به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ «مجید مجیدی» کارگردان فیلم محمد (ص) در پنل حقوق بشر در دفتر ژنو سازمان ملل پنج شنبه 22 اسفند مصادف با 13 مارچ سخنرانی کرد که بدین شرح است:
گاهی فکر میکنم اگر من در یک کشور غربی به دنیا آمده بودم و در کودکی و نوجوانی و جوانیام هر صبح در صفحات روزنامه ها می خواندم و هر شب روی صفحات تلویزیون می دیدم که چگونه عده ای مسلمان در شرق بمب گذاری و انفجار کار هرروزه شان است، ماشین های بمب گذاری شده را در میان بازارها و مراکز تجمع مردم منفجر میکنند، سرهای مخالفان خویش را صدها صدها میبرند و در برابر دوربین ها به نمایش میگذارند و گاه با همین سرها در کوچه ها و خیابان ها فوتبال بازی میکنند، سینههای دشمنان را می شکافند و قلب آنان را میخورند، کلیساها و کنیسه ها و حتی گاه مساجد و حسینیه های دیگران را با مردمی که برای عبادت به آنجا آمده اند به آتش میکشند، آیا در این صورت چه دیدگاهی نسبت به اسلام و مسلمانان پیدا میکردم و چه ترس و هراسی از آنان در دل می پروراندم و آیا امکان داشت با این همه جنایت و خشونت گرایشی به این دین و آیین پیدا کنم؟
کارگردان فیلم محمد(ص) در ادامه سخنرانی خود تاکید کرد: اگر چه خود را با افتخار یک مسلمان میدانم و خوشبختانه من در کشوری به دنیا آمدم و رشد کردم که از همان سال های ابتدای زندگی با همه وجودم دریافتم: دینی که پدران و مادرانم برگزیدهاند آیینی مملو از مهر و محبت و عشق است و کینه ورزی و انتقام جایی در آن ندارد و خدایش همواره با صفات مهربان و رحیم شناخته میشود و در کتاب آسمانی اش قرآن ١١٣بار در ابتدای هر سوره جمله ای تکرار می شود که پیام آور محبت و مهربانی گسترده و همیشگی خداوند است.
من در سرزمینی پا به جهان گذاشتم که مردم مسلمانش با هر گونه خشونت مذهبی بیگانه بودند و قرن ها پیروان ادیان و مذاهب دیگر را به همسایگی و همزیستی مسالمت آمیز خویش پذیرفته بودند زیرا به پیامبری ایمان داشتند که سراسر زندگیش را مهربانی و عشق به دیگران در بر گرفته بود و نه تنها به مسلمانان و پیروان خویش که به همه انسانها با هر نژاد و زبان و حتی به حیوانات و گیاهان و درختان نیز مهر می ورزید.
مجیدی تاکید کرد: من پیامبری را شناختم که مهربانی، شیوه زندگی اش و شعار هر صبح و شامش بود. محمدی که با دشمنان کینه توزش هم به مهر و محبت رفتار میکرد. وقتی پس از سالها رنج و آزار، این بار پیروز به شهری که از آن رانده شده بود بازمی گشت هیچ کس را به جرم پیشین مجازات نکرد نه تنها خانه هیچ دشمنی را به انتقام ویران نساخت بلکه خانه بزرگترین دشمن و مخالف خود را پناهگاه و مأمن همه مخالفان و دگراندیشان قرارداد.
محمدی که در کتابی که از سوی پروردگارش برای مردم آورده بود مسلمانان را از توهین و ناسزا حتی به بتهای مشرکان و بت پرستان برحذر می داشت (انعام ١٠٨). پیامبری که از جانب خدا ندا میداد: نکند رفتارهای زشت و ستمگرانه دیگران شما را از مرام صلح آمیز و مسالمت جویتان دور کند که شما همواره باید به عدالت و انصاف رفتار کنید. (مائده ٨)
این چنین بود که در گذر زمان با آیینی خو گرفتم که نه تنها پیامبرش الگو و اسوه مهربانی و محبت بود که شاگرد و دست پروده و جانشینش علی نیز جز به مهر سخن نگفت و جز به محبت رفتار نکرد و حکومتی را برقرار کرد که هیچ کس بر دیگری جز به تقوا و پاکی و پارسایی برتری نداشت. در تاریکی شبها ناشناس به سراغ بینوایانی می رفت که از زمره مخالفانش بودند و در میان آنها نان و خرما توزیع میکرد تا گرسنه سر به بالین نگذارند. اگر در جنگی ناخواسته دشمن آب رودخانه را از سپاهیان او دریغ میکرد تا تشنه بمانند او مقابله به مثل نکرد و هنگامی که به رودخانه مسلط شد آب را در اختیار آنان قرار داد. مرامنامه حکومتش خطاب به استانداران و حاکمان شهرها این بود که انسانها از دو گروه بیرون نیستند یا هم کیشند یا هم نوع و در هر دو صورت باید به آنها مهر ورزید.
