خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: نامه ۴۵ نهج‌البلاغه، نمونه‌ای از تأکیدات امیرالمؤمنین(ع) بر سلوک مردمی به‌عنوان یکی از ویژگی‌های شاخص مسئولان نظام اسلامی است؛ نامه‌ای که اگرچه مخاطب آن «عثمان بن حنیف انصاری»، استاندار حضرت در بصره است، اما باید مورد توجه همه کارگزاران حکومت‌های شیعی قرار گیرد؛ موضوعی که بارها مورد توجه و تأکید علامه شهید آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای در دیدار با مسئولان نظام اسلامی و ائمه جمعه سراسر کشور قرار گرفته بود.
نامه ۴۵ نهج‌البلاغه، نامه‌ای نسبتاً طولانی است که در آن موضوعاتی مانند سرزنش عثمان بن حنیف برای شرکت در یک مهمانی اشرافی، شرح زندگی ساده امیرالمؤمنین(ع) به‌عنوان الگویی از زیست مسئولانه، بیان ماجرای فدک و غصب آن، تبیین دلایل ضرورت ساده‌زیستی برای مسئولان نظام اسلامی، مذمت دنیا و بیان آفات دنیاطلبی و توصیه به تقوا و ساده‌زیستی مطرح شده است. روشن است که بررسی همه موضوعات مطرح‌شده در این نامه، در این نوشته کوتاه ممکن نیست، اما تلاش می‌شود از زبان رهبر شهید انقلاب اسلامی، بخشی از مطالب این نامه تبیین شود.
آنچه در این میان اهمیت دارد، این است که سبک زندگی علامه شهید آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، شباهت فراوانی به بخش‌هایی از فرازهای این نامه دارد که می‌تواند به‌عنوان الگویی از سلوک مردمی ایشان، مورد توجه هر کسی قرار گیرد که مسئولیتی در نظام اسلامی دارد.
به‌عنوان نمونه، ایشان در دیدار با ائمه جمعه سراسر کشور، با اشاره به مفاهیم این نامه فرمودند: «یکی از چیزهای مهم این است که سر سفره‌ی اصحاب ثروت و قدرت تا میتوانیم حاضر نشویم. نامه‌ی حضرت به عثمان‌بن‌حُنِیف را که یادتان هست! حالا ما توقّع نداریم، (چون) نه عثمان‌بن‌حُنِیفی در بین ما هست، نه وضع ما با وضع امیرالمؤمنین (سلام‌الله‌علیه) قابل مقایسه است؛ امّا این را میتوانیم توصیه کنیم و میتوانیم برای خودمان قرار بدهیم که به آن طبقات برگزیده و اَشرافی زیاد نزدیک نشویم.»
رهبر شهید انقلاب اسلامی همچنین در دیدارهای مختلفی با مسئولان نظام اسلامی به بخش‌های مختلف این نامه اشاره داشته‌اند، به‌عنوان نمونه ایشان در یکی از این دیدارها، با اشاره به فرازی از این نامه می‌فرمایند: ««شاید درست باشد که ما آن خطابِ امیرالمؤمنین (علیه‌الصّلاة والسّلام) به عثمان‌بن‌حنیف را ... به خودمان بگوییم. بگوییم «اَلا وَ اِنَّکُم لاتَقدِرونَ عَلیٰ ذٰلِک»؛ شماها نمیتوانید آن‌جور خوب باشید. ماها نمیتوانیم آن‌جور خوب باشیم. امّا بعد (میفرماید): وَ لٰکِن اَعینونی بِوَرَعٍ وَ اجتِهاد، ورع داشته باشید، از لغزشگاه‌ها بپرهیزید، تلاش کنید، اجتهاد کنید. این اجتهاد با کمک خدا همراه خواهد شد. برادران! بدون اجتهاد کردن و تلاش کردن، آدم خوب نمیشود.... ما باید عفّت داشته باشیم، عفیف باشیم؛ باید به لجن بودنِ طبیعت خودمان -که طبیعت بشری است- واقف باشیم. خطرناک است برادران! بشر این‌جوری است؛ بشر لغزش دارد. راه اینکه آدم خودش را از لغزش نگه دارد، این است که لب پرتگاه نرود. شما که سرگیجه داری، چرا لب پشت‌بام میروی؟ شما که لرزش زانو داری، چرا آنجایی میروی که انسان ممکن است با مغز بخورد زمین و پدرش دربیاید؟ به لغزشگاه‌ها نزدیک نشوید؛ لغزشگاه‌های مالی، لغزشگاه‌های قدرتی، لغزشگاه‌های گوناگون؛ حالا نمیخواهم دانه‌دانه را اسم بیاورم؛ انواع و اقسام لغزشگاه‌ها و لجنگاه‌ها هست»
سید علی اصغر حسینی/ خبرگزاری ابنا
____
پایان پیام
نظر شما