به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ تهران، امروز فقط پایتخت نبود؛ صحنه یک بدرقه تاریخی بود. از نخستین ساعات صبح دوشنبه ۱۵ تیر، خیابانهای منتهی به میدان انقلاب، مسیر حرکت به سمت میدان آزادی و محورهای اطراف، شاهد حضور فشرده و پرشمار مردمی بود که پس از دو روز وداع در مصلی، اینبار برای آخرین همراهی با پیکر امام شهید آیتالله خامنهای به میدان آمده بودند. گزارشهای منتشرشده نیز مسیر اصلی تشییع در تهران و حضور گسترده مردم در این محور را تأیید کردهاند.
من از ساعت ۵:۳۰ صبح در میدان انقلاب بودم؛ زمانی که هنوز آفتاب کاملاً بر تهران ننشسته بود، اما خیابانها از جمعیتی پر شده بود که انگار از دل شب آمده بودند تا در روشنایی روز، عهد آخر خود را با رهبر شهیدشان تازه کنند. حرکت مردم از میدان انقلاب به سمت آزادی، بیشتر از آنکه شبیه یک راهپیمایی معمول باشد، شبیه رودخانهای انسانی بود؛ آرام، پیوسته، متراکم و پایانناپذیر.
در میان جمعیت، همه بودند؛ پیرمردهایی که با عصا آمده بودند، جوانانی که پرچم ایران و پرچمهای سرخ خونخواهی در دست داشتند، زنان و مردانی که با اشک و ذکر حرکت میکردند، مادرانی با نوزادان شیرخوار، خانوادههایی که از شهرهای دور و نزدیک خود را به تهران رسانده بودند و مردمی که هرکدام گویی سهمی شخصی از این وداع داشتند. تصاویر هوایی مراسم نیز گستره کمنظیر این حضور را نشان میدهد؛ خیابانهایی که از دور تا دور میدانها و مسیر اصلی، زیر سایه پرچمها و جمعیت سیاهپوش ناپدید شده بودند.
پرچمهای سرخ با شعار «یا لثارات الحسین»، تصاویر رهبر شهید و پلاکاردهایی با مضمون خونخواهی و مطالبه مجازات عاملان این جنایت، در دست مردم دیده میشد. فضای مراسم، ترکیبی از اندوه، حماسه و خشم فروخورده بود؛ اندوه از فقدان رهبری که سالها نماد ایستادگی و مقاومت بود، و حماسه از حضوری که میخواست نشان دهد این بدرقه، صرفاً پایان یک عمر نبود، بلکه ادامه یک راه است.
در مسیر، هرچه به سمت میدان آزادی نزدیکتر میشدیم، نه از تراکم جمعیت کم میشد و نه از شور و التهاب مردم. حتی زمانی که من مسیر آزادی تا انقلاب را بازگشتم، باز هم موج انسانی ادامه داشت؛ گویی خیابان تمام نمیشد و جمعیت از هر کوچه و مسیر فرعی دوباره به پیکره اصلی مراسم میپیوست. این حضور، تنها در یک نقطه خلاصه نمیشد؛ امتداد جمعیت در خیابانهای اطراف و مسیرهای منتهی، نشان میداد تهران امروز به یک میدان بزرگ وداع تبدیل شده است.
در لحظاتی که خودروی حامل پیکر مطهر از میان انبوه جمعیت عبور میکرد، فریادها، اشکها، دستهای بلند شده و پرچمهایی که در آسمان تکان میخوردند، صحنهای ساخت که بهسادگی در قاب خبر نمیگنجد. اینجا خبر، فقط عدد و مسیر و ساعت نبود؛ خبر، چهره مردمی بود که با چشمانی اشکبار اما قدمهایی محکم آمده بودند تا بگویند پیوندشان با امام شهید، با شهادت قطع نمیشود.
دو روز وداع در مصلی، مقدمهای بود برای امروز؛ روزی که تهران ورقی تاریخی را به چشم خود دید. از مصلی تا میدانهای مرکزی، از میدان انقلاب تا میدان آزادی، و از مسیرهای اصلی تا خیابانهای پیرامونی، مراسمی شکل گرفت که هنوز هم نشانههای پایان در آن دیده نمیشود. مردم همچنان در مسیرند؛ برخی در حال حرکت، برخی ایستاده با پرچم و تصویر، برخی در سکوت و برخی با شعار.
تشییع امروز، فقط بدرقه یک پیکر نبود؛ بدرقه یک فصل از تاریخ انقلاب اسلامی بود. فصلی که با اشک بسته شد، اما با عهدی تازه در خیابانهای تهران ادامه پیدا کرد. امروز، میدان انقلاب تا میدان آزادی، تنها یک مسیر شهری نبود؛ مسیر عبور یک ملت از اندوه به عهد، از داغ به ایستادگی و از وداع به آغاز دوباره بود.
----------------------
پایان پیام/۳۴۴
نظر شما