در میهمانی خدا «برندپوش » باشیم!

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: حجت الاسلام و المسلمین محمد حسین امین، نویسنده و پژوهشگر دینی، در نوشتاری اختصاصی برای ابنا، به تبیین مفهوم آمادگی معنوی برای ورود به ماه مبارک رمضان پرداخته است:

مقدمه‌ای بر ضیافت‌خانه دوست

مهمانی‌ها همیشه با دعوت‌نامه شروع می‌شوند و ماه خدا، همان دعوت‌نامه‌ای است که به نام تک‌تک ما صادر شده است. وقتی قرار است به دیدن بزرگی برویم، اولین دغدغه‌مان این است که «چه بپوشم؟» تا لایق میزبان باشم. اما در عالم معنا، لباس ما از جنس پارچه و نخ نیست، بلکه از جنس نیت‌ها و عمل‌های ماست که هویت واقعی ما را نزد فرشتگان و پروردگار شکل می‌دهد.

جامه تقوا؛ زیباترین تن‌پوش بندگی

خداوند در قرآن کریم، پس از برشمردن نعمت لباس برای پوشاندن تن، از لباس دیگری نام می‌برد که اصل و اساس است. «لباس تقوا» آن پیراهنی است که چروک نمی‌شود، کهنه نمی‌شود و صاحبش را در چشم خدا عزیز می‌کند. تقوا یعنی همان خویشتن‌داری و مراقبتی که باعث می‌شود در شلوغی بازار دنیا، دامن روحمان به گناه و سیاهی آلوده نشود و پاکیزه به محضر او برسیم.

قرآن با صراحت می‌فرماید: «وَ لِباسُ التَّقْوی‏ ذلِکَ خَیْرٌ»[۱]؛ یعنی لباس پرهیزگاری برای شما بهترین است. معنای این جمله کوتاه و پرمغز این است که شیک‌پوشی واقعی در عالم غیب، معیاری متفاوت با دنیای امروزیِ ما دارد. هرچه روی چشم، زبان و قلبمان دقت بیشتری کنیم و آنها را پاکیزه نگه داریم، برندپوش تریم. کسی که در اوج قدرت، از خطا چشم‌پوشی می‌کند، آنکه در اوج ثروت، افتاده و متواضع زندگی می کند و کسی که به جای مچ‌گیری، دست‌گیری می‌کند،  زیباترین لباس بندگی را بر تن کرده است.

در مکتب اهل‌بیت(ع)، تقوا به معنای گوشه‌نشینی و انزوا نیست، بلکه حضور مقتدرانه در جامعه با قلبی است که فقط برای خدا می‌تپد. امیرالمؤمنین علی(ع) در وصف متقین می‌فرماید که پوشش آن‌ها میانه است و با تواضع راه می‌روند[۲]. پس اولین قدم برای ورود به مهمانی خدا، درآوردن لباس تکبر و پوشیدن ردای فروتنی و تقواست.

عطر توبه؛ زدودن غبار از پیراهن جان

هر لباسی پس از مدتی استفاده، نیاز به شست‌وشو دارد. روح ما نیز در کشاکش روزمرگی‌ها، گرد و غبار غفلت می‌گیرد و بوی نامطبوع گناه به خود می‌پذیرد. توبه قوی‌ترین اکسیر پاک‌کننده‌ای است که لکه‌های سیاه را از صفحه جان می‌شوید. برای ورود به مهمانی، باید اول خود را با اشک شوق و پشیمانی از گناه معطر کنیم تا بوی خوش بندگی از ما استشمام شود.

امام صادق(ع) در حدیثی زیبا، توبه را ریسمانی می‌دانند که ما را به رحمت خدا متصل می‌کند[۳]. وقتی انسان با صداقت می‌گوید «استغفرالله»، در واقع لباس چرک‌آلود گذشته را از تن درمی‌آورد و با لباسی نو و سپید، اجازه ورود به میهمانیِ جهانی، بزرگ و ملکوتیِ خدا را پیدا می‌کند. این شست‌وشو، شرط اول پذیرایی شدن در میهمانی خداست.

عطر واقعی یک مؤمن، بوی خوش استغفار اوست. پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ لا تَفْضَحَنَّکُمْ رَوَائِحُ الذُّنُوبِ»[۴]؛ یعنی با استغفار خود را معطر کنید تا بوی گناهان شما را رسوا نکند. پس پیش از آنکه وارد مجلس دعا و مناجات شویم، باید با آب توبه غسل کنیم تا رایحه خوشمان، همنشینان و ملکوتیان را شادمان سازد.

حریر اخلاق؛ لباسی برای معاشرت با خلق

پوشش ما در مهمانی خدا، تنها رابطه‌ای میان ما و او نیست؛ بخشی از این لباس، چگونگی برخورد ما با دیگران است. اخلاق نیکو، همان جامه حریری است که زبریِ رفتارهای تند را می‌پوشاند. کسی که روزه می‌گیرد اما زبانش نیش‌دار است، مانند کسی است که لباس گران‌قیمتی پوشیده اما زیر آن بدنی آلوده دارد و بوی ناخوشایندی می‌دهد.

روایت شده است که خوش‌اخلاقی، نیمی از دین است[۵]. در مهمانی بزرگ خدا، میزبان به کسانی بیشتر توجه می‌کند که با دیگر مهمانان مهربان‌تر هستند. لباس مهربانی، گذشت و سعه‌صدر، از ملزومات این ضیافت است. ما نمی‌توانیم با دلی پر از کینه نسبت به بندگان خدا، ادعای عشق به خدا را داشته باشیم و لباس دوستی به تن کنیم.

امام علی(ع) می‌فرمایند که هیچ لباسی زیباتر از سلامت اخلاق نیست[۶]. وقتی با لبخند گره از کار کسی باز می‌کنیم، یا با کلامی محبت‌آمیز دلی را به دست می‌آوریم، در واقع در حال دوختن لباس افتخار برای روزی هستیم که همه اسرار فاش می‌شود. این لباس، در سرمای قیامت ما را گرم نگاه خواهد داشت.

برندترین لباس رمضان، لباس بندگی است. آن را به تن کنیم.

منابع و پاورقی‌ها:

1. سوره اعراف، آیه ۲۶: «یا بَنی‏ آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمْ لِباساً یُواری سَوْآتِکُمْ وَ ریشاً وَ لِباسُ التَّقْوی‏ ذلِکَ خَیْرٌ...»
2. نهج‌البلاغه، خطبه ۱۹۳ (خطبه همام): «...مَلْبَسُهُمُ الِاقْتِصَادُ وَ مَشْیُهُمُ التَّوَاضُعُ»
3. مصباح الشریعه، ص ۹۷: «التَّوْبَةُ حَبْلُ اللَّهِ وَ مَدَدُ عِنَایَتِهِ...»
4. امالی شیخ طوسی، ص ۳۷۲، ح ۸۰۳: «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ لا تَفْضَحَنَّکُمْ رَوَائِحُ الذُّنُوبِ».
5. تحف العقول، ص ۴۵: «حُسنُ الخُلقِ نِصفُ الدّینِ».
6. تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، ص ۲۵۴، ح ۵۳۵۶: «لَا لِبَاسَ أَجْمَلُ مِنَ السَّلَامَةِ».