خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: با تأمل در آموزه‌های قرآنی و سیره حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، می‌توان پنج عرصه اساسی را برای تبیین مسئولیت فردی و اجتماعی در دفاع از حق موردتوجه قرار داد.
نخست: قیام فاطمی؛ برخاستن برای خدا
نقطه آغاز حرکت مسئولانه، شناخت حق و پذیرش تکلیف در برابر آن است. حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها در مقطعی حساس از تاریخ اسلام، با وجود دشواری‌های فراوان، دفاع از حقیقت و جایگاه امامت را بر سکوت و کناره‌گیری ترجیح دادند. خطبه فدکیه و مواضع روشنگرانه آن حضرت، نشان می‌دهد که دفاع از حق تنها به برخورداری از قدرت ظاهری یا امکانات گسترده وابسته نیست؛ بلکه اراده، بصیرت و آمادگی برای ادای تکلیف نیز در آن نقشی بنیادین دارد.
در این سیره، قیام بیش از آنکه ناظر به یک شیوه خاص از مبارزه باشد، بیانگر اصل مسئولیت‌پذیری در برابر حق است. انسان مؤمن باید متناسب با شرایط، توانایی‌ها و وظایف خود، راه صحیح دفاع از حقیقت را بشناسد و به آن عمل کند. ازاین‌رو، قیام فاطمی الگویی برای عبور از سکوت و انفعال در شرایطی است که حقیقت؛ به تبیین، حمایت و دفاع نیاز دارد.
دوم: حق یار می‌خواهد؛ از فرادی تا مثنی
یکی از ابعاد مهم مسئولیت‌پذیری دینی، جمع میان استقلال در انجام تکلیف و اهتمام به همکاری اجتماعی است. انسان مؤمن نمی‌تواند انجام وظیفه خود را همواره به حضور و اقدام دیگران مشروط سازد؛ بااین‌حال، بسیاری از مسئولیت‌های اجتماعی نیز بدون تعاون و پیوند ظرفیت‌ها، به نتیجه مطلوب نمی‌رسند.
قرآن کریم با فرمان «وَتَعَاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَالتَّقْوَی»[2]، مؤمنان را به همکاری در نیکی و پرهیزکاری دعوت می‌کند. همچنین، تعبیر «بُنْیَانٌ مَرْصُوصٌ»[3]، تصویری از استحکام و پیوستگی صف مؤمنان در راه خدا ارائه می‌دهد. این آموزه‌ها نشان می‌دهند که حضور افراد، زمانی به قدرت اجتماعی مؤثر تبدیل می‌شود که با هدف مشترک، انسجام و همکاری همراه باشد.
براین‌اساس، «فرادی» در خوانش محوری این شعار، یادآور مسئولیت فردی و معطل نماندن برای دیگران است و «مثنی» بر ضرورت گسترش همراهی و قرارگرفتن توان‌ها در کنار یکدیگر تأکید می‌کند. حق، هم به انسان‌هایی نیاز دارد که استقلال در تصمیم و عمل داشته باشند و هم به جامعه‌ای که ظرفیت‌های پراکنده خود را در مسیر نصرت حقیقت به هم پیوند دهد. ازاین‌رو، صرف افزایش شمار همراهان، بدون وحدت هدف و انسجام عملی، به معنای شکل‌گیری جبهه‌ای مؤثر نخواهد بود.
سوم: مردم برنخاسته؛ حقِ تنها مانده
یکی از واقعیت‌های تأمل‌برانگیز در تاریخ جوامع دینی آن است که گاه حق شناخته می‌شود، اما آمادگی لازم برای حمایت از آن پدید نمی‌آید. در چنین شرایطی، مسئله همواره فقدان آگاهی نیست؛ بلکه ممکن است ضعف اراده، ترس از هزینه‌ها، دلبستگی به آسایش یا واگذاری مسئولیت به دیگران، مانع از اقدام شود.
قرآن کریم در مقام نکوهش سستی در انجام تکلیف می‌فرماید: «مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انْفِرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَی الْأَرْضِ»[4]؛ شما را چه شده است که وقتی به حرکت در راه خدا فراخوانده می‌شوید، به زمین سنگینی می‌کنید؟ این بیان قرآنی، نسبت میان شناخت وظیفه و آمادگی برای اقدام را به مسئله‌ای جدی تبدیل می‌کند.
در روایتی از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله آمده است: «مَنْ سَمِعَ رَجُلًا یُنَادِی یَا لَلْمُسْلِمِینَ فَلَمْ یُجِبْهُ فَلَیْسَ بِمُسْلِمٍ»[5]؛ «کسی که فریاد یاری‌خواهی مسلمانی را بشنود و به او پاسخ ندهد، مسلمان نیست.» این روایت، بر اهمیت اهتمام به سرنوشت دیگران و پرهیز از بی‌تفاوتی در برابر درخواست یاری تأکید دارد.
بازخوانی حوادث پس از رحلت رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله و هشدارهای حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها نیز نشان می‌دهد که خودداری از همراهی با حق، می‌تواند آثاری فراتر از تصمیم فردی داشته باشد. هنگامی که فرصت حمایت اجتماعی از حقیقت از دست برود، زمینه تثبیت انحراف و انتقال پیامدهای آن به آینده فراهم می‌شود. ازاین‌رو، سکوت و کناره‌گیری در موقعیت‌های سرنوشت‌ساز، همواره امری خنثی و بدون پیامد نیست.
چهارم: قیام به‌موقع؛ فرصت منتظر نمی‌ماند
یکی دیگر از ابعاد مهم مسئولیت‌پذیری، شناخت زمان مناسب برای اقدام است. حقانیت یک مسئله ممکن است با گذشت زمان تغییر نکند، اما فرصت دفاع مؤثر از آن همیشگی نیست. چه‌بسا اقدامی که در زمان مناسب می‌تواند از گسترش یک انحراف جلوگیری کند، پس از تثبیت شرایط، با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو شود یا بخشی از اثرگذاری خود را از دست بدهد.
