به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی جوادی آملی در آیین نکوداشت حجت‌الاسلام محمدصادق کاملان، با تبیین سه سطح حیات فقیهانه، حکیمانه و عارفانه، استاد کاملان را از مفاخر حوزه علمیه قم، نجف، دانشگاه و نظام روحانیت دانست و تأکید کرد: ایشان بر اساس حریت و حق‌مداری مسیر خود را انتخاب کرد و در آن استوار ماند.
حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی جوادی آملی در این مراسم اظهار داشت: مبنای حیات و زندگی یکسان نیست و همه انسان‌ها بر یک مبنا زندگانی خود را تأمین نمی‌کنند. دین اسلام مراحل حیات را برای بشر معرفی و شناسانده است و انسان‌ها را به حیات برتر فرا می‌خواند.
وی افزود: یک عده بر اساس «حیات مُلکی» ولی شایسته زیست می‌کنند که در حد اصلاح رفتار و کردار و گفتارند و فقیهانه زندگی می‌کنند، از محرمات اجتناب کرده و واجبات را مورد حساب قرار می‌دهند که این زیست شریف و ارزشمند است و می‌تواند برای انسان، سعادت ابد را به همراه آورد اما این زیست شایسته انسان وارسته‌ای که در جهت الهی تلاش و کوشش می‌کند نیست.
رئیس بنیاد علوم وحیانی اسراء اظهار داشت: نوع دیگر حیات، «حیات حکیمانه» است که مبنای آن ملکات نفسانی انسان است. انسانی براساس خصائص و خصلت‌های ملکوتی ارزشمند، هستی‌اش را می‌آراید و زندگی‌اش را می‌سازد. این دسته افراد نه تنها از فقه و حیات فقیهانه طُرفی بسته‌اند بلکه براساس حیثیت ملکوتی حرکت می‌کنند. این دسته افراد از همه ملکات نفسانی برخوردارند و از همه آنچه که دور از حوزه انسانی است بری و منزه هستند. این نوع حیات را ملکوتی و حکیمانه می‌دانند.
وی اضافه کرد: نوع دیگر حیات بر مبنای شهود و دیدن حقایق علمی شکل می‌گیرد که این نوع از حیات را «حیات عارفانه» می‌دانند. والد مکرم درباره زندگانی علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام، کتاب حیات عارفانه امام علی(ع) را نوشتند که نشان‌دهنده عالی‌ترین سطح حیات انسانی است.
وی خاطرنشان کرد: این دسته‌های مختلف حیات، مانعةالجمع نیست. ممکن است انسانی در حوزه مُلک خود فقیهانه زیست کند، در حوزه ملکوتش، حکیمانه بزید و در حوزه حقایق علمی و عقلش، عارفانه زندگی کند. این‌ها حیات‌های عمومی هستند که دین، انسان‌ها را به این دسته از حیات‌ها فرا می‌خواند. خدای عالم در باب عالمان دین فرمود: «مَا کَانَ لِبَشَرٍ أَنْ یُؤْتِیَهُ اللَّهُ الْکِتَابَ وَالْحُکْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ یَقُولَ لِلنَّاسِ کُونُوا عِبَادًا لِی مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَٰکِنْ کُونُوا رَبَّانِیِّینَ بِمَا کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتَابَ وَبِمَا کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ».
وی گفت: این‌ها چیزی است که از حوزه‌های علمیه بویژه حوزه علمیه قم شایسته است و در این حوزه این افراد زندگی می‌کنند که در سطحی فقیهانه زیست می‌کنند، در سطحی حکیمانه زندگی می‌کنند و در سطح دیگر عارفانه می‌اندیشند.
مرتضی جوادی آملی در ادامه عنوان کرد: این جنبه‌های حیات تا حد زیادی در طول مسیر زندگی و علمی آیت‌الله کاملان وجود داشت. بنده از سال ۱۳۵۴ سلوک علمی و عملی ایشان را شاهد بودم اما برتر از آن، والد بزرگوار ما همواره یک نگاه ویژه‌ای به ایشان که در مدرسه سعادت بود داشت؛ هم اخلاق و ملکات نفسانی و هم سیر علمی ایشان برای والد ما مورد توجه بود. در مشهد تنها کسی که والد ما مراوده فراوان با ایشان داشت آقای کاملان بود.
وی با اشاره به مصاحبه‌های صورت گرفته در کتاب جشن‌نامه گفت: جنبه‌های علمی که از این استاد حوزه بیان شد، در کمال صداقت است و هیچ اغراق و مبالغه‌ای در این سخنان نیست. ایشان براساس باورها و ملکات نفسانی خود به مسائل کاری خود در حوزه و دانشگاه و ارتش نگاه داشتند و ایشان همواره مدیر بودند. این مدیریت هرگز کوچک‌ترین بار گران برای ایشان نبود بلکه با مدیریت و دوستی فعالیت‌هایی که در حوزه و دانشگاه و ارتش داشتند به درستی انجام می‌دادند.
وی با بیان اینکه حق‌طلبی، عدالت‌جویی و حق‌مداری برای ایشان «اصل» بود، گفت: در مقاطعی از حیات به ظاهر اقتضا می‌کرد در یک زاویه‌ای بایستد و توقف کند اما ایشان تشخیص می‌دادند که باید راه و مسیر دیگری باشد و مسیر را بر اساس حریت انتخاب می‌کردند و در آن راه با کمال عقلانیت و تدبیر ایستادند و مواضع خود را نگاه داشتند.
وی گفت: ایشان در حد حیات حکیمانه با جنبه‌های ملکوتی و خصلت‌های نفسانی بالا توانستند شخصیت ممتازی را برای حوزه علمیه قم ایجاد کنند.
جوادی تأکید کرد: استاد کاملان برای کشور و نظام ما و نظام روحانیت و حوزه علمیه قم و نجف از مفاخر هستند که نه براساس ساختن است بلکه براساس بنیان داشتن است.
وی تأکید کرد: ما به دنبال روحانیتی هستیم که روشن‌بین باشند و جهان را بشناسند و از گذشته و حال و آینده نظام آگاهی داشته باشند و بر مبنای عقلانیت، نظام وجودی و حرکت علمی خود را اصلاح و تصحیح کنند و بگذارند جامعه حوزوی و دانشگاهی در کمال اخوت و برادری، اتحاد علمی خود را سامان بخشند و مسیر انسانی که جامعه اسلامی توقع دارد را طی نمایند که ما متأسفانه از آن فاصله داریم.
استاد حوزه علمیه قم گفت: این دسته افراد می‌توانند معیاری برای حیات شایسته برای حوزه و دانشگاه باشند. جامعه ما نیازمند شناخت این دسته افرادی است که زیستی در کمال صحت و سلامت دارند و از اخلاق و فقه و حکمت و درایت و عقلانیت شایسته انسانی نشأت می‌گیرد.
..........................
پایان پیام
نظر شما