به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ روز ترویه برای حاجیان بانگ رحیل و کوچ به مشاعر و حضور در وادی عشق، تحیر، دعا و قرب است. اما برای شیعیان علاوه بر آن، روز ترویه یادآور واقعه به یاد ماندنی و روز دعوت انساننورانی برای انقطاع از جاه، مقام، نان، نام و منافع شخصی است.
ترویه، روز خروج حضرت سیدالشهدا علیهالسلام ویارانش از مکه به سوی عراق است که حدود یک ماه بعد، واقعه عاشورا رقم میخورد.
برای همیشه پژواک این صدا در بلندای جهان به گوش میرسد که در مطلع آن پرواز فرمودند: "فلیرحل معنا "
این حرکت تاریخساز اهل ایمان را درگیر و به تأمل وا میدارد.
هر مسلمانی که از پاداش حجگزاری و اهمیت آن در اسلام و جاذبههای معنوی آن آگاه باشد، سخت است در آستانه آن باشد و ترکش کند!
مراسمی که جاذبههایش هر مسلمان دلداده معنویت را شیدای خود میسازد و امام حسین علیهالسلام که ترنم نیایش قدسیاش در عرفه، اندیشهها و عقول آدمیان را متحیر میسازد و جان و روح را مینوازد و مناجات عرشیاش از تراثگرانسنگ و از منابع بینظیر عرفان اسلامی است، چگونه از حضور در این بزم قدسی دل کَند و رهسپار عراق شد؟! این همان چیزی است که نهضت و سلوک حسینی را ممتاز و متمایز ساخته است. انگیزه خالص و الهی و عقلانیت توحیدی اوست که در هنگامه دَوَران امر بر انجام یک فریضه مهم و لذتهای معنوی و به عبارتی انتخاب جانب مصالح امت، امر خداوند، منافع و لذایذ شخصی، از همه تمنیّات معنوی و مصالح شخصی عبور میکند و لحظهای تردید روا نمیدارد!
به تکلیف تراشی و مصلحت بافی برای مُوجّه سازی حضور در مراسم حج و درک ثواب آن، روی نیاورد!
اما ما مدعیان! هر وقت بوی پُست و مَقام به مشام برسد، احساس تکلیف نموده و برای در آغوش کشیدنش ایثارمیکنیم و به گرمی پذیرایش میشویم و همیشه برای این نوع تکالیف آماده بذل مال خود و عِرض دیگران هستیم!
برای رفع عطش قدرت و شهرت، همه ایام برای ما یومالترویه است، چون این عطش سیراب شدنی نیست و با آب برداشتن در یک روز سیراب نشود!
اما هر وقت گذشتن از آبرو، لذایذ، شهرت و جهاد برای صیانت از دین و آئین به میان آید، تردید دامنگیرمان میشود و آن قدر در تردید میمانیم و به استخاره و استشاره با هم مسلکان و مصلحتجویان وقت میگذرانیم تا صدای ساز و دهل پایان معرکه به گوش برسد!
اما آن عبد صالح خداوند و انسان کامل، شیدای مناجات با خداوند و مستغرق درذکر و دعا، شجاعانه ایستاد و همه مصلحت جوییها را به کنار نهاد و بهآنچه به مصلحت اسلام و امت بود و نه مصلحت خود و منافعخویش، اندیشه کرد، تصمیم گرفتو عزم بیخلل خویش را بر آن جزم نمود و با صدای رسا برایهمیشه در تاریخ و همه زمانها ندا در داد:"من کان باذلاً فِینَا مهجتَه، وموطِّناً علی لِقَاءالله نفسه، فلْیَرْحَل مَعَنا" "
هر کس آماده است خون خود را در راه ما نثار کند وخود را آماده لقای خداوند سازد، با ما رهسپار شود."
رغم انتظار مصلحت اندیشان، زاهدان قشری، مرفهان بیدرد و دشمنان کینهتوز، او برای عرفات مشکها را از آب پر نساختبلکه حتی حسرت نگاه را بر دل آب گذاشت و به مصارع عشاق نینوا شتافت و همگان را دعوت به آبیاری نهال تشنه اسلام و درخت عدالت نمودتا ترویه برایهمیشه روز هجرت و حرکت، روز بقای شجره طیبه اسلام، نام یابد و بماند. آن امام همام رغم آنکه همه تلاش کردند تا او را از حرکتش باز بدارند، از مصلحت جویان تا دلسوزان، از رقیبان تا دنیاگرایان و دشمنان، توقف و درنگ نکرد!
او را از مرگ بیم دادند،باصلابت فرمود: "فیا سُیوف خُذینی! ""شمشیرها مرا بگیرید"
او را از اسارت و آوارگی خانوادهاش ترساندند، فرمود: «قَدْ قالَ لِی: إِنَّ اللّهَ قَدْ شاءَ أَنْ یَریهُنَّ سَبایا» پیامبرخداوند به من فرمود، خداوند میخواهد که آنان را اسیر ببیند!
اراده او تکیه به جای دیگر داشت. چیزی را خواست و اراده کرد که "او" میخواست و ارادهاش بر آن مقدر شده بود!
از اینرو، ترویه روز عزم و اراده مؤمنانه و پا گذاشتن بر منافع و مصالح شخصی، حتی لذایذ معنوی؛ برای یک امر مهم و الهی است؛ هرچند سخت و پرهزینه باشد!
در اینروز مردیدر فرازین بزرگی و بزرگواری، فقط به تکلیف و مسئولیت الهی خویش اندیشید و غیر این هیچ ندید و نخواست. چقدر زیبا آن پیر عارف خمینی کبیر فرمود: "سید الشهدا تکلیف همه ما را روشن کرده است."
لذا روز هشتم ذیحجه روز غریب و سختی است! وقتی به آن اندیشه کنیم، اگر در چنین موقعیتی قرار بگیریم چه خواهیم کرد؟ آنقدر سبکبال و از فراخی اندیشه و روح برخورداریم که تصمیم درست بگیریم و تکلیفمان را درست فهم کنیم؟ و در جهت درست بایستیم و بهنگام حرکت و
اقدام کنیم؟ یا عمل به ظواهر و فرایض دیگر را بهانه فرار از مسئولیت اصلی میسازیم؟ باید به او پناه برد و از روح بلند سیدالشهدا مدد جست!
حمید احمدی
............
پایان پیام
نظر شما