به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ پنج سال پیش با تأسیس نظام جدید افغانستان به رهبری طالبان، تمرکز بر محورهای اقتصادی بیشتر بوده است که مهم‌ترین اهداف آن بهبود وضعیت اقتصادی، افزایش صادرات کالاهای افغانستان، کاهش فقر، توسعه زیرساخت‌ها و جلوگیری از مهاجرت‌های این کشور بوده است.
مقامات طالبان در این مدت بارها روابط خارجی حکومت خود را سیاست اقتصادمحور دانسته‌اند و به این منظور تعاملات اقتصادی با کشورهای منطقه‌ای از جمله روسیه، ایران، چین، ازبکستان و ترکمنستان را گسترش داده‌اند و طی پنج سال، ده‌ها هیئت اقتصادی میان افغانستان و آن کشورها تردد داشته که منجر به جذب صدها میلیون دلار شده است.
افزون بر این، پس از روی کار آمدن طالبان، حدود ۱۱ میلیارد دلار در بخش‌های مختلف افغانستان کمک صورت گرفته است؛ کمک‌هایی که شفافیت در نحوه مصرف آن‌ها زیر سؤال است و دست‌کم مناطق مرکزی (شیعه‌نشین) از این کمک‌های بشردوستانه بهره‌مند نشده‌اند.
محور تمام این تعاملات اقتصادی، معاونت اقتصادی ریاست‌الوزرای طالبان، وزارت صنعت و تجارت، وزارت اقتصاد و اتاق‌های تجارت و بازرگانی افغانستان است، اما هیچ‌یک از این نهادها کمک‌های اقتصادی و جذب سرمایه‌گذاری را به مناطق شیعه‌نشین سوق نداده‌اند.
مناطق شیعه‌نشین به‌ویژه استان سمنگان در شمال افغانستان و بامیان در مرکز که از ظرفیت‌های خوب اقتصادی برخوردارند، شاهد تلاش‌های جدی حکومت طالبان نبوده‌اند و همین‌طور سایر مناطق شیعه‌نشین از جمله میدان وردک، غزنی و دایکندی که هنوز هیچ تحول اقتصادی را تجربه نکرده‌اند.
مقامات ادارات کلیدی اقتصادی حکومت طالبان از جمله ملاعبدالغنی برادر و وزیر تجارت و صنعت این حکومت، طی پنج سال گذشته بارها در استان‌های جنوبی، شمالی و غربی افغانستان سفر کرده و پروژه‌های بزرگ اقتصادی را به بهره‌برداری رسانده‌اند؛ هرچند نتیجه ملموسی برای بهبود وضعیت اقتصادی عموم مردم نداشته، اما با این حال امیدی برای بخشی از مردم آن کشور احیا کرده است که همین گام کوچک اقتصادی هم در استان‌های شیعه‌نشین از جمله بامیان و دایکندی برداشته نشده است.
اگر افغانستان خانه مشترک همه مردم است و تمام مردم از فرصت‌های برابر اقتصادی برخوردارند، مقامات طالبان باید توضیح دهند که کدام مقام اقتصادی طالبان به استان‌های دایکندی و بامیان رفته و چند طرح اقتصادی را در مرحله اجرا گذاشته‌اند؟ طبعاً پاسخ برای مردم روشن است: مناطق شیعه‌نشین همان زندان مرکزی است که همچنان از تعصب رنج می‌برند.
تا این‌جای کار تمام اقدامات اقتصادی حکومت طالبان برای بخشی از مردم افغانستان (شیعیان) تشریفاتی بوده و هیچ‌گونه کار عملی صورت نگرفته است و این زمانی احساس می‌شود که ساکنان دایکندی و بامیان، پیر و جوان، از فقر و مشکلات اقتصادی دست به انتخاب‌هایی می‌زنند که عاقبت خوبی به همراه ندارد.
هنوز هم تعدادی از شیعیان بامیان و دایکندی در دل کوه‌ها زندگی می‌کنند و به حیاتی‌ترین خدمات از جمله آب و برق دسترسی ندارند، هنوز هم مراکز بهداشتی برای بیماران و راه‌های ایمن در اختیار مردم بامیانی و دایکندی قرار نگرفته است و بسیاری از آن‌ها به دلیل نبود خدمات عمومی قربانی تعصب و بی‌مهری حکومت مرکزی و محلی می‌شوند.
با وجود همه این نارسایی‌ها و بی‌مهری‌ها، شیعیان مناطق مرکزی هنوز هم طرفدار تعامل و همدیگرپذیری هستند و حمایت خود را از حکومت طالبان اعلام کرده‌اند؛ همچنان با قبول نظام فعلی خواسته‌هایی دارند که بارها به روش مسالمت‌آمیز مطرح شده است.
...............
پایان پیام/
نظر شما