به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ اوایل آبان ماه سال جاری افرادی با انتشار بیانیه ای تهدیدآمیز در شبکه های اجتماعی با نام کاربری "انیکین اسکای واکر" خود را آماده قتل شیعیان آذری و به قول خودشان "جهاد" علیه شیعیان معرفی کردند.
آنان برای انجام اقدامات تروریستی علیه کسانی که در مسجد "مشهدی داداش" شهر باکو گردهم می آیند ـ و بویژه «شاهین حسنلی» امام جماعت این مسجد ـ فراخوان داده بودند.
در همان مقطع شاهین حسنلی، مدیر تشکل اجتماعی "دنیای معنوی" در واکنش به انتشار مطالب ضد شیعی از سوی این افراد، این تهدیدها را بی اهمیت دانسته و جدی تلقی نکرده بود.
وی همچنین با اشاره به اینکه تاکنون هیچ مورد نگران کننده ای در مورد مناسبات مذهبی و یا رویارویی قومی در جمهوری آذربایجان رخ نداده و اینکه همزیستی موجود بین ادیان و مذاهب در این کشور به عنوان الگویی برای همه دنیا معرفی می شود، تاکید کرده بود که صادر کنندگان این تهدیدها از اهل سنت نیستند.
تهدیدهای این گروه افراطی واکنش برخی محافل دینی و سیاسی جمهوری آذربایجان را نیز به همراه داشت. «شیخ الاسلام الله شکور پاشازاده» رییس اداره مسلمانان قفقاز در واکنش به این جریانات در مصاحبه با رسانه های جمهوری آذربایجان از حسادت عده ای که تحمل پیشرفت های دینی، معنوی و اقتصادی جمهوری آذربایجان را ندارند، به عنوان عاملان این مسایل یاد کرده است.
وی با اشاره به اینکه برخی عوامل، علاقمند به تداوم ثبات در جمهوری آذربایجان نیستند و قصد دارند بین مذاهب دینی در این کشور تنش ایجاد کنند، تاکید کرد: ما نباید چنین فرصتی را به آنها بدهیم . خدا، قرآن، پیامبر (ص) و امامان عوامل وحدت ما هستند. سنی ها و شیعه ها در جمهوری آذربایجان در کنار هم زندگی می کنند و ما خوشحالیم که آنها با هم زندگی و عبادت می کنند. ما می دانیم که این افراد با خارج ارتباط دارند.
«الشاد اسکندراف» رییس کمیته دولتی رسیدگی به امور تشکلهای دینی جمهوری آذربایجان نیز دیروز در مصاحبه با خبرنگاران، تدارک اقدامات تروریستی و برنامه ریزی برای سوقصد به جان شاهین حسنلی را تقبیح کرد و آن را اقدامی ناشایست خواند.
این مقام مسوول آذری با اشاره به خطرناک بودن هرنوع تفکر زورمدارانه در نفی بخشی از جامعه و تحقیر آن را بسیار خطرناک توصیف کرد و این موضوع را تهدیدی بزرگ علیه مدل تحمل پذیری و پیوندهای مثبت موجود در جمهوری آذربایجان دانست.
............................پایان پیام/ 218 ـ 253