به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، سید شهدای مقاومت، شهید سید حسن نصرالله، در آخرین سخنرانی خود به مناسبت روز شهید حزب‌الله ظاهر شد. در آن روز، کمتر کسی گمان می‌کرد که این آخرین حضور او در مناسبتی باشد که همگان منتظر سخنرانی‌اش در آن بودند و کمتر کسی تصور می‌کرد کسی که شهدا را تکریم می‌کند و به خانواده‌هایشان به خاطر پیوستن به «قافله نور» تبریک می‌گوید، کمتر از یک سال بعد خود شهید شود.
در آن سخنرانی، سید خطاب به خانواده‌های شهدا گفت: «من امروز در روز شهید، به همه خانواده‌های شهدا تبریک می‌گویم؛ به خاطر پیوستنشان به این قافله، قافله نور، قافله سروران هستی، قافله کسانی که خداوند سبحان آنان را برگزید و انتخاب کرد تا در رکاب پیامبران و اولیا شهید شوند.و من در برابر آنان به ثبات، استواری، صداقت، اخلاص، وفاداری، فداکاری، زهد در دنیا، دست کشیدن از همه طمع‌های آن و آمادگی دائمی برای بخشش، شهادت می‌دهم و آن را می‌ستایم.»
روز شهید؛ روزی برای تجدید عهد
برای سید، احیای روز شهید حزب‌الله تنها یک مناسبت سالانه برای یادآوری شهدا و سیره آنان نبود. روزی بود که در آن خاطرات و چهره‌های شهدا را در ذهن خود مرور می‌کرد و عهد خود را با کسانی که جانشان را در راه مقاومت فدا کردند، تجدید می‌کرد. او در برابر فداکاری‌های آنان و خانواده‌هایشان سر تعظیم فرود می‌آورد. برای او، شهدا خاطره‌ای نبودند که در یک سخنرانی زنده شوند، بلکه بخشی زنده از وجدان و مسیر او بودند. به همین دلیل، سخنانش در آن مناسبت تنها کلماتی تکریم‌آمیز نبود، بلکه بیانگر جایگاه ویژه شهدا در قلب او بود.
این حال و هوا از زندگی شخصی و مسیر او جدا نبود. سید مجاهد که زندگی شهدا را در تمام جزئیات زندگی خود تجربه کرده بود، عمر خود را وقف اطاعت خدا و آرمانی کرد که به آن ایمان داشت. جهاد برای او یک موضع یا مرحله گذرا نبود، بلکه راهی بود که با همه داشته‌هایش در آن گام نهاد، تا آنجا که جگرگوشه‌اش، فرزندش سید هادی، را در این راه فدا کرد و رفقا و دوستانش را یکی پس از دیگری از دست داد، در حالی که آنان نیز به قافله شهدا می‌پیوستند.
خبر شهادت سید حسن برای بسیاری باورکردنی نبود. البته عجیب نبود که کسی که عمرش را در راه شهادت گذرانده بود، به شهادت برسد. اما شوک اصلی در غیاب مردی بود که محبانش او را همیشه حاضر و تکیه‌گاهی همیشگی می‌دیدند. شاید جمله‌ای که او در یکی از سخنرانی‌های اخیرش در سال ۲۰۲۴ خطاب به هوادارانش گفت، پس از شهادتش معنای تازه‌ای یافت: «تا دیدار در شهادت...»
«أب الشهداء»؛ لقبی که با شهادت کامل شد
حکایت سید با شهدا با صحبت از فداکاری‌های شخصی او کامل نمی‌شود. وجه دیگری از این حکایت، رابطه او با خانواده‌ها و فرزندان شهداست. در میان صفات فراوانی که در شخصیت او جمع بود، عبارت «أب الشهداء» در صدر قرار می‌گیرد؛ عنوانی که مسیر مردی را خلاصه می‌کند که تنها به یادآوری شهدا در سخنرانی‌ها بسنده نمی‌کرد، بلکه در زندگی کسانی که آنان را ترک کرده بودند، حاضر بود، از آنان سؤال می‌کرد، جزئیات زندگی‌شان را دنبال می‌کرد و با فرزندانشان مانند فرزندان خود رفتار می‌کرد.
بر اساس این یادداشت، سید از بسیاری از امور خانواده‌های شهدا آگاه بود و به جزئیات زندگی آنان نزدیک بود. خانواده‌ها در امور زندگی و مسائل شخصی به او پناه می‌بردند و در مورد آینده فرزندانشان، تحصیل و رشته دانشگاهی‌شان با او مشورت می‌کردند. او این پرسش‌ها را جزئیات گذرا نمی‌دانست، بلکه به آن‌ها توجه و وقت اختصاص می‌داد و پیگیر نتایجشان بود.
نامه‌هایی که از فرزندان شهدا به او می‌رسید، سرشار از صمیمیت و محبت بود. آنان نقاشی‌هایشان را برای او می‌فرستادند و با کلمات ساده، محبت و اشتیاق خود به دیدارش را بیان می‌کردند یا از او تحقق یک آرزوی کوچک یا هدیه‌ای نمادین می‌خواستند. بنا بر روایت‌ها، سید علاقه‌مند بود نامه‌هایشان را بخواند، نقاشی‌هایشان را ببیند، به آنان پاسخ دهد و تا حد امکان درخواست‌هایشان را برآورده کند.
شهدا همیشه در دل سید حاضر بودند؛ هم در سخنرانی‌ها و دعاهایش و هم در لحظه‌هایی که یاد یکی از آنان زنده می‌شد. هرگاه سرودی در یادبود شهیدی پخش می‌شد یا تصاویر وداع با شهدا و خانواده‌هایشان بر پرده می‌آمد، اشک در چشمانش حلقه می‌زد. این لحظه‌ها بر او آسان نمی‌گذشت و چهره‌ها، نام‌ها و فداکاری‌های آنان را در ذهنش زنده می‌کرد.
سرانجام، روزی فرا رسید که این بنده صالح نیز به قافله نور پیوست؛ شهیدی بزرگ، قائدی قهرمان و پیشرو. و این‌گونه «أب الشهداء» خود شهید شد.
...................
پایان پیام/
نظر شما