خبرگزاری بین المللی اهل بیت(ع)_ابنا: موضعگیری جمهوری اسلامی ایران در قبال مذاکرات صلح خاورمیانه چگونه است؟
جمهوری اسلامی ایران معتقد است که رژیم صهیونیستی با ظلم و جنایت و غصب زمین و حقوق دیگران بوجود آمده و هیچگاه اهل منطق و مذاکره نبوده و نخواهد بود، و هرگز دست از تفکر تحقق اسرائیل کبری (گسترش اسرائیل از نیل تا فرات) و یا اسرائیل عظمی (گسترش سلطه سیاسی و نظامی و فرهنگی اسرائیل) بر نخواهد داشت. لذا صلح شرافتمندانه با اسرائیل غاصب هرگز امکان پذیر نیست. بنابراین مذاکره با این رژیم غاصب بیهوده است و این رژیم اساساً به صلح عادلانه معتقد نیست و تنها راه اعاده حقوق عربها و فلسطینیان مسلمان، اتحاد و مبارزه همه جانبه با این رژیم غاصب است. بنابراین جمهوری اسلامی ایران مخالف روند این مذاکرات است لیکن اعلام کرده که در راه آن مانعی ایجاد نخواهد کرد. و اعلام می دارد که اگر راست میگویند انتخابات آزاد با حضور کلیه فلسطینیان آواره را برگزار نمایند. حمایت از مسلمانان و مستضعفان جهان از اصول سیاسی و اعتقادی جمهوری اسلامی ایران میباشد و در این راستا حمایت از مظلومان فلسطین و مجاهدان فلسطین و لبنان یک اصل و دفاع از مظلوم در برابر ظالم است و انشاءا...فرزندان معنوی روح الله در فلسطین و لبنان در آینده سرود آزادی فلسطین و نابودی اسرائیل را سر خواهند داد.
1. مخالفت بنیادین با اصل مذاکره: در متن تصریح میکنیم که: «مذاکره با این رژیم غاصب بیهوده است» و «صلح شرافتمندانه با اسرائیل غاصب هرگز امکان پذیر نیست.» دلیل آن نیز «غاصب» بودن رژیم صهیونیستی و عدم اعتقاد آن به «صلح عادلانه» عنوان شده است.
2. راهکار جایگزین: تنها راه احقاق حقوق، «اتحاد و مبارزه همه جانبه با این رژیم غاصب» معرفی شده است.
3. موضع عملی: جمهوری اسلامی ایران «مخالف روند این مذاکرات است لیکن اعلام کرده که در راه آن مانعی ایجاد نخواهد کرد.»
4. پیشنهاد جایگزین: در متن اشاره کردیم: «اگر راست میگویند انتخابات آزاد با حضور کلیه فلسطینیان آواره را برگزار نمایند.»
5. مبانی اعتقادی: حمایت از فلسطین و مجاهدان آن به عنوان «اصلی سیاسی و اعتقادی» و دفاع از «مظلوم در برابر ظالم» تعریف شده است.
ادامه مطلب در مورد «مذاکره و ضررهای غیرقابل جبران آن و غیرقابل اعتماد بودن دشمن»:
با توجه به مبانی فوق، میتوان تحلیل کرد که چرا از منظر جمهوری اسلامی ایران، مذاکره با رژیم صهیونیستی و آمریکایی نه تنها بیهوده، بلکه دارای ضررهای غیرقابل جبران است:
1. تثبیت وضعیت غصب: هرگونه میز مذاکره با رژیم صهیونیستی و آمریکایی، به معنای به رسمیت شناختن موجودیت آن و مشروعیت بخشیدن به اشغالگری و آوارگی فلسطینیان است. این بزرگترین ضرر است، زیرا «حق بازگشت» فلسطینیان که یک اصل مسلم دانسته میشود، از دستور کار خارج میگردد.
2. تضعیف جبهه مقاومت: مذاکره و عادیسازی روابط توسط برخی کشورهای عربی، باعث انزوای تدریجی جبهه مقاومت (مانند حماس و حزبالله، حشد الشعبی و ایران) میشود. این امر قدرت چانهزنی فلسطینیان را کاهش داده و به جای «مبارزه همه جانبه»، به راهحلهای سیاسی نمایشی که ذ ذر های از حقوق پایمال شده را برنمیگرداند، منجر میشود.
3. غیرقابل اعتماد بودن دشمن (نقض پیمانها): استناد به تجربه تاریخی نشان میدهد که رژیم صهیونیستی برخلاف تعهدات خود در قراردادهای پیشین (مانند توافقات اسلو یا خروج از جنوب لبنان و غزه)، همواره به توسعهطلبی (همان «اسرائیل کبری از نیل تا فرات») و نقض آتشبسها ادامه داده است. بنابراین، هر توافقی موقتی و یکطرفه توسط این رژیم نقض خواهد شد.
