به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ برخلاف روایت رایج در برخی از کشورهای عربی که ایران را متجاوز معرفی میکند؛ کشوری که گویا نه به حسن همجواری پایبند است و نه به قوانین بینالمللی اعتنا دارد، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، صحنه را پیش چشم عربها ــ البته ملتها نه حکومتها ــ عریان کرد و چهره واقعی پایگاههای آمریکایی در کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را آشکار ساخت؛ پایگاههایی که حاکمان برایشان هلهله میکنند و به حضورشان در خاک خود خو گرفتهاند، بلکه حتی مساحتهای وسیعی را در اختیارشان گذاشتهاند؛ بهگونهای که در برخی کشورهای کوچک، این پایگاهها تقریباً یکسوم خاک کشور را دربر میگیرد.
براساس گزارش روزنامه الاخبار لبنان، مروری بر شبکههای اجتماعی از آغاز حمله آمریکا ـ اسرائیل به ایران و نوع پاسخ ایران ـ که به شکل هدف قرار دادن منافع آمریکا در نقاطی از خلیج فارس، اردن و اربیل که در برد موشکهای ایرانی است و حتی تا سرزمینهای اشغالی امتداد یافت ـ نشان میدهد که گفتمانی مردمی و چشمگیر، و اگر درست گفته شود غافلگیرکننده از نظر جسارت، به صحنه آمده است. شهروندانی از کشورهای عربی خلیج فارس، اردن و فلسطین (از کرانه باختری و غزه) از حق مشروع ایران برای پاسخگویی حمایت کردند؛ آن هم در برابر حکومتهای خود که به تعبیر بسیاری، سست و منفعل توصیف شدهاند.
در بحرین، ویدیوهای منتشرشده از زمین همزمان با حملات ایران به پایگاه ناوگان پنجم آمریکا، گویاترین تصویر از واکنش خودجوش مردمی بود. در این ویدیوها صدای تکبیر و شادی به گوش میرسید. با وجود نزدیکی محل فیلمبرداری به نقطه هدف، جوانان بحرینی به خطر اعتنا نمیکردند؛ زیرا اطمینان داشتند که ایران نه خاک و مردم بحرین، بلکه صرفاً محدودهای را هدف قرار داده که نیروها و تجهیزات آمریکایی در آن مستقرند.
«احمد» یکی از ساکنان منطقه الجفیر که پایگاه آمریکایی در آن قرار دارد، در گفتوگو با روزنامه الاخبار لبنان میگوید: حضور آمریکاییها در میان مناطق مسکونی آزاردهنده و محدودکننده رفتوآمد است. افزون بر آن، عامل خطر هم هست؛ زیرا پایگاههای آمریکا بهای ماجراجوییهای این کشور را در هر نقطهای از جهان خواهند پرداخت، نه فقط در برابر ایران؛ و همین امر در این جنگ رخ داد.
او همچنین به کارزار بازداشتهایی اشاره میکند که نیروهای امنیتی بحرین در همان منطقه انجام دادند و افرادی را که از حملات عکس و فیلم گرفته و در همبستگی با ایران منتشر کرده بودند، هدف قرار دادند. او با طرح این پرسش میگوید: چگونه رضایت منافع آمریکا بر حقوق شهروندان ترجیح داده میشود؟ و چرا حاکمان بحرین شهروندان خود را بهدلیل ثبت موضعی مخالف حضور آمریکا بازداشت میکنند؟
در امارات نیز سناریویی مشابه جریان دارد؛ جایی که انتشار تصاویر و اخبار مربوط به ماهیت حملات و میزان خسارتها و مختصات دقیق آنها ــ که از سوی مقامات، گمراهکننده توصیف شدهاند ــ ممنوع اعلام شده و متخلفان با مسئولیت قانونی روبهرو میشوند.
در اردن، پیامدهای جنگ با خشم مردمی همراه شد. اَمان تلاش میکند موشکهای ایرانی را پیش از رسیدن به سرزمینهای اشغالی سرنگون کند؛ اقدامی که باعث سقوط آنها در خاک اردن میشود. روشن است که رهگیری موشک با انفجار، ترکش و خسارت همراه است. همین امر موجب شد برخی فعالان اردنی بپرسند: چرا اردن موشکها را بر فراز خاک خود سرنگون میکند، بیآنکه امنیت شهروندانش را در نظر بگیرد؟ چرا اجازه نمیدهد این موشکها به سرزمینهای اشغالی برسند و مثلاً اسرائیل آنها را با سامانههای دفاع هوایی چندلایه خود ساقط کند؟ این پرسشها آرام مطرح نشد، بلکه با خشم بیان شد؛ زیرا برخی اردنیها احساس میکنند پادشاهیشان بیش از امنیت مردم خود، نگران امنیت اسرائیل است.
از غزه و کرانه باختری نیز پیامهایی منتشر شد. احساس نوعی شادمانی از ضربه خوردن ماشین جنگی اسرائیل ــ که جانهای بسیاری را گرفته و خانهها را ویران کرده است ــ چشمگیر بود. «محمد» از نوار غزه به روزنامه «الاخبار» لبنان گفت که با هر شلیک موشک ایرانی به سوی سرزمینهای اشغالی، تکبیر میگوید و آرزو میکند که موشکها بدون رهگیری به اهداف خود برسند.
«یاسر» یکی از فعالان در کرانه باختری، نیز میگوید که در طول تاریخ، هیچکس به اندازه ایران نتوانسته اسرائیل را به درد آورد. او آنچه ایران انجام میدهد را حماسی توصیف کرد؛ کاری که به گفته او هیچ نظام عربی جرأت انجام مشابهش را نداشته است. وی افزود که موشکهایی که در قدس فرود آمدند، دل فلسطینیان را خنک کرد، امید بازگشت مسجدالاقصی به صاحبانش را زنده ساخت و این احساس را تقویت کرد که همه رهبران اسرائیل در تیررساند و ضربه زدن به آنان رؤیا نیست.
در جمعبندی، ملتهای عرب شبیه حکومتهایشان نیستند. میتوان گفت اگر حکومتها به اندازه ملتهایشان آگاهی داشتند، امروز تا این اندازه در مرحله پیشرفتهای از تبعیت و همسویی با ایالات متحده و در پسِ آن اسرائیل قرار نداشتند.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما