به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ مراسم عزاداری و سخنرانی «آیت الله العظمی جوادی آملی» در شب عاشورای حسینی با حضور عزاداران حسینی در نمازخانه بنیاد بینالمللی علوم وحیانی اسراء برگزار شد.
در این جلسه «آیت الله جوادی آملی» با اشاره به زیارت نورانی جامعه کبیره به تبیین هدف از گریه بر سالار شهیدان(ع) و راه بهرهبرداری از این مجالس پرداخته و اظهار داشتند: در زیارتها عموماً و زیارت جامعه خصوصاً این دو عنصر محوری را به ما میآموزاند که هم شهادت، وسیله است و هدف نیست و هم اشک، وسیله است و هدف نیست؛ این از بیانات نورانی خود سالار شهیدان(ع) و ائمه دیگر است.
معظم له ادامه دادند: وجود مبارک حسین بن علی وقتی شهادت را ترسیم میکند میگوید شهید کارش این است که کشور را طیب و طاهر کند، طهارت یک کشور، طیب بودن یک کشور به خون پاک شهید است، شهادت آنقدر تواناست که یک کشور آلودهٴ قبل از انقلاب را طیب و طاهر کند. اگر کشور طیب و طاهر شد باید طبق بیان قرآن کریم میوه طیب و طاهر بدهد میوه یک مملکت، عقل است و عدل، طهارت است و قداست، میوه یک نظام، انسانیت است. شهادت، وسیله است نه هدف.
ایشان در ادامه سخنانشان، اشک بر سیدالشهداء(ع) را وسیلهای برای مبارزه با دشمن درون و بیرون دانسته و اظهار داشتند: این اشکفروشی در حسینیه ها بسیار مقدس است مثل کسی که نیزه و شمشیر میفروشد منتها آن خریدار باید عُرضه داشته باشد از این اشک بهره ببرد. به ما گفتند بنال اما گفتند برای چه چیزی بنال، هرگز نگفتند اشک بریز، گفتند برای فلان کار اشک بریز؛ بنگرید که اشک هرگز هدف نیست. روایات فراوانی برای فضیلت گریه کردن هست در این شکّی نیست اما این وسیله است نه هدف، وقتی دعای کمیل را میخوانید میگویید "و سلاحه البکاء" این گریه، اسلحه است تا بیگانه را سر جای خود بنشاند، گریه برای گریه نیست، گریه برای حفظ نظام است، برای حفظ عفاف است، برای حفظ دین است، برای حفظ قرآن و عترت است، همانطوری که شهادت برای میوه طیب و طاهر است، این اسلحه را به دست هر کسی نمیدهند اگر کسی گریه کرد و در این گریه یکی از این سه کار را انتخاب نکرد او سلاح خرید، اسلحه خرید، شمشیر خرید ولی با آن مبارزه نکرد.
مفسر برجسته قرآن کریم ادامه دادند: هرگز آنکه در کنار نمازشب گریه مناجاتی دارد آن هدف نیست وسیله است، آنکه در محفل حسینی گریه عاشورایی دارد آن وسیله است و هدف نیست. گریه اسلحه است وقتی اسلحه شد میتواند بگوید "سلمٌ لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم" ایران شد، عراق شد، سوریه شد، جای دیگر شد "حربٌ لمن حاربکم" از آغاز جریان کربلا تا پایانش همین حرف است. مگر در زیارت مسلمبنعقیل همین مطالب را عرض نمیکنیم که من آمدمِ توی مسلم را یاری کنم، الآن بیش از هزار سال است او شربت شهادت نوشید، مسلم چه حاجتی به یاری ما دارد؟ غیر از یاری مکتب مسلم؟! بنابراین گریهفروشی به نحو اسلحهفروشی است؛ گریه، شمشیر است، گریه، سپر و نیزه است، گریه، لباس رزمی است که انسان تن بکند چه گریه نماز شب که با دشمن درون میجنگد، چه گریه حسینیه که با دشمن بیرون میجنگد، آنکه بگرید و نیزه نگیرد گریه نکرده است اگر خواستیم بفهمیم گریه یعنی چه، به ما فرمودند: "و سلاحه البکاء".
مرجع عالیقدر تصریح کردند: وقتی به ما فرمودند زیارت وارث بخوانید یعنی چه؟ این زیارت وارث به ما درس علمالوراثه میدهد، از حضرت آدم گرفته تا حضرت خاتم(علیهم السلام) فرمود تو ارث بُردی. ارث لازم نیست کتاب و کتیبه باشد فرق جوهری ارثِ معنا و ارث مادی این است؛ در ارثِ مال تا مورّث نمیرد چیزی به وارث نمیرسد، در ارث عقل و عدل و علم تا وارث نمیرد چیزی به او نمیدهند. اگر کسی خواست از حسینبنعلی(ع) ارث ببرد تا خود انسان نمرده است ارث نمیبرد تا با مرگِ ارادی نمیرد شهوت و غضب را خاموش نکند، خواستههای خودش را خاموش نکند، چیزی به او نمیدهند این علمالوراثه است. اینکه میگویند زیارت وارث بخوانید یعنی شما هم مظهر این باشید شما هم از نوح و آدم و خاتم ارث ببرید. به ما هم گفتند علمالوراثه را در حسینیهها یاد بگیرید.
...............
پایان پیام/ 313