به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ نیمه دوم سال 57 بود که رژیم شاه اکثر علما و مراجع را به شهرهای دور افتاده تبعید کرده بود تا از تماس مردم با آنان برای گسترش نهضت امام (ره) جلوگیری کند.
اواخر پاییز سال 57 بود که به همراه دو تن از دوستان به سردشت برای زیارت آیت الله باریک بین که در آنجا تبعید بود رفتیم. در این دیدار حضرت ایشان فرمودند آیت الله ربانی شیرازی هم در این شهر تبعید است، بهتر است با او هم دیداری داشته باشید.
وقتی به دیدار حضرت آیت الله ربانی شیرازی شرفیاب شدیم، از ایشان پرسیدم شمار زیادی از زندانیان سیاسی بیرون آمده اند، ما جمعی هستیم که اگر خدا بخواهد می خواهیم برای نهضت امام خمینی (ره) کار کنیم. به نظر شما سالم ترین جریان در میان آنها کدام است تا با آنها ارتباط بگیریم؟ ایشان فرمودند؛ مطمئن ترین جریان همین"قتله منصور" هستند، ارتباط خود را با اینها از دست ندهید. گفتیم ما آنها را نمی شناسیم و نمی دانیم چگونه با آنها ارتباط بگیریم. فرمودند: شما چطور مبارزی هستید که آنها را نمی شناسید؟ بعد روی یک تکه کاغذ یک آدرس نوشتند و به ما دادند و گفتند از این طریق ارتباط بگیرید.
آدرس، تهران مغازه دوچرخه فروشی یکی از اخوان امانی بود. از سردشت که برگشتم رفتم سراغ آقای امانی. وقتی یادداشت و شرح ماجرا را دادم استقبال کرد و همان لحظه بنده را با یک همراه فرستادند منزل آقای حبیب الله عسکراولادی. ایشان در این دیدار با روی خوش بنده را پذیرفتند و فرمودند: "بزودی شاه سقوط می کند، انقلاب پیروز می شود، ما باید برای اداره کشور بویژه برای مسائل اقتصادی، برنامه داشته باشیم، انقلابیون باید متحد و یکپارچه باشند تا بتوانند بعد از پیروزی، انقلاب را مدیریت کند، ما جلساتی داریم حتما باید در آن شرکت کنید تا این ارتباطات محفوظ بماند."
بنده به دلیل اقامت در شهرستان و تحولات سریع و حوادث پی در پی در انقلاب که منجر به پیروزی نهضت در 22 بهمن 57 شد توفیق حضور در آن جلسات را نیافتم. اما پس از پیروزی انقلاب با شکل گیری حزب جمهوری اسلامی و پیوستن به آن به توصیه آیت الله ربانی شیرازی در پیوستن به "قتله منصور" عمل کردم. از آن زمان بیش از 30 سال است که خوشه چین خرمن ادب، علم و اخلاق و منش سیاست ورزی عسکراولادی هستم.
نام عسکراولادی و به تعبیر مرحوم آیت الله ربانی شیرازی "قتله منصور" با نام نهضت اسلامی عجین شده است. او نمونه یک انقلابی در خط اصیل اسلام، فقاهت و مرجعیت بود. او دلباخته امام و سیاستمداری حکیم و بااخلاق بود و بیش از 14 بهار از بهترین اوقات عمر خود را در زندان های رژیم شاه برای دفاع از شرف و عزت ملت ایران گذراند.
او به همراه حاج مهدی عراقی از آغاز نهضت اسلامی امام خمینی (ره) در خدمت رهبری نظام قرار گرفت و به توصیه بنیانگذار جمهوری اسلامی این حضور به صورت متشکل به همراه شمار زیادی از علما و انقلابیون در دهه 40 و 50 بود که بعدها نام هیئت های موتلفه اسلامی را به خود گرفت. همین هیئت های مذهبی بودند که در قیام خونین 15 خرداد 42 دفاع از نهضت اسلامی امام خمینی (ره) را کلید زدند. این جماعت متشکل که از همین مردم کوچه و بازار بودند وقتی رهبری نهضت در 13 آبان 43 به تبعید رفت با اعدام انقلابی حسنعلی منصور اعلام کردند مقاومت ادامه دارد. از آن پس شماری از بنیانگذاران به شهادت رسیدند. اما حبیب الله عسکراولادی و حاج مهدی عراقی ماندند تا انقلاب و امام را یاری رسانند. در همان روزهای نخستین دست تقدیر حاج مهدی عراقی را از انقلاب گرفت اما عسکراولادی ماند تا با همین تشکل الهی به انقلاب خدمت کند.
