به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ دودی که از یک آتش ساده در آسمان نبطیه بلند شده بود، برای بعضی بچهها فقط یک صحنه معمولی نبود. چند نفرشان تصویرهایی از جنگ را به یاد آوردند و آن دود در چشمشان احتمال یک خطر تازه شد .
در یکی از مهدکودکها، مربیان فوراً بچهها را دلداری دادند و برایشان توضیح دادند آن دود، بمباران و خطر نیست.
این کار ساده به نظر میرسد، اما نشان میدهد جنگ چطور وارد کلاس میشود، بیآنکه آتشش به مدرسه برسد: در خاطره یک بچه، در ترسی که ناگهان سر میزند، یا در این سؤال که «آن دود از چیست؟»
در دبیرستان استارز در زبدین نبطیه، مدیریت مدرسه تصمیم گرفت سال تحصیلی را حضوری شروع کند، اما راههای دیگر را هم نبست.
لیلا الحاج، مدیر مدرسه، به الجزیره گفت: انتظار داشتیم بعضی خانوادهها آموزش از راه دور را انتخاب کنند، پس سیستمی آماده کردیم که دانشآموز از داخل کلاس، همه درسها را زنده از اینترنت ببیند.
اما وقتی سال تحصیلی شروع شد، غافلگیر شدند: بیش از نیمی از کسانی که آموزش از راه دور را انتخاب کرده بودند، نظرشان را عوض کردند و فرزندشان را به مدرسه فرستادند.
الحاج میگوید: خانوادهها با اینکه نگراناند، میخواهند زندگی بچهها تا جای ممکن نظم داشته باشد. اما مردم جنوب در روستاها و شهرهای مختلف پخش شدهاند و بعضیها هنوز نتوانستهاند به خانهشان برگردند. به همین دلیل نمیشود همه را به یک شکل آموزش داد.
پس مدرسه چند راه گذاشت: اگر امنیت پایدار بماند، کلاس حضوری ادامه دارد. اگر اتفاق تازهای بیفتد، همان لحظه به آموزش اینترنتی میروند. یک ساختمان جایگزین هم برای دانشآموزانی که میتوانند برسند آماده کردند. اگر جنگ برگردد یا موج تازهای از آوارگی پیش بیاید، برنامه بزرگتری در منطقه الدامور–بیروت و در ساختمانی دیگر متعلق به مؤسسه دارند.
الحاج میگوید: این آمادگی از تجربه دوران کرونا آمده و در سالهای جنگ کاملتر شده است. تجهیزات و مربیان آمادهاند تا سریع از یک شیوه آموزش به شیوه دیگر بروند. فلسفه مدرسه در یک جمله خلاصه میشود: مدرسه نمیتواند جنگ را متوقف کند، اما میتواند نگذارد جنگ آموزش را متوقف کند.
وزارت آموزش: کلاس حضوری به شرایط هر مدرسه بستگی دارد
این احتیاط بیدلیل نیست. وزارت آموزش گفته است کلاس حضوری به وضعیت هر مدرسه و ایمنی عمومی بستگی دارد و برنامه مدارس ممکن است هر روز با تحولات امنیتی و مراکز اسکان تغییر کند.
وزارت اجازه داده اگر کلاس حضوری کاملاً یا تا حدی ممکن نبود، موقتاً آموزش ترکیبی یا از راه دور برگزار شود. از مارس ۲۰۲۶، وزارت رویکرد انعطافپذیری در پیش گرفته و به مدارس خصوصی اجازه داده بر اساس شرایط خودشان، میان حضوری، از راه دور و ترکیبی جمع کنند. چند مدرسه دولتی هم وقتی کلاس حضوری ممکن نبود، آموزش از راه دور را انتخاب کردند.
اما مشکل فقط نیمکت و ساختمان و اینترنت نیست. خود بچهها هم آنچه دیدهاند با خودشان به مدرسه میآورند.
