به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ پیام رهبر معظم انقلاب به‌مناسبت میلاد بانوی قهرمان کربلا و روز پرستار، دارای نکاتی بدیع و نگاهی نو به آن بانو و این مناسبت است.
یکم، بسیار از قهرمانی و یتیم‌داری و روایت‌گری حضرت زینب سلام الله علیها و عبارت «وما رأیت إلا جمیلاً» شنیده‌ایم. آنچه تا کنون با همه اهمیتش کمتر بیان شده، آن است که او «بانویی است که در سایه محبّت و تربیت ... همواره مایه تمجید و تحسین و مباهات اولیاء الهی بوده است.» که از دید آن رهبر فرزانه، اوج این درخشش در حماسه عاشورا رخ داد. ریشه آن جایگاه بلند زینب کبری سلام الله علیها در محبت و تربیت علی و فاطمه علیهما السلام بوده است؛ تأکیدی نغز و روشنگرانه بر نقش تربیت و محبت در خانواده! همان که به تعبیر ایشان، موجب «بذل بی‌مُنتهای شفقت و خیرخواهی و غمخواریِ صبورانه نسبت به مظلومان دشت کربلا؛ و ارجمندترین نمادهای صلابت و شجاعت بودن» شد.
دوم، الگو سازی از این بانوی متربی در مکتب علی و فاطمه علیهما السلام و ارائه مصداق زنده آن در عصر ما در این پیام شایان توجه است، آنجا که نوشته‌اند «اینک بانوان زینبیِ ایران اسلامی، با حضور پررنگ خود در عرصه‌های مختلف به‌خصوص میادین در شهرها و روستاها، پیشگامان تبیین عملی و مقاومت در پشت خطوط جنگِ سخت هستند...»
سوم، بیان بدیع رهبر انقلاب درباره پرستاران، درخور توجه اولیای امور و تأسی پرستاران مهربان است. ایشان روز میلاد زینب کبری را «از سر ملاحظه وجه مهربانی و هم‌زبانی با دردمندان و فداکاری ورزیدن نسبت به ایشان، به‌حق روز بزرگداشت مقام پرستار» می‌دانند که نگاهی فراتر از توجه به کارویژه و مأموریت نیروی انسانی و با تأکید بر عمق رویکرد انسانی، روانشناختی و ایثارگرانه است.
مهم‌تر از آن تعبیر بسیار زیبایی است که این عمق انسانی را به بارگاه قدس الهی پیوند می‌زند. بارها همه‌مان شنیده‌ایم که پرستاران را فرشتگان نامیده‌اند، اما تعبیر فرشتگان رحمت و پیوند این شغل انسان‌دوستانه با رحمت الهی، به گمان نویسنده این سطور، از ابداعات خاص پیام اخیر ایشان است؛ نگاهی که به بیان ایشان «در برابر کج‌خلقی و بی‌تابی اشخاص دردمند و رنجور، موجبات آرامش و امید و بهبود و علاج بیماران و در نتیجه، نزول رحمت الهی را فراهم می‌سازد...» و «تأثیر این قبیل حضور فراتر از امورات جسمی بوده و مرهم آلام روانی و روحی و مانع از غلبه ناامیدی در بسیاری از موارد خواهد بود.» بدین معنا که پرستار که نماد رحمت الهی است، نه تنها مظهر مهربانی و هم‌زبانی با دردمندان و فداکاری، آرامش و امید و بهبود و علاج بیماران است، بلکه مانع از غلبه ناامیدی هم می‌شود؛ امری که حتی «از عهده طبیبان خارج است».
چهارم، ضرورت اهتمام به این قشر برای تأمین آن اهداف بلند است، آن هم در زمانه‌ای که شبکه خبیث استکبار، ملت ایران را هدف ظلم و جنایات خود قرار داده است. از نگاه ایشان «توجّه به پرستاران، تقویت جامعه پرستاری، حفظ و ارتقاء دانش، مهارت، توان، نشاط، انگیزه، و کرامت پرستاران ...، تأثیر مهمّی بر سلامت و امنیّت جسمی و روحی جامعه دارد. از این رو انتظار است که مسئولان عرصة سلامت در امتداد رفتارهای متعهّدانه خود، این امور مهم را دارای اولویّت بدانند». آنچه بدیع بودن این توصیه را به اوج می‌برد، تخصیصی است که ایشان در این توصیه دارند: «خصوصاً آنها که خود را وقف تلاش در نهادهای غیرخصوصی کرده‌اند» که بی‌گمان تکریم مضاعفی است، نسبت به آنان که در نهادهای عمومی، ایثار بیشتری در این زمینه از خود بروز می‌دهند و شایسته این اهتمامند.
دعا برای شهدای مظلوم و فداکار جامعه پرستاران خصوصاً شهدای پرستار در جنگ‌های تحمیلی دوّم و سوّم و فتنه دیماه ۱۴۰۴» و مسألت رحمت الهی برای آنان زینت‌بخش این پیام است. نکته ظریف آن‌که فتنه دیماه هوشمندانه در کنار دو جنگ تحمیلی جای‌گذاری شده تا نشان دهد که جنگ و فتنه هر دو از توطئه دشمن نشأت می‌گیرد و مردم ما در هر دو پایمردی کرده، شهادت را بعضاً برگزیده‌اند.
پنجم، ختام مشک‌بوی سخن و امید که «با دعای سَرورمان عجّل‌الله تعالی فرجه‌الشّریف، خداوند متعال به ملّت ایران، عزّت و اقتدار بیش از پیش و هر آنچه که شایسته پیروی از مکتب زینب سلام‌الله علیها است را عنایت فرمایند».
مهدی زنجانی
............
پایان پیام
نظر شما