سواد محراب | علت اهتمام ویژۀ اولیای خدا به نماز

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت (ع) ـ ابنا: مرحوم آیت الله حائری شیرازی در یکی از سخنان خود به علت اهتمام ویژۀ اولیای خدا به نماز پرداخت و گفت: 

اگر به دست کسی که در قعر چاهی صدمتری است، طنابی بدهند و او را تا پنجاه متر بالا بکشند، این طناب برای آن شخص چقدر اهمیت دارد؟

او می‌داند که اگر این طناب شل شود، از بالا به پایین پرت می‌شود. این طناب، بند جان اوست. نماز برای آنها که بالا آمده‌اند و می‌دانند کجای عالم‌اند، مثل همان طناب است.

 کسی که فقط یک متر با آن طناب بالا آمده، با خود می‌گوید اگر طناب پاره شود، فقط یک متر سقوط می‌کنم؛ خیلی خطر ندارد و ممکن است کمی پایم درد بگیرد. شل نشدن طناب برایش چندان اهمیتی ندارد.‌ یا کسی که ته چاه خوابیده، اگر طناب از دستش در ‌برود، حتی شاید متوجه هم نشود. 

اما آنکه آن بالابالاهاست، می‌گوید که من اگر این طناب را رها کنم صد متر می‌افتم؛ ازاین‌رو بیشتر می‌ترسد.

آنها که بالا هستند، به این طناب بیشتر اهمیت می‌دهند و آن را بسیار محکم‌تر می‌گیرند. آدم هرچه از ته چاه فاصله بگیرد و بالاتر بیاید اهمیت طناب نماز برایش بیشتر می‌شود و آن را محکم‌تر می‌گیرد.
 

دفتر حفظ و نشر آثار آیت‌الله حائری شیرازی(ره)