همسه الحاج محمد، مربی مهدکودک، به الجزیره میگوید: کودکی که جنگ سختی را تجربه کرده، سخت میتواند فرق بگذارد میان صدایی یا دودی که امروز میبیند و خطری که قبلاً چشیده.
به گفته همسه، کار مربی در این مرحله فقط درس دادن نیست. باید آرام کند، دلگرمی بدهد، توضیح بدهد و حس امنیت را به کودک برگرداند. دودی که کودک میبیند و از یک آتش ساده است، میتواند در او خاطره بمباران و ترس را بیدار کند. به همین دلیل، حمایت روانی و اجتماعی بخشی از خود آموزش است، نه کاری جدا از آن.
یونیسف در گزارش تازهای درباره اثر جنگ بر آموزش لبنان، چهار مسیر برای بهبود تعیین کرده است: بازسازی مدارس، جبران عقبماندگی درسی، حمایت روانی و اجتماعی، و حفاظت از کودکان و کسانی که در آموزش کار میکنند.
دانا، که هم معلم است و هم مادر یکی از دانشآموزان همین مدرسه، تصمیم گرفت پسرش حضوری به کلاس ششم برگردد.
وی میگوید: میخواهم پسرم با اینکه شرایط سخت است، زندگی عادیاش را داشته باشد و با دوستان و معلمانش در تماس بماند.
ارزش آموزش از راه دور را که پسرم سال گذشته تجربه کرد قبول دارم، اما فکر میکنم حضور، فضای بیشتری برای ارتباط با دیگران و یادگیری مستقیم به او میدهد.
با این حال، دانا برنامه جایگزین هم دارد: اگر اوضاع عوض شد، اول سلامتی است، بعد باید دید آموزش چطور میتواند ادامه پیدا کند.
این معادله، بخشی از زندگی خانوادههای جنوب است: نمیخواهند جنگ به زندگی دائمی تبدیل شود، اما آمادهاند تحولاتش در هر لحظه برنامهها را عوض کند.
بازگشت به مدرسه در زمانی است که بخش آموزش آسیب زیادی دیده است.
بر اساس ارزیابی وزارت آموزش با پشتیبانی یونیسف از ۱۰۸۹ مرکز آموزشی در سراسر لبنان، از مارس ۲۰۲۶، ۴۳۶ مرکز آسیب دیده و ۳۷ مرکز ویران شده است.
پاسخ به این وضعیت شامل آموزش حضوری، از راه دور و ترکیبی و همچنین حمایت روانی و اجتماعی از کودکان آواره بوده است.
بر اساس تازهترین دادههای یونیسف، تجدید درگیریها در سال ۲۰۲۶ باعث آوارگی بیش از یک میلیون نفر شد که حدود ۳۹۰ هزار نفرشان کودک بودند.
در همین حال، مدارسی بسته شدند، بعضی آسیب دیدند و بعضی به مرکز اسکان تبدیل شدند.
جنگ کلاس را ترک نکرده است
پس نبرد سال تحصیلی در نبطیه فقط بر سر باز نگه داشتن در مدرسه نیست. تلاشی است برای برگرداندن نظمی که بچهها از دست دادهاند، حفظ آنچه از درسهایشان میشود حفظ کرد، و آماده کردن مدرسه برای این احتمال که اوضاع امنیتی فردا با امروز فرق کند.
در کلاسها، بچهها مشق مینویسند، بعضیها بعد از ماهها دوستشان را میبینند و معلمها سعی میکنند روز درسی را عادی نشان بدهند. اما پشت این آرامش، برنامههای اضطراری آماده است: درسی که به صفحه نمایش میرود، کلاسی که به ساختمانی دیگر منتقل میشود، و مدرسهای که هر روز خودش را با آنچه بیرون دیوارهایش میگذرد هماهنگ میکند.
سال تحصیلی در جنوب لبنان اینطور شروع میشود: با کیف مدرسه روی دوش یک بچه، برنامه جایگزین در کشوی مدیریت، و خاطره جنگی که هنوز از کلاس نرفته است.
...................
پایان پیام/
نظر شما