خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: نشانه هایی برای انسان حق مدار هست که با توجه به آنها می توانیم او را بشناسیم.
الف) مهار خشم
انسان حقمدار در شرایط سهگانه خوشی، خشم و قدرت از پذیرش حق و عمل به آن فاصله نمیگیرد. رسول خدا«ص» فرمودند: « ثَلاثُ خِصالٍ مَن کُنَّ فیهِ فَقَدِ استَـکمَلَ خِصالَ الایمانِ: اَلَّذی إذا رَضیَ لَم یُدخِلهُ رِضاهُ فی باطِلٍ مَنْ إِذَا غَضِبَ لَمْ یُخْرِجْهُ غَضَبُهُ عَنِ الْحَقِّ وَإِذَا رَضِیَ لَمْ یُخْرِجْهُ رِضَاهُ إِلَی الْبَاطِلِ و اِذا قَدَرَ لَم یَتَعاطَ ما لَیسَ لَه: (1) سه ویژگی در هر کسی باشد ایمانش کامل است. در هنگام خوشی باطلگرا نباشد و به وقت خشم از حقمداری خارج نشود و در زمان قدرت به آنچه مالی نیست دستدرازی نکند.»
ب) انصاف با مردم
یکی از نشانههای رفتار حقمدارانه انصاف است. پیامبراکرم«ص» فرمودند: « مَن واسَی الفقیرَ مِن مالِه و اَنصفَ الناسَ مِن نفسهِ فذلکَ المُؤمنُ حقّا:(2) مؤمن حقیقی کسی است که با داراییش نسبت به فقیر مواسات کند و در رفتار با مردم انصاف داشته باشد.»
امام صادق«ع» فرمودند: «از مهمترین چیزهائی که خداوند بر خلقش فرض کرده است انصاف داشتن با مردم است.»(3) این خواسته را خدا با آدم ابوالبشر«ع» چنین در میان گذاشت: «در رفتار با مردم همان چیزی را بخواه که برای خود میخواهی و هر چیزی را برای خود نمیطلبی برای آنان نخواه.»(4) یعنی در واقع خود را جای دیگران قرار بده و برای دیگران همان را بخواه که برای خودت میخواهی.
ج) نصیحتپذیری
نصیحتپذیری نیز از نشانههای حقمداری است. خردمندان حقیقتمدار نصیحتپذیرند. اگر نصیحتپذیری برای کسی دشوار باشد و به ذائقه او تلخ آید، نشانه بیماری است. حضرت علی«ع» فرمودند: «مَن ذَکَر التوّفیقِ اَلأَخذُ بِالنّصیحه: (5) نصیحتپذیری از نشانههای موفقیت و برتری آدمی است.» و نیز: «مِن عَلاماتِ الِادبار سُوءِ الظّنّ بالنَّصیح: (6) پشت کردن به حقیقت و بدگمانی به نصیحت دیگران از نشانههای انحطاط است.»
خردمندان حقیقتمدار نه تنها از نصیحت دیگران روی برنمیتابند، بلکه از آن با روی خوش استقبال میکنند. امام صادق«ع» فرمودند: « أَحَبُّ إِخْوَانِی إِلَیَّ مَنْ أَهْدَی إِلَیَّ عُیُوبِی:(7) محبوبترین برادرانم کسی است که عیبهایم را به من هدیه دهد.»
منبع:
1ـ امالی شیخ طوسی، ص ۶۰۳.
2ـ الکافی، ج ۲، ص ۱۴۷.
3ـ همان، ص ۱۴۵.
4ـ همان، ص ۱۲۶.
5ـ غررالحکم، ص ۶۷۴.
6ـ همان، ۸۲۳.
7ـ کافی، ج ۲، ص ۶۳۹.
نظر شما