به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ دولت ایالات متحده از ارسال ۶ میلیون دلار کمک جدید به کوبا خبر داد! رقمی که به کمک ۳ میلیون دلاری اعلامشده در ژانویه پس از وقوع طوفان «ملیسا»، افزوده میشود. این تصمیم با تشدید کمسابقه تحریمها و محاصره اقتصادی ۶۶ ساله واشنگتن علیه هاوانا در تناقض است و منتقدن آن را بخشی جداییناپذیر از همان سیاست فشار حداکثری ارزیابی میکنند.
آمریکا با تشدید محاصره انرژی و سوخت از دسامبر گذشته و همزمان ارائه کمکهای محدود، در پی بهرهبرداری از بحران مصنوعی برای تقویت گروههای مخالف دولت کوبا، پیشبرد جنگ تبلیغاتی و سوق دادن این کشور به وابستگی کامل است. این رویکرد درست همانند الگوی توزیع کمک در غزه است؛ الگویی که از کمک بهعنوان ابزار فشار سیاسی استفاده میکند.
طوفان ملیسا که نوامبر سال گذشته شرق کوبا را درنوردید، بهرغم خسارات، تلفات گستردهای در این کشور بر جای نگذاشت. طبق آمارهای ارائهشده، در حالی که این طوفان در جامائیکا بیش از ۵۴، در هائیتی حدو ۴۳ قربانی و در دومینیکن چهار تن کشته برجای گذاشت، در کوبا منجر به فوت تنها یک نفر شد. میتوان چنین ارزیابی کرد که آمار فوتی پایین به دلیل توفان در کوبا، به دلیل سیاستهای مردممحور دولت این کشور از جمله تخلیه بیش از ۷۳۵ هزار نفر است. این موفقیت، کاملا نادیده گرفته شد.
در عین حال، نهادهایی مانند کلیسای میامی در فلوریدا اعلام کردند که وخامت اوضاع اقتصادی کوبا عامل اصلی توزیع کمکها از سوی دولت آمریکا به این کشور بوده است؛ موضعی که به باور منتقدان، همسو با روایت رسمی واشنگتن درباره «دولت ناکارآمد» در هاواناست.
مقایسه کوبا و آمریکا در واکنش به بلایای طبیعی نیز بخش دیگری از ماجراست. پس از طوفان «کاترینا» در سال ۲۰۰۵، کوبا پیشنهاد اعزام 1586 پزشک و ارسال ۳۷ تُن تجهیزات پزشکی به آمریکا را مطرح کرد، اما این پیشنهاد رد شد. طوفانی که به کشته شدن بیش از هزار و 800 نفر و آوارگی ۱.۵ میلیون نفر انجامید. این امر نشانهای از اولویتهای سیاسی واشنگتن حتی به بهای تلفات انسانی است.
با مقایسه وضعیت کوبا و غزه، میتوان وضعیتی با عنوان «محاصره دوگانه» را مشاهده کرد. آمریکا با تحریم کامل نفت، جلوگیری از ورود کالا و اعمال تحریمهای ثانویه، سالانه میلیاردها دلار به اقتصاد کوبا خسارت وارد کرده است. در عین حال، کمکهای اعلامی عمدتا از مسیر کلیسای کاتولیک و سازمانهای غیردولتی مورد حمایت آمریکا توزیع میشود تا نقش دولت کوبا در این فرایند به حداقل برسد؛ الگویی که در غزه نیز دنبال شده است.
در این میان، نقش سازمانهایی مانند کارتیاس (Caritas) و سازمان خدمات امدادی کاتولیک (Catholic Relief Services) بسیار به چشم میخورد. نهادهایی که بخش قابل توجهی از بودجه خود را مستقیما از دولت آمریکا دریافت میکنند. گزارشها حاکی است در سال ۲۰۲۴ بیش از ۷۲ درصد کل کمکهای آمریکا به کوبا به سازمانهای مستقر در خود آمریکا اختصاص یافته است.
مساله بعدی، به بعد اطلاعاتی و امنیتی کمکرسانی است. تجربه غزه نشان داد که توزیع کمک میتواند با جمعآوری اطلاعات و نظارت گسترده همراه باشد؛ موضعی نگرانکننده که با اظهارات وزارت خارجه آمریکا درباره «نظارت دقیق» بر نحوه مصرف کمکها در کوبا تشدید شده است.
در پایان باید گفت که روابط تاریخی کوبا و فلسطین و حمایتهای دیپلماتیک هاوانا از آرمان فلسطین، نشان از آن دارد که این همبستگی دیرینه، یکی از دلایل اصلی فشارهای آمریکا علیه کوباست.
فیدل کاسترو رهبر سابق کوبا در سخنرانی خود در سازمان ملل متحد در سال 1979، هشدار داد که بیتوجهی به نابرابریها و بیعدالتیها میتواند آیندهای فاجعهبار برای جهان رقم زند.
**************
End/ 345A
