خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: بسیاری بر این باورند که پرخاشگری تنها به معنای داد زدن یا خشونت فیزیکی است؛ در حالی که «قهر کردن» نیز نوعی ابراز خشم و در واقع، مصداقی از «پرخاشگری ارتباطی» محسوب میشود. قهر کردن، کنشی علیه دیگری است که باید ماهیت آن را به درستی شناخت.
در ریشه این رفتار، یک «واکنش ناکارآمد در برابر هیجان ناخوشایند خشم» نهفته است؛ به این معنا که همسر شما نمیتواند خشم خود را به شیوهای درست و سازنده ابراز کند. در چنین موقعیتهایی، برای مواجهه با فردی که در حال تجربه این حس ناخوشایند است، چه باید کرد؟
۱. قدرتِ جادویی یک همدلی ساده
برخی گمان میکنند همدلی مهارتی بسیار پیچیده و دشوار است که تنها افراد خاصی به آن تسلط دارند؛ در حالی که چنین نیست. کافی است با زبانی ساده به همسر خود بگویید: «میدانم احساست چیست، میفهمم که الان عصبانی و دلخوری و به همین دلیل دوست نداری گفتگو کنی.» همین جملات ساده، درست مانند «آب روی آتش» عمل میکند و احتمال کوتاه شدن و کاهش تعداد قهرها را به شدت بالا میبرد.
۲. واقعبینانه هدفگذاری کنید
نباید انتظار داشته باشید که پس از سالها زندگی مشترک، همسرتان یکشبه عادت قهر کردن را بهطور کامل کنار بگذارد. هدفگذاری شما نباید قطعِ صددرصدی قهر باشد؛ بلکه باید به دنبال این باشید که «فراوانی»، «مدت» و «شدت» قهرها کاهش پیدا کند. اگر این سه شاخص رو به کاهش بود، یعنی مسیر را درست رفتهاید و روابط رو به بهبود است.
۳. استفاده از تکنیک «پیام من» (مکمل همدلی)
در کنار همدلی، استفاده از تکنیک «پیام من»، نقشی مکمل و اثربخش دارد. به جای سرزنش، احساس خود را بیان کنید؛ مثلاً بگویید: «من وقتی تو ناراحتی و قهر میکنی، احساس میکنم دیگر برایت مهم نیستم و از این وضعیت اذیت میشوم؛ دوست دارم اگر از دست من دلخور هستی، با من صحبت کنی و بگویی.» ترکیب این دو مهارت (همدلی ساده و پیام من)، فرمولی عالی و کارآمد برای حل مسئله و التیام روابط عاطفی است.
نظر شما