناسایی مشکلات محلی و یافتن راه‌حل‌های جمعی تشویق می‌کند.
در چارچوب این طرح، خانواده‌ها به ساخت توالت در خانه‌های خود و کنار گذاشتن دفع مدفوع در فضای باز ترغیب شدند. همچنین آموزش‌هایی درباره شستن دست‌ها با صابون و رعایت بهداشت هنگام آماده‌کردن غذا یا غذا دادن به کودکان ارائه شد.
نقش زنان در بهبود بهداشت خانواده‌ها
مریم محمدی، هماهنگ‌کننده پروژه یونیسف در منطقه مرکزی افغانستان، گفته است که حدود ۸۰ درصد تمرکز این برنامه بر زنان است؛ زیرا در مناطق روستایی، مسئولیت‌هایی مانند مدیریت آشپزخانه، مراقبت از کودکان و رعایت بهداشت خانه عمدتاً بر عهده زنان قرار دارد.
به گفته یونیسف، تیم‌های اجرایی با مراجعه خانه‌به‌خانه، مادران را درباره اهمیت استفاده از توالت و شستن دست‌ها آگاه کردند. این تیم‌ها همچنین راهکارهای ساده و کم‌هزینه‌ای، از جمله نصب ظرف‌های مخصوص صابون در کنار توالت‌ها، معرفی کردند تا شستن دست‌ها برای کودکان آسان‌تر شود.
یونیسف می‌گوید انتقال تجربه میان خانواده‌ها نیز در گسترش این تغییرات نقش داشته است؛ به‌گونه‌ای که خانواده‌هایی که شیوه‌های بهداشتی را پذیرفته بودند، آموخته‌های خود را با همسایگانشان به اشتراک گذاشتند و به ساخت توالت در روستاهای خود کمک کردند.
زهرا، مادر سه کودک در دایکندی، نیز از کاهش بیماری در میان فرزندانش پس از اجرای این برنامه خبر داده است.
یونیسف موفقیت دایکندی را نمونه‌ای از تأثیر همکاری مردم، برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری جمعی در بهبود بهداشت عمومی دانسته و تأکید کرده است که مشارکت جوامع محلی می‌تواند به ایجاد محیطی سالم‌تر و امن‌تر برای کودکان کمک کند.
...............
پایان پیام/
نظر شما