عسکراولادی در تصفیه منافقین از انقلاب در زندان و بیرون زندان نقش اول را داشت و یک بار هم هدف ترور قرار گرفت اما خداوند خواست بماند و انقلاب از خدمات او محروم نشود.
عسکراولادی در مقابله با جریان های انحرافی بویژه فتنه سال 88 در صف اول نبرد نرم با دشمن بود و در جمع آوری نیروهای انقلاب در زیر خیمه ولایت از آبرو و شرف خود هزینه کرد.
عسکراولادی در پایه گذاری گفتمانی متفاوت در دهه اول انقلاب برای جلوگیری از انحراف از خط اصیل امام و انقلاب در تاسیس روزنامه رسالت نقش کلیدی داشت. آن هنگام که او مورد حمله برخی نامحرمان انقلاب قرار گرفت امام (ره) از او تمام قد دفاع کرد و او را شخص "صالح"، "کارآمد"، "متدین" و "فداکار" نامید (صحیفه امام، 29 اردیبهشت 61)
حضور مستمر مرحوم عسکراولادی در هیئت امنای رسالت در خط دهی و تضمین حرکت جریان "رسالت" در خط امام و رهبری، جزء غنایم معنوی و الهی روزنامه رسالت است و تحریریه رسالت در پاسداشت آن از هیچ کوششی دریغ نمی کند و ان شاءالله این حرکت که او از آن به عنوان "بیرق ولایت" نام می برد همچنان برافراشته خواهد ماند.
آنچه که عسکراولادی را در نگاهم عزیز می دارد شجاعت انقلابی، سیاست ورزی اخلاقی، دانش عمیق مذهبی بویژه تسلط بر تفسیر قرآن، ولایت پذیری، نجابت و انصاف اوست. اما یک صفت او بیش از همه برایم عزیز و دوست داشتنی است و آن عشق به محرومان و مستضعفان است. او کار در کمیته امداد را تا آخرین روزهای حیات خود عبادت می دانست و این باعث می شد که حتی جمعه ها هم در دفتر کار خود حاضر شود.
یک بار این اواخر عرض کردم حاج آقا جمعه ها را استراحت کنید، شما اکنون در دهه 80 عمر خود هستید. نیاز به آرامش و استراحت دارید، ایشان فرمودند؛ کار برای مردم بویژه محرومان جزء عمر آدم محسوب نمی شود، من با همین ها زنده ام. او جمعه ها ساعت ها برای گفتگو با محرومان وقت می گذاشت و از نزدیک به درد دل آنها گوش می داد و حاجات آنها را برطرف می کرد.
عسکراولادی الگوی یک انسان آزاده و پاکباز بود که ابعاد فکری و روحی او را امام خمینی (ره)، بنیانگذار جمهوری اسلامی طی بیش از دو دهه شکل داده بود. او چشم و گوش انقلابیون فداکار انقلاب بود. بسیاری با چشم او می دیدند، با گوش او می شنیدند و او چشم ما بود.
رسانه های کشور با هر گرایشی دیروز در تکریم و تعظیم او سخن گفته و نیز صفحه اول خود را به او اختصاص دادند. او عضو هیئت منصفه مطبوعات بود و همه او را به انصاف و عدالت می شناختند.
امروز پیکر پاک و مطهر او بر دوش انقلابیون اولیه نهضت اسلامی، نسل دوم و سوم انقلاب تشییع می شود بی تردید زبان حال همه جریان ها و سلایق سیاسی و اجتماعی کشور در بدرقه او به سرای ابدی این خواهد بود:
ای جان وای دو دیده بینا، چگونه ای؟وی رشک ماه و گنبد مینا، چگونه ای؟ای ما و صد چو ما ز پی تو خراب و مستما بی تو خسته ایم، تو بی ما چگونه ای؟ای کوه قافس صبر و سکینه، چه صابری؟وی عزلت گرفته چو عنقا، چگونه ای؟
.................پایان پیام/ 218