به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ مردم دو شهر شیعهنشین "نبل" و "الزهراء" که تحت محاصره تروریستهای تکفیری قرار دارند، تنها به جرم شیعه بودن كه نزد تكفیریها گناهی نابخشودنی است، تحت مجازات قرار دارند و از كوچكترین نیازها و حقوق ابتدایی خود محروم هستند.
براساس گزارشی که سایت الخبرپرس منتشر کرده این دو شهر که حدود 55 الی 60 هزار شهروند شیعی در آن زندگی میکنند از 19 ماه پیش تاکنون توسط گروههای تروریستی وابسته به القاعده و در راس آنها گروه جبهه النصرة و تروریستهای تکفیری دولت اسلامی عراق و شام موسوم به "داعش" محاصره شدهاند.
آخرین شهید حملات خمپارهای تروریستهای تکفیری؛ «يسان سلطان زيات» نوزاد دختری بود که کمتر از یکماه سن داشت و براثر اصابت ترکشهای خمپاره به سرش به شهادت رسید.
يسان سلطان زيات
بهدلیل طولانی شدن مدت محاصره این دو شهر و قطع هرگونه کمکهای بشر دوستانه به آن اهالی آن در شرایط بسیار سخت به سرمیبرند، بهگونهای که برای تامین غذای موردنیاز خود به استفاده از گیاهان صحرایی منطقه روی آوردهاند.
کودکان این دو شهر، گرسنه سر بر بالین مینهند و والدین آنها کاری از دستشان برنمی آید. در آخرین اخبار رسیده از وضعیت اسفبار اهالی مظلوم نبل و الزهراء گزارش شده است که دو کودک شش و هشت ساله یک خانواده، از فرط گرسنگی و سوء تغذیه جان خود را از دست دادهاند.
آب این دو شهر کاملا قطع است و مردم از آب باران برای نیازهای خود استفاده میکنند. به علت قطعی آب بیماریهای واگیرداری مانند تب مالت در حال انتشار است. برق نیز هر چند روز یک بار، دو تا سه ساعت وصل می شود.
مردم دو شهر نبل و الزهراء هیچگونه سوختی از جمله نفت و گازوئیل برای تهیه غذا و گرم کردن خانه های خود ندارند؛ بنابراین، به استفاده از چوب روی آورده اند که مشکلات تنفسی متعددی را برای کودکان و سالخوردگان پدید آورده است.
براساس خبرهای دریافتی، مردم روستاهای نبل و الزهرا در روزهای گذشته با برگزاری تظاهرات، تلاش کردند صدای خود را به گوش شرکت کنندگان در ژنو دو که آنها را فراموش کردهاند برسانند و حمایت خود را از هیات اعزامی دولت سوریه در نشست ژنو اعلام کنند.
روستاهای نبل و الزهرا در شمالیترین نقطه سوریه قرار دارند و هیات اعزامی دولت سوریه در نشست ژنو 2 تلاش زیادی برای ایجاد زمینه رهایی این دو روستا انجام داد اما برخی از کشورها سعی کردند این مساله را به فراموشی بسپارند.
....................پایان پیام/ 218