4. مشروط کردن صلح به حذف مقاومت: از نگاه متن شما، رژیم صهیونیستی هرگز به «صلح عادلانه» تن نمیدهد، بلکه هدفش خلع سلاح مقاومت و تحمیل خواست خود از طریق قدرت نظامی و اقتصادی است. پس مذاکره صرفاً فرصتی برای خرید زمان و مشروعیسازی بیشتر برای سرکوب فلسطینیان است.
تنها راه جلوگیری از این ضررها، تکیه بر «اتحاد و مبارزه همه جانبه» و عدم پذیرش میز مذاکره است، زیرا «رژیم صهیونیستی با ظلم و جنایت بوجود آمده و هیچگاه اهل منطق و مذاکره نبوده و نخواهد بود.»
1. مخالفت بنیادین با اصل مذاکره: در متن تصریح کردیم که: «مذاکره با این رژیم غاصب بیهوده است» و «صلح شرافتمندانه با اسرائیل غاصب هرگز امکان پذیر نیست.» دلیل آن نیز «غاصب» بودن رژیم صهیونیستی و عدم اعتقاد آن به «صلح عادلانه» عنوان شده است.
2. راهکار جایگزین: تنها راه احقاق حقوق، «اتحاد و مبارزه همه جانبه با این رژیم غاصب» معرفی شده است.
3. موضع عملی: جمهوری اسلامی ایران «مخالف روند این مذاکرات است لیکن اعلام کرده که در راه آن مانعی ایجاد نخواهد کرد.»
4. پیشنهاد جایگزین: متن اشاره میکند: «اگر راست میگویند انتخابات آزاد با حضور کلیه فلسطینیان آواره را برگزار نمایند.»
5. مبانی اعتقادی: حمایت از فلسطین و مجاهدان آن به عنوان «اصلی سیاسی و اعتقادی» و دفاع از «مظلوم در برابر ظالم» تعریف شده است.
ادامه مطلب در مورد «مذاکره و ضررهای غیرقابل جبران آن و غیرقابل اعتماد بودن دشمن»:
با توجه به مبانی فوق، میتوان تحلیل کرد که چرا از منظر جمهوری اسلامی ایران، مذاکره با رژیم صهیونیستی نه تنها بیهوده، بلکه دارای ضررهای غیرقابل جبران است:
1. تثبیت وضعیت غصب و تجاوز: هرگونه میز مذاکره با رژیم صهیونیستی و آمریکایی، به معنای به رسمیت شناختن موجودیت آن و مشروعیت بخشیدن به اشغالگری و آوارگی فلسطینیان است. این بزرگترین ضرر است، زیرا «حق بازگشت» فلسطینیان که یک اصل مسلم دانسته میشود، از دستور کار خارج میگردد.
2. تضعیف جبهه مقاومت: مذاکره و عادیسازی روابط توسط برخی کشورهای عربی، باعث انزوای تدریجی جبهه مقاومت (مانند حماس و حزبالله) میشود. این امر قدرت چانهزنی فلسطینیان را کاهش داده و به جای «مبارزه همه جانبه»، به راهحلهای سیاسی نمایشی که ذ ذر های از حقوق پایمال شده را برنمیگرداند، منجر میشود.
3. غیرقابل اعتماد بودن دشمن (نقض پیمانها): استناد به تجربه تاریخی نشان میدهد که رژیم صهیونیستی برخلاف تعهدات خود در قراردادهای پیشین (مانند توافقات اسلو یا خروج از جنوب لبنان و غزه)، همواره به توسعهطلبی (همان «اسرائیل کبری از نیل تا فرات») و نقض آتشبسها ادامه داده است. بنابراین، هر توافقی موقتی و یکطرفه توسط این رژیم نقض خواهد شد.
4. مشروط کردن صلح به حذف مقاومت: از نگاه متن شما، رژیم صهیونیستی هرگز به «صلح عادلانه» تن نمیدهد، بلکه هدفش خلع سلاح مقاومت و تحمیل خواست خود از طریق قدرت نظامی و اقتصادی است. پس مذاکره صرفاً فرصتی برای خرید زمان و مشروعیسازی بیشتر برای سرکوب فلسطینیان است. تنها راه جلوگیری از این ضررها، تکیه بر «اتحاد و مبارزه همه جانبه» و عدم پذیرش میز مذاکره است، زیرا «رژیم صهیونیستی با ظلم و جنایت بوجود آمده و هیچگاه اهل منطق و مذاکره نبوده و نخواهد بود.»
نظر شما