به گزارش خبرگزاری اهلبیت (ع) ـ ابنا ـ گروهی از فعالان فلسطینی برای روحیه دادن به کودکان دیالیزی در بیمارستانهای غزه لباس دلقک میپوشند و با بادکنک و اسباب بازی به دیدارشان میروند.
«ماجد کلوب» یکی از دلقکها میگوید: از خنده این کودکان رنجور شاد می شویم. تلاش میکنیم کاری کنیم که کودک با قلبش پاسخ ما را بدهد، از درون قلبش. برخی پاسخی نمیدهند زیرا تحت فشار درمان هستند.
وی افزود: در صورتی که کودکی نخندد ناامید نمیشویم بلکه بارها تلاش میکنیم تا گل لبخند را بر لبانشان بنشانیم.
این دلقک کودکان فلسطینی گفت: اینجا در غزه هیچ سیرکی نیست اما دلقکها دو روز در هفته به مراکز پزشکی میروند تا کودکان را شاد کنند.
وی گفت بیماری بسیاری از این کودکان شدید است و هنگامی که روند درمان با شکست مواجه میشود، دلقکها عمیقا تحت تاثیر قرار میگیرند.
کلوب افزود برخی اوقات نقش دکتر دلقک را بازی میکنیم تا بتوانیم کودکان را با روند درمان همراه کنیم.
این دومین سالی است که این پروژه در بیمارستانهای غزه اجرا میشود و خانوادههای کودکان بیمار آن را برای کاهش اضطراب و کمک به روند درمان مفید میدانند.
رژیم صهیونیستی از سال ۲۰۰۷ به منظور تحت فشار قرار دادن جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) محاصره باریکه غزه را آغاز کرده است و همچنان ادامه میدهد.
محاصره شدید نوار غزه و ممانعت از عبورو مرور مردم و ورود کالاها از جانب رژیم اسرائیل، منجر به کمبود شدید تجهیزات پزشکی و داروهای حیاتی شده است.
همه بیمارستانهای غزه با کمبود شدید دارو مواجهند و در این میان بیماران سرطانی بیشترین آسیب را از کمبود دارو میبینند.
سرطان مهمترین عامل مرگ و میر در غزه است و سیستم بهداشت و درمان نمیتواند برای درمان سرطان خدماتی ارائه دهد. گفته شده ه در این منطقه محاصره شده، چندین هزار بیمار سرطانی وجود دارد.
به گفته وزارت بهداشت و درمان فلسطین، امکان اشعه درمانی و شیمی درمانی در منطقه غزه وجود ندارد.
بیش از ۱.۵ میلیون فلسطینی ساکن نوار غزه، بزرگترین زندان روباز جهان هستند. این منطقه تحت محاصره کامل هوایی، دریایی و زمینی از سوی اسرائیل است.
![](/upload/image/2016/03/25/1_56f4d03b2aa35.jpg)
![](/upload/image/2016/03/25/2_56f4d03bf39c5.jpg)
![](/upload/image/2016/03/25/3_56f4d03d31ddc.jpg)
![](/upload/image/2016/03/25/4_56f4d03ee2b26.jpg)
![](/upload/image/2016/03/25/5_56f4d0409701d.jpg)
...............
پایان پیام/ ۲۱۸