خبرگزاری بین المللی اهل بیت(ع)- ابنا: ایران، فقط یک نقطه روی نقشه نیست، گاهی جانفشانی برای وطن یعنی مرگ بر سر یک مرز. یعنی تنِ سوخته در بیابان، یا چشمانی که تا آخرین ثانیه پرچم را نگاه میدارند. اما جانفشانیِ امروز، معنایی عمیقتر و ماندگارتر دارد؛ دوستداشتن ایران یعنی هر روز، هر کوچه، هر کلاس، هر کارخانه، سهم کوچکی از خودت را به پای این خاک بریزی.
جان فشانی ؛ در قرآن
«وَلَوْ أَنَّا کَتَبْنَا عَلَیْهِمْ أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ أَوِ اخْرُجُوا مِنْ دِیَارِکُمْ مَا فَعَلُوهُ إِلَّا قَلِیلٌ مِنْهُمْ»
(۱)
قرآن میفرماید: اگر فرمان جانفشانی یا ترک وطن داده شود، جز اندکی برنمیتابند. اما آن اندک، همانها هستند که تاریخ را میسازند.
ایران فقط یک سرزمین نیست. ایران یک حافظه جمعی است؛ از ایستادن رستم در برابر افراسیاب تا شعر حافظ در دل شب، از معماری مسجد شیخلطفالله تا نقش قالیِ مادر. ایران یک امانت است در دست ما؛ امکانی برای زیستن، نفس کشیدن و بالیدن.
جانفشانی به سبک امروز؛ سهم کوچک، اثر بزرگ
اگر دیروز جانفشانی به معنای ایستادن در برابر لشکر دشمن بود، امروز شکلهای دیگری دارد:
۱. دانشآموزی که ریاضی میخواند
برای اینکه روزی مغز ایران قویتر شود. او سهم خود را در کلاس پرجمعیت روستاییشان ادا میکند.
۲. کارمندی که راست میگوید
در سیستمی که گاهی دروغ راحتتر است. او سهم خود را با یک برگه درست مینویسد.
۳. راننده خط تاکسی که دعوا را تبدیل به لبخند میکند
او سهم خود را در سفر صبحگاهی مسافرانش میگذارد.
۴. مهندسی که در شهر کوچک خود میماند
تا زیرساخت بزند، نه اینکه برای زندگی بهتر، تهران یا خارج را انتخاب کند.
۵. مادری که به بچهاش یاد میدهد زباله را در سطل بیندازد
این کوچکترین کار، یعنی نسل بعد، ایران را دوست دارد.
اینها «جانفشانی سفید» است؛ بدون خون، ولی با تعهد.
ایران یعنی ما؛ نه یک جناح، نه یک قوم
یکی از اشتباهات بزرگ، خلاصه کردن ایران در یک رنگ، یک حزب یا یک گویش است. ایران یعنی آذریهایی که موسیقی شان غمهای ما را مینوازد، بلوچهایی که محبتشان بیآلایش است، کردهایی که مهماننوازیشان حرف اول را میزند، فارسهایی که شعرشان دنیا را تکان داده است.
جانفشانی برای ایران یعنی احترام به این تنوع. یعنی نگوییم «مال من»، بگوییم «مال ما». یعنی در سفر، برای کویر لوت و جنگل ابر و کوه دماوند ارزش قائل شویم. یعنی وقتی خبری از زلزله در جایی میشنویم، سهم خود را با یک کمک ساده برداریم.
ماندن برای آبادی
خداوند در قرآن میفرماید:
«إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّیٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ»
(۲)
خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمیدهد، مگر آنکه آنها آنچه را در خودشان است تغییر دهند.
این یعنی جانفشانی واقعی، نشستن و گله کردن نیست؛ تغییر کردن است. تغییر تدریجی، روزانه، کوچک. اگر ایران امروز مشکلاتی دارد، راه نجات آن، منتظر معجزه بودن نیست؛ شروع از خودِ من و توست.