قرآن کریم می‌فرماید: «فَاسْتَبِقُوا الْخَیْرَاتِ»[6]؛ در کارهای نیک از یکدیگر پیشی بگیرید. امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز می‌فرمایند: «الْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَیْرِ»[7]؛ «فرصت همچون ابر می‌گذرد، پس فرصت‌های نیک را غنیمت شمارید.»
سیره حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها در اقدام و روشنگری پس از رحلت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله، اهمیت توجه به موقعیت تاریخی و انجام مسئولیت در زمان مناسب را آشکار می‌سازد. البته اقدام به‌موقع، با شتاب‌زدگی و تصمیم‌گیری بدون بصیرت تفاوت دارد. در منطق دینی بر جمع میان تشخیص صحیح تکلیف و پرهیز از تعلل پس از روشن‌شدن آن تأکید می‌شود. انسان مسئولیت‌پذیر نه بدون شناخت و تدبیر وارد عمل می‌شود و نه با بهانه قراردادن احتیاط، فرصت انجام وظیفه را از دست می‌دهد.
پنجم: برای حق، یار پیدا کن؛ از دعوت تا تواصی
مسئولیت انسان مؤمن با برخاستن و انجام وظیفه فردی پایان نمی‌یابد. هنگامی که حقیقت به حمایت اجتماعی نیاز دارد، دعوت دیگران به خیر و تقویت پیوند میان یاران حق نیز بخشی از مسئولیت دینی است. ازاین‌رو، همراه‌سازی دیگران را نباید صرفاً به افزایش شمار افراد یا شکل‌گیری جمعی ظاهری محدود دانست؛ بلکه هدف اصلی، بیدارکردن احساس مسئولیت و ایجاد همراهی آگاهانه و پایدار است.
قرآن کریم در سوره عصر، پس از ایمان و عمل صالح، بر دو اصل «وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»[8] تأکید می‌کند. تعبیر «تواصی» بیانگر رابطه‌ای دوسویه است که در آن، مؤمنان یکدیگر را به پایبندی به حق و پایداری در مسیر آن سفارش می‌کنند. بنابراین، همراهی در جبهه حق، تنها در دعوت اولیه خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به مراقبت متقابل، تقویت اراده و یاری یکدیگر برای استمرار حرکت نیز نیاز دارد.
همچنین، قرآن کریم می‌فرماید: «وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَی اللَّهِ»[9]؛ چه کسی خوش‌گفتارتر از آن کسی است که به‌سوی خدا دعوت می‌کند؟ این بیان، جایگاه دعوت آگاهانه و مسئولانه را در گسترش حقیقت روشن می‌سازد.
از این منظر، «مثنی» تنها به معنای یافتن همراهی در کنار خود نیست؛ بلکه می‌تواند یادآور مسئولیت ساختن پیوندهایی باشد که در آن، افراد یکدیگر را برای شناخت حق، انجام تکلیف و استمرار پایداری یاری می‌کنند. چنین همراهی‌ای، از جمع‌شدن افراد فراتر می‌رود و به شکل‌گیری روابطی مبتنی بر اعتماد، بصیرت و تعهد مشترک می‌انجامد.
این پنج عرصه، در پیوندی منسجم، ابعاد گوناگون مسئولیت در برابر حق را آشکار می‌سازند. قیام فاطمی، ضرورت دفاع آگاهانه از حقیقت را یادآور می‌شود؛ حرکت از فرادی به مثنی، نسبت میان مسئولیت فردی و همراهی اجتماعی را تبیین می‌کند؛ بررسی پیامدهای تنها ماندن حق، خطر انفعال و ترک نصرت را نشان می‌دهد؛ اقدام به‌موقع، اهمیت شناخت فرصت‌های انجام تکلیف را برجسته می‌سازد و دعوت و تواصی، زمینه استمرار و گسترش جبهه حق را فراهم می‌آورد.
شعار «باید برخاست؛ مثنی و فرادی» بر این حقیقت تأکید دارد که دفاع از حق، مسئولیتی وابسته به حضور یا غیبت دیگران نیست؛ اما تحقق اجتماعی آن، به همراهی آگاهانه و تلاش مشترک نیز نیازمند است. در این نگرش، هیچ‌کس نمی‌تواند صرفاً با استناد به سکوت دیگران، مسئولیت خویش را نادیده بگیرد و هیچ‌کس نیز نباید به انجام وظیفه فردی بسنده کند، درحالی‌که امکان دعوت، همراه‌سازی و تقویت دیگران را در اختیار دارد.
بازخوانی سیره حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها در دهه دوم فاطمیه، این حقیقت را روشن می‌سازد که دفاع از حق، افزون بر شناخت و اعتقاد، به شجاعت در موضع‌گیری، بصیرت در انتخاب شیوه، تشخیص زمان مناسب و اهتمام به سرنوشت جامعه نیاز دارد. در مکتب فاطمی، آگاهی از حقیقت نقطه آغاز مسئولیت است، نه پایان آن؛ و محبت به اهل‌بیت علیهم‌السلام، با شناخت راه و اهتمام به پیروی از سیره آنان معنا و عمق بیشتری می‌یابد.
برخاستن برای خدا، از تصمیم آگاهانه انسان آغاز می‌شود؛ اما با نصرت حق، همراه‌ساختن دیگران و پایداری در انجام مسئولیت، به حرکتی اجتماعی و ماندگار تبدیل می‌گردد.
گروه خادمان تأمین محتوای حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س)
..............
پایان پیام
نظر شما