به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ روزنامه تهران امروز مطلبی را با عنوان«فجری که آفریدیم»به قلم مرتضی طلایی پیرامون جشن پیروزی انقلاب اسلامی در ستون یادداشت اول خود به چاپ رساند:
وقتی که از زاویه بسته پنجره اتاق بیمارستانی که در آن بستری بودم به بیرون نگاه میکردم و درد جراحی ترکشهایی را که یادگار سالهای دفاعمقدس بود را زیر زبان تنم مزه مزه میکردم، به فجری فکر میکردم که سالها پیش در کوچه پس کوچههای این شهر شلوغ پیر و جوان، مرد و زن زیر تازیانههای دیکتاتور زمانه بهدنبال تحقق آن بودند. فجری که شاید برای برخی از ما تنها سایهای از آن در خاطراتمان باقی مانده باشد. برای مایی که شاید بپنداریم که جوانههای آن پیش از آنکه درخت تناوری شوند در سرمای خزان زمستان سرد روزگار به خاطرهها پیوسته است. بیشک این چنین نیست امروز میخواهم با زبان درد با زبان ترکشهایی صحبت کنم که امانم را بریدهاند. میخواهم از انقلابی بنویسم که فارغ از جنجالهای حزبی و داعیهداری و میراثخواهی با گوشت و خون مردمی رقم خورد که زندان رفتند، اعدام شدند، شهید دادند و مجروح گشتند، مردمی که در بستر همین اجتماع زندگی میکنند و هرروز با رنجهایی دست و پنجه نرم میکنند که شاید از آن غافل باشیم و شاید نتوانیم برای آن کار کنیم؛ مردم صبوری که صبر میکنند و با صبرشان سعی میکنند تا بستر رشد و پیشرفت انقلاب را فراهم آورند.
مردمی که همه چیزشان را به انقلاب و ارزشهای آن واگذار کردهاند با ایمان به باورهایی که دارند. باورهایی که امام بزرگوارمان آن را جهتدهی میکردند و در قلب و جان مان استوار کردند و امروز رهبر عزیزمان آن را تشریح و جهتدهی میکنند. امروز این باورها به قدری تنومند گشتهاند که میتوان به جرأت ادعا نمود که دیگر این مردم سر تعظیم پیش هیچ دیکتاتوری فرو نخواهند آورد. دیگر هیچ قدرت زورگو و سلطهگری نخواهد توانست عنان جامعه را در دست گرفته و فرسنگها آن طرفتر برایش تعیین تکلیف کند و منابع و سرمایههایش را به تاراج برد این پاسخ کسانی است که ناسنجیده و غرض ورزانه سعی در القای تفکری دارند که به آسانی به آن اشاره شد. فجری که سالها پیش آفریدیم ارزان به دست نیامد و آسان نیز از بین نخواهد رفت زیرا بهای آن تنهایی بودند که در هشت سال جنگ نابرابر تکه تکه شدند و در آتش نفرت دشمن سوختند ولی جاویدان شدند تا به ما بگویند: شماهایی که ماندهاید پیش خدا رو سفیدمان کنید نگذارید که با ندانم کاری هایتان نزد حضرت سیدالشهدا(ع) شرم زده باشیم. نگذارید که هوای دنیا بر نفستان غلبه کند و بیتالمال را نابود کنید.
نگذارید که نسل آینده به تبع ندانم کاریهای امروزتان، ما را محکوم کنند که بیشک حق خواهند داشت اگر امروز به اشتباهاتمان فکر نکنیم. اگر امروز تنها به فکر این باشیم که فلان پست، فلان جایگاه مدیریتی، فلان میز و صندلی ارث و میراث من است و همواره سعی کنیم که خود را معیار و میزان انقلاب قرار دهیم و در هیاهوی سیاسی و ژستهای دشمن ستیزی دست تاراج بر سرمایههایی دراز کنیم که متعلق به آینده است. آیندگان حق خواهند داشت که از همه سوال کنند چه آنان که زیرشکنجههای ساواک به شهادت رسیدند و چه آنان که شربت شهادت را در جبههها سرکشیدند و چه آنان که امروز سعی میکنند بار سنگین پیشرفت کشور را بردوش گیرند که عمودهای خیمه انقلاب پابرجا بماند.
سی وپنج سال از انقلاب مقدسمان میگذرد. انقلابی که تازه جوانه زده است، تازه ریشه در بستر خاکی زده است که تبر به دستانی فرصتطلب چشم انتظارند که تیشه به ریشههایش زنند اگر برگ خزانش را دیدند که بس خیالی خام است. این انقلاب مقدس، این نظام اسلامی، تا زمانی که شهدا را دارد، تازمانی که روحانیت مسلمان و دلسوز را دارد تا زمانی که مردم آگاه و همیشه در صحنه را دارد، تا زمانی که رهبر مدبر و شجاع را دارد؛ میداند که چگونه در گذرگاههای سخت روزگار بسان کشتی عظیم از تلاطمهای اقیانوس متحول جهانی رد شود و در افق ترسیم شده در سند چشمانداز، برنامههای مدون رشد و پیشرفتش را تحقق بخشد. این انقلاب با افتخار به فجری میبالد که آن را آفرید و با افتخار به جوانان تحصیلکرده و کارآمدی ایمان دارد که قلب و جانشان برای عزت و سربلندی آب و خاکشان میتپد. بیایم به این جوانان، به این نور چشمان حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبری فرصت دهیم و باور داشته باشیم که آنها میتوانند.
باور داشته باشم که اگر انرژی و سرمایه جوانی و فکریشان درست مدیریت شود خواهند توانست فجرها رقم زنند و خواهند توانست بیست و دوی بهمنهایی خلق کنند که زبان از بیانش قاصر خواهد بود. امروز جوانان ما، پنجرههای فرصتی هستند که در دنیا و در توسعه یافتهترین کشورها نظیر آن را نداریم. امروز استکبار چشم طمع به این سرمایهها را دارد. به آنها فرصت دهیم تا بیایند و در انقلاب شریک شوند، مسئولیت بگیرند و کارها را پیش ببرند و فرصتهای بیشتر و بیشتر ایجاد کنند. به امید روزی که قلم این جوانان، فکرهای شکوفایشان، تبر دشمنان این مرز و بوم را در هم شکند و به همه معیار خواهان و معیار سنجان نشان دهند که اگر دیروز پدرانشان در جبهههای حق علیه باطل جنگیدند و شهید شدند، امروز آنها در جبهه پیشرفت و توسعه کمر جهل و نادانی را خواهند شکست.
..................پایان پیام/ 218