سهم امروز من چه میتواند باشد؟
-نه زدن یک پیام تفرقهانگیز در شبکه اجتماعی
-خرید یک محصول ایرانی به جای نمونه خارجی با کیفیت مشابه
- تمیز نگه داشتن خیابان جلوی خانه
-لبخند زدن به همشهری غریب
- خواندن یک صفحه کتاب از شاعران ایران برای فرزندم
-رأی دادن به آگاهانهترین گزینه در انتخابات
ایرانِ دوستداشتنی، ایرانِ نفسها
همه ما یک تصویر از ایران داریم که دوستش داریم:
برای بعضیها، ایران بوی نان سنگک صبح جمعه است.
برای بعضیها، صدای اذان شیراز.
برای بعضیها، عبور از پل طبیعت با چشمان خسته.
برای بعضیها، تماشای غروب تالاب انزلی.
حالا بپرسیم: من برای ماندگاری این تصاویر، امروز چه کردهام؟
اگر تمام روز را غر زدم، اما حتی یک برگ کاغذ از زمین برنداشتم، سهم من چه بود؟
اگر در فضای مجازی بدترین لقبها را به هموطنانم دادم، آیا به ایران عشق میورزم؟
اگر به امید «روزی دیگران کاری میکنند»، از کنار آشغال خیابان عبور کردم، مگر من هم یکی از «دیگران» نیستم؟
جانفشانی یعنی: هر روز، یک قدم
ایران جانفدای زیادی در تاریخ داشته؛ از آنهایی که در جنگهای ایران و روس در سرما یخ زدند، تا آنهایی که در خیزشهای مردمی جان باختند. اما جانفشانی فقط در مرگ خلاصه نمیشود. بزرگترین جانفشانی، زندگی کردنِ مسئولانه است.
- ایران را با فرزندانمان زنده نگه داریم؛ بزرگترین جانفشانیِ امروز
(ماندگاری وطن در گرو نسل آینده است و فرزندآوری، یک اقدام عمیق میهنی و از مصادیق عشق عملی به ایران محسوب میشود)
«الْمالُ وَ الْبَنُونَ زینَةُ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیْرٌ أَمَلاً»(۳) (مال و فرزند، زینت زندگی دنیاست و باقیات صالحات [ارزش های پایدار و شایسته]ثوابش نزد پروردگارت بهتر و امیدبخشتر است!).
-کوچک برای وطن؛ یک لبخند، یک نفس، یک فرزند دیگر
( فرزندآوری را در کنار سایر کارهای روزمرهٔ مفید برای ایران قرار میدهد و آن را بخشی از همان «سهم روزانه» معنا میکند)
- قویترین سنگر میهندوستی؛ گهوارهای که ایران را پر میکند
( فرزندآوری را نه یک مسئله شخصی، بلکه یک اقدام ملی و مؤثر در برابر تهدیدهای جمعیتی معرفی میکند)
- ایران فقط با ما ماندنی نیست؛ با فرزندان ما ماندنیتر است
( این به این معناست که مخاطب را به این فکر وا میدارد که عشق به وطن، وقتی به نسل بعد منتقل شود، معنای واقعیِ «همیشگی بودن» پیدا میکند)
امروز ایران به میهندوستی از جنس صبر، کار، اخلاق و امید نیاز دارد.
به کسی که صبح بیدار میشود و میگوید: «امروز قرار است من یک سهم به ایران بدهم؛ هر چند کوچک.»
آن وقت است که دعای مانده از دل تاریخ بر لبمان میآید:
«خداوندا، تو تغییر نمیدهی مگر ما تغییر دهیم. پس امروز، من تغییر را از خودم شروع میکنم. به خاطر ایران. به خاطر عشق. به خاطر فردایی که فرزندانمان در آن به ما افتخار کنند.»
پی نوشت:
۱.سوره نساء/ آیه ۶۶
۲.سوره رعد/ آیه ۱۱
۳.سوره کهف/آیه۶۴
فیروزه دلداری(پژوهشگر، فعال رسانه و فضای مجازی)
نظر شما