زنان بنی‌اسد؛ حماسه‌سازانی که تشییع تاریخ را رقم زدند، الگوی زنان تمدن‌ساز امروز

 خبرگزاری بین المللی اهل بیت علیهم السلام _ ابنا: در میان دشت خون‌نشستهٔ کربلا، زمانی که مردان از هیبت ماتم به خود می‌لرزیدند، زنان بنی‌اسد بودند که گام در مسیری گذاشتند که هنوز پس از هزار و چهارصد سال، بوی عطر حماسه از آن برمی‌خیزد. آنان آمدند تا با دستان خود اجساد پارهٔ اهل بیت را بر بوریا نهند و زنجیرهٔ روایت این تشییع تمدنی را تا قیامت امتداد بخشند؛ همان زنجیره‌ای که امروز در آستانهٔ رویدادی بی‌نظیر، دست به‌دست می‌شود تا فردای تاریخ را برای هزاره‌های آینده رقم بزند.

 واقعهٔ عاشورا که به پایان رسید، صحنهٔ نبرد، میدانی بکر از پیکرهای بی‌سر و خیمه‌های سوخته بود. در آن هنگامهٔ بیم و هراس، این زنان قبیلهٔ بنی‌اسد بودند که دل به امواج غیرت سپردند و به یاری بازماندگان کربلا شتافتند. آن‌ها نه مسافران تماشا، که هم‌مسفران ولیِّ خدا بودند؛ با سبدهایی از بوریا و دستانی لرزان از اندوه، بدن‌های مطهر امام حسین (ع) و یاران باوفایش را از خاک برداشتند و در مراسم دفنی که امام سجاد (ع) بر آن نظارت داشت، نقش محوری ایفا کردند. این تصویر درست مقابل زنان کوفه است که با ناله‌های دنیازده، مردانشان را از یاری امام بازداشتند و آخرت را به بهای ناچیز دنیا فروختند. تاریخ از همین دوگانه درس می‌گیرد: زن می‌تواند حماسه‌ساز باشد، همان‌طور که می‌تواند سد راه حقیقت گردد. و امروز، زنان مسلمان دوباره در برابر همین انتخاب ایستاده‌اند.

 زنان بنی‌اسد به‌تنهایی یک تمدن بودند. در شرایطی که خنجر تهدید بر گلوی کربلا سنگینی می‌کرد و کمتر کسی جرأت نزدیک شدن به اجساد اهل بیت را داشت، آن‌ها بی‌اعتنا به سایه‌های رعب، مسافرانی شدند که سبد به دست به سوی پیکر امام حرکت کردند. این زنان که از قبیله‌ای ساکن حوالی کربلا بودند، به‌جای آنکه اسیر بی‌خبری یا ترس شوند، سبدها را از الیاف نخل بافتند، اجساد قطعه‌قطعه را بر بوریا نهادند و همراه با امام سجاد (ع)، آن امام غریب را به خاک سپردند. آنان در همان یک حرکت، دو کار سترگ کردند. نخست، پاسداشت حرمت اهل بیت عصمت و طهارت را به نمایش گذاشتند و دوم، رشتهٔ روایت این دفن را چنان محکم تنیدند که تا هزاره‌ها بعد، دستمایهٔ الگوی زن مسلمان شد. مگر می‌شود تصور کرد که بدون همت این زنان، آن پیکرهای پاک چگونه به خاک می‌رفتند و چه بر سر روایت کربلا می‌آمد؟ اینجا بود که زن، تنها یک شاهد نبود؛ خودِ تاریخ را می‌ساخت.

 درست در برابر این حماسه، زنان کوفه ایستاده‌اند. همان‌هایی که وقتی مردانشان برای پیوستن به امام حسین (ع) عزم سفر کردند، با هؤهٔ و ناله‌های بی‌امان، دل آنان را لرزاندند و دنیای ناچیز را بر رستگاری جاودانه ترجیح دادند. این دوگانگی، درسی ازلی است: زن اگر بخواهد، می‌تواند چراغ راه مردانش شود و اگر غفلت کند، می‌تواند پای آنان را از مسیر رستگاری بلغزاند. امروز ما در همان پیچ تاریخی ایستاده‌ایم.

