به گزارش خبرگزاری اهل بیت (ع) ـ ابنا ـ دو شهر شیعه نشین فوعه و کفریا علاوه بر خود شهر ادلب، تنها مناطق مسکونی در استان ادلب است که تحت سیطره ارتش سوریه قرار دارد. شیعیان این دو شهر با وجود اینکه در قلب تجمع تکفیریها در شمال سوریه قرار دارند، اما در مقابل آنها مقاومت اسطورهای نشان دادند.
دو شهر شیعه نشین فوعه و کفریا که چهل و پنج هزار شیعه سوری در آن سکونت دارند، در حومه شمالی استان ادلب قرار دارند. این دو شهر که تنها هفت کیلومتر با شهر ادلب فاصله دارند، به خط اول دفاع از این شهر مبدل شدند. فاصله نزدیک این دو شهر به مرزهای سوریه با ترکیه که تنها سی کیلومتر است، سبب شده تا گروههای تکفیری برای حمله به این دو شهر مشکلی از لحاظ نیروی انسانی، سلاح و مهمات نداشته باشند.
بنش؛ پایگاه اصلی تکفیریهای سوریه
دو شهر بنش و معره المصرین که از مراکز اصلی استقرار گروههای تکفیری در سوریه است، در مجاورت دو شهر شیعه نشین فوعه و کفریا قرار دارند و گروههای تکفیری از این دو شهر به سوی فوعه و کفریا خمپاره و موشک پرتاب میکنند که به شهادت دهها تن از ساکنین غیر نظامی این دو شهر از جمله کودکان و زنان منجر شده است.
پس از شروع حملات گروههای تکفیری به این دو شهر شیعه نشین، جوانان شیعه این شهرها سلاح به دست گرفتند و پس از گذراندن دورههای آموزشی به درگیری با گروههای تکفیری پرداختند. جوانان شیعه شهرهای فوعه و کفریا علاوه بر دفاع از شهرهای خود، در دفاع از حرم حضرت زینب (س) و عملیات شکست محاصره شهرهای نبل و الزهرا هم حضور داشتند.
شکست تکفیریها در فوعه
گروههای تکفیری از همان ابتدای ناآرامیها سعی کردند که این دو شهر شیعه نشین را به اشغال خود دربیارورند، به همین دلیل در قدم اول سعی کردند که راه ارتباطی این دو شهر را با شهر ادلب قطع کنند، اما پس از گذشت چند ماه رزمندگان توانستند این راه را دوباره باز کنند.
استان ادلب که در شمال سوریه قرار دارد، یکی از نقاط اصلی حضور گروههای مختلف تکفیری است. گروههای تکفیری متعددی همچون جبهه النصره و احرار الشام بارها به شهرهای فوعه و کفریا حمله کردند، اما با مقاومت رزمندگان مدافع شیعه این دو شهر تکفیریها با برجاگذاشتن دهها جنازه از کشتههای خود فرار کردند، تلفات تکفیریها به اندازهای آنقدر برایشان سنگین بود که تکفیریها کمتر جرات حمله گسترده به این دو شهر را دارند و تنها به خمپاره باران بیهدف بسنده میکنند.
...............
پایان پیام/ ۲۶۸