خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت (ع) ـ ابنا: موضوع «حلال‌خوری» در نظام اخلاقی اسلام، فراتر از یک توصیه‌ی ساده‌ی اخلاقی و در سلکِ «الزامات عقلی و بنیادینِ حیات معنوی» انسان جای دارد.
حجت‌الاسلام والمسلمین حسین انصاریان در این باره بیاناتی داشته که در ادامه، ابعاد مختلف این دستورِ حیات‌بخش قرآن کریم را از منظر ایشان مرور می‌کنیم.
قرآن مجید عجب آیه‌ای می‌گوید! «فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَیٰ طَعَامِهِ»[۱] نمی‌گوید غذا را با چشمت نگاه کن؛ زیرا هرکسی غذا و سفره می‌اندازد، با چشمش به صبحانه، ناهار و شام نگاه می‌کند. در قرآن «رُؤیت» با چشم و «نظر» نگاه با کمک عقل است.
آیه می‌گوید:
«فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسَانُ» واجب است انسان به طعام خودش با دقت عقلی نگاه کند.
ما نگاه‌های مختلفی داریم، مثلاً چقدر خورشید، هوا، آب، معدن آهن که بیل و کلنگ درست کرده، تراکتور، کارگر و آبیاری، مصرف شده تا این لقمه سر سفره من آمده یا رنگ، مزه و ویتامین غذا چگونه است؟
همچنین می‌توانیم به این نکته دقت کنیم که غذا با دهان و دندان هماهنگی دارد، می‌توانید ببلعید و در مری، روده بزرگ و معده برود و این پالایشگاه عظیم الهی غذا را هضم کند، غذای هضم‌شده تحولات دیگری پیدا می‌کند تا در کبد برود و مقداری خون تازه و سلول بشود.
آنچه مورد نظر آیه است، دقت به حلال و حرام بودن غذاست و اینکه گرفتار آلوده‌خوری نشوید؛ آلوده‌خوردن آدم را تاریک می‌کند.
پی نوشت:
۱. عبس آیه ۲۴
نظر شما