کارگردان آواز گنجشکها گفت: من با چنین آیینی خو گرفتم و طبیعی است وقتی طالبان در افغانستان جنایت میکرد یا وقتی حادثه دهشت بار ١١ سپتامبر به وقوع پیوست میدانستم که آنچه روی میدهد هیچ سازگاری و ارتباطی با دینی که من به آن ایمان دارم ندارد.
وی با طرح پرسش هایی تاکید کرد: امروز از خودم و از شما میپرسم به راستی در پشت همه عملیات جنایتکارانهای که به نام اسلام صورت می گیرد چه دستهایی پنهان است؟ از شما میپرسم القاعده و طالبان که در پاکستان و افغانستان زاده شد، رشد کرد و اینک سایه شومش بر همه جهان افکنده شده است ابتدا توسط کدام قدرتها آفریده شد و مورد حمایت قرار گرفت تا امروز با جنایات آنها بذر اسلام هراسی در دل همه جهانیان کاشته شود و نهال خشونت این بار به شکلی دیگر یا به صورت نسل کشی در میانمار و آفریقای مرکزی و یا با اقدامات نظامی و گسیل سربازان سر برآورد؟
متاسفم که بگویم حکومتهایی طالبان و القاعده را از هر سو حمایت کردند که همواره از هم پیمانان غرب به شمار می روند. دولتهای عربی آنان در دامان خویش پروراندند که اینک به نوعی دیگر خشونت و کینه ورزی را ترویج میکنند.
خوشحالم که بگویم که نه در حادثه ١١سپتامبر نیویورک و نه در بمب گذاری های مترو لندن و نه در هیچ عملیات انتحاری، هیچ تروریستی با ملیت ایرانی و با آیینی که در سرزمینم ایران ترویج میشود شرکت نداشت اما متاسفم که به یاد بیاورم غرب تمام فشارها و تضییقاتش را پس از این حوادث متوجه ایران و ایرانیانی کرد که همواره چنین عملیاتی را محکوم کردهاند.
مجیدی یادآور شد: من به عنوان یک هنرمند که در سالهای اخیر به دلیل اقدام به ساخت فیلمی در باره زندگی پیامبر اسلام بسیار خوانده ام و بسیار تحقیق کردهام، شهادت میدهم که چنین اقدامات خشونت باری که میوه آن اسلام هراسی در همه جهان است با روح اسلامی که من از محمد و علی و حسین(ع) آموختهام بیگانه است و لذا سعی دارم تا پیام و چهره واقعی دین مهربانی پیامبر اسلام را در قالب فیلم محمد به دنیای نگران و آشفته عرضه کنم.
من معتقدم اگر واقعیت اسلام به مردم جهان عرضه شود همه تشنگان عدالت و مهربانی عاشقانه به سویش خواهند شتافت.
من باور دارم که رفتارهای زشت و آلودهای چون قرآن سوزی در آمریکا یا تولید فیلم های جسارتگر نسبت به پیامبر یا مسلمانان و یا حتی اقداماتی نظیر انتشار کاریکاتورهای توهین آمیز نقشی جز کمک به خشونت طلبانی که نام اسلام را دزدیدهاند ندارد و چه بسا روی دیگر چنان رفتارهایی است. جنایتکارانی که میکشند و تکه تکه می کنند مشتاقانه به انتظار چنین اقداماتی هستند تا جنایات خویش را توجیه کنند و از میان توده های ناآگاه برای خود سربازان جدید استخدام کنند.
سخن را با پیام خداوند به رسولش محمد (ص) به پایان میبرم که فرمود: ای کسانی که ایمان آورده اید همگی در پرتو ایمان به خداوند، در صلح و آشتی درآیید و از گام های شیطان پیروی نکنید که او دشمن آشکار شماست. (بقره٢٠٨).
..................پایان پیام/ 218