خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: از روایت فهمیده می شود که لعنت بر چهار قسم است: لعنت حرام، مکروه، جایز و مستحب.
لعنت حرام:
لعنت مؤمن و کسی که مستحق لعنت نیست حرام میباشد. رسول خدا (ص) فرمودند: «هرگاه لعنت از دهان لعنتگر خارج شود نگاه میکند، اگر راهی به سوی آن چیزی که متوجه آن شده است یافت به طرفش میرود وگرنه به طرف کسی که از دهانش خارج شده است برمیگردد». امام باقر (ع) فرمودند: «از لعنت کردن مؤمن بپرهیزید که به خودتان برمیگردد». حتی شخصی کسی را که پیامبر او حد میزد لعنت کرد حضرت فرمودند لعنتش مکن او خدا و رسولش را دوست دارد (گرچه گنهکار است).
لعنت مکروه:
لعنت حیوانات است که انسان حیوانی را لعن کند.
لعنت جایز:
لعنت کافرین(۱)، لعنت ظالمین و کسانی که به خداوند دروغ میبندند(۲)، لعنت مردان زننما و زنان مردنما، بدعتآورندگان در دین، قصاص کسی که جرم مرتکب نشده است، کسی که پدر و مادر خویش را لعن کند، رشوه دهنده و رشوهستان و واسطه میان آن دو، کسی که بین مرد و زنی سعایت کند تامیان آنها جدایی افکند، کسی که میان مؤمنان سخنچینی کند، کسی که تقدیر خدا را دروغ بداند، رباخوار و ربادهنده و گواهان بر ربا، کسی که احترام مسجد را نگه ندارد، زن آوازهخوان و….،(۳).
لعنت مستحب:
لعنت به کسانی که خدا و رسولش را اذیت کنند(۴)، کسانی که به زنان پاک دامن و مؤمن تهمت زنا میزنند(۵)، کسانی که دشمن دین و اهلبیت پیامبر هستند که در این مسأله دو روایت در وسائلالشیعه، ج ۴، کتاب الصلاه، ابواب التعقیب ذکر گشته است. ب) راههای مختلفی میتواند داشته باشد، از جمله علم به سوابق افراد.
منبع:
1.(احزاب، آیه ۶۴)
2. (هود، آیه ۱۸)
3.(ترجمه میزانالحکمه، ج ۱۱، ص ۵۳۲۴)
4. (احزاب، آیه ۵۷)
5. (نور، آیه ۲۳- هود، آیه ۶۰ و ۹۹- قصص، آیه ۴۲)
نظر شما