به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ شنبه ۲۶ دلو/بهمن با سالروز خروج مفتضحانه اتحاد جماهیر شوروی از افغانستان مصادف است. در ۲۶ بهمن ۱۳۶۸، آخرین نیروهای شوروی سابق، از مرز حیرتان در شمال افغانستان پس از یک دهه جنگ و اشغالگری، خارج شدند.
مردم افغانستان، اعم از شیعه و سنی، پس از سیوهفت سال این روز را یادآوری پیروزی جهاد و مقاومت میدانند و همه ساله آن را گرامی میدارند. در گرامیداشت از چنین مناسبتهایی، همواره از نقش جامعه تشیع در تحولات تاریخی افغانستان به نیکویی یاد میشود و ابراز میگردد که شیعیان با ایمان و شجاعت از تمامیت ارضی و حفظ استقلال افغانستان دفاع کردند و در راستای حفظ عقیده و وطن خود از هیچ تلاشی دریغ نکرده و در این سرزمین به شهادت رسیدند.
در اینجا لازم است تا مهمترین مناطق شیعهنشین افغانستان که دژ محکم برای حفظ آن کشور بود را بررسی کنیم؛ نخستین قیام مسلحانه علیه اشغال نیروهای شوروی و حکومت دستنشانده آن وقت از شهرستان «درهصوف» استان سمنگان در شمال افغانستان آغاز شد.
قیام و جهاد شیعیان درهصوف، به الگویی برای سایر مناطق در شمال افغانستان مبدل شد. پس از این منطقه، شیعیان شهرستان بلخاب در استان سرپل، شهرستان چهارکنت در استان بلخ به گونه یک دست و هم صدا، به جهاد مسلحانه رو آوردند و همینطور این انگیزه به مناطق مرکزی شیعهنشین از جمله استانهای بامیان، دایکندی و میدان وردک گسترش یافت وطی ۹ سال مبارزه و مقاومت، هزاران شیعه در راه حفظ اسلام و استقلال افغانستان جام شهادت نوشیدند.
حاجی محمدمحقق، سیدحسینشاه مسرور و رییس دینمحمد خان به عنوان فرماندهان جهادی، مقاومت را از استان بلخ، آیتالله عالمی بلخابی از استان سرپل، استاد محمد اکبری، مرحوم صادقی نیلی و آیتالله بهشتی از مناطق مرکزی چون بامیان و دایکندی، حجتالاسلام و المسلمین سیدهادی هادی از استان میدان وردک و سید جگرن، فرمانده نظامی شیعه از استان غزنی و شهید سیدمصطفی کاظمی از استان پروان با تشکیل گروههای جهادی و احزاب شیعی، در کنار سایر مردم افغانستان علیه اشغال و تهاجم شوروی سابق مبارزه و ایستادگی کردند.
سیدعبدالله مسرور، عضو سابق شورای ولایتی استان بلخ و از بزرگان مردمی شیعه در این استان به مناسبت سیوهفتمین سالروز شکست و خروج نیروهای نظامی اتحاد شوروی میگوید که با جهاد، مقاومت و فداکاری مردم، ارتش تا به دندان مسلح قشون سرخ شکست خورد و در حافظه تاریخ به عنوان نماد عزت و استقلال ثبت شد.
آقای مسرور به خبرنگار ابنا اظهار داشت که در سال ۱۳۶۸، پس از یک دهه ایستادگی، ملت افغانستان ثابت کرد که هیچ قدرتی توان در همشکستن اراده آنها را ندارد.
به گفته او، پیروزی جهاد مردم افغانستان علیه اشغال نظامی، تنها شکست یک ارتش نبود، بلکه فروپاشی یک اندیشه تحمیلی و لرزش پایههای امپراتوری سرخ را رقم زد؛ رخدادی که بازتاب آن حتی در تحولات بزرگی چون از همپاشی اتحاد جماهیر شوروی و برداشتهشدن دیوار برلین نیز شد.
این عضو سابق شورای ولایتی/استانی بلخ همچنین اظهار داشت که ۲۶ دلو/بهمن، یادآوری خون شهدا، رنج مهاجران و ایستادگی مردمی است که با دست خالی و پای برهنه اما با ایمان استوار از استقلال و هویت خویش پاسداری کردند و بنابراین، این مناسبت نماد وحدت، غیرت و آزادیخواهی ملتی است که هرگز در برابر اشغال و ستم سرخم نکرده و نخواهد کرد