 اکنون به افق پیش رو بنگرید. روزی را تصور کنید که دوباره نوبت تشییع یکی از اولیای خدا، رهبر معظم انقلاب اسلامی، فرامی‌رسد؛ روزی که حجت خدا بر زمین، بدرقه می‌شود. در آن روز، زنان مسلمان دوباره فرصت می‌یابند تا نقش زنان بنی‌اسد را بازآفرینی کنند، اما در مقیاسی تمدنی. تشییع رهبر، صرفاً یک مراسم نیست؛ روایتی است که قرن‌ها بعد بازگو خواهد شد. زن امروز می‌تواند با تحمل سختی‌های راه، با حضور آگاهانه و پرصلابت در صفوف بدرقه، و با تحریک همسر و فرزندانش به حضور گسترده، همان حماسه را تکرار کند. این بار اما بوریا و سبد نیستند که ابزار خدمت‌اند، بلکه چادر و گام‌های استوار و نگاه‌های به افق دوخته، ابزار تمدن‌سازی‌اند. زنی که در آن تشییع، دست در دست همسرش راه می‌پیماید و با نگاهش به مرد خود می‌گوید «حرکت کن و پشیمان مباش»، در حال نگارش سند زندهٔ یک تمدن اسلامی است.

 درست همان‌طور که حماسهٔ زنان بنی‌اسد پس از چهارده قرن هنوز بر زبان‌ها جاری است، حضور زنان امروز در تشییع رهبری نیز برای زنان هزار سال بعد الگو خواهد شد. نسل‌هایی خواهند آمد که از ما خواهند پرسید: «شما که در آن روزگار زیستید، چه کردید؟» و پاسخ ما باید چنان روشن باشد که همچون مشعلی، راه آیندگان را روشن کند. این زنجیرهٔ حماسه‌سازی اگر گسسته نشود، پایه‌های تمدن نوین اسلامی را مستحکم می‌کند؛ تمدنی که سنگ بنایش بر غیرت زن و مرد مسلمان نهاده شده است. زنان امروز همان‌گونه که فرزندان خود را تربیت می‌کنند، می‌توانند با ثبت این حماسه در سینهٔ تاریخ، میراث‌داران شایسته‌ای برای نسل‌های بعد باشند. حضور آگاهانه، تحریک غیرت همسران، و روایت صادقانهٔ آن به فرزندان، کلید جاودانگی این حرکت است.

 زنان بنی‌اسد ثابت کردند که زن مسلمان در دل سیاه‌ترین لحظه‌های تاریخ هم می‌تواند روشن‌ترین حماسه‌ها را بیافریند. آنان با سبد و بوریا، تدفینی را رقم زدند که تا قیامت بر تارک شیعه می‌درخشد. امروز نیز ما در آستانهٔ خلق حماسه‌ای هستیم که از تشییع پیکر ولیّ خدا آغاز می‌شود و تا برپایی تمدن اسلامی ادامه می‌یابد. زنان این نسل، وارث همان سبدها و بوریاها هستند، با قالبی نو؛ وارثان غیرتی که مردان را به صحنه می‌کشاند و تاریخ را برای هزاره‌های بعد روایت می‌کند.

 انتخاب میان الگوی بنی‌اسد و الگوی زنان کوفه، همچنان پیش روی ماست. بیایید با گام‌های استوار، با حضور بی‌دریغ و با تحریک همسران و فرزندانمان به برپایی این تشییع تمدنی، قصه‌ای بنویسیم که هنوز هزار سال بعد، زنان مسلمان از آن الهام بگیرند و بدانند که تمدن اسلامی، از دل همین حماسه‌های زنانه سر برآورده است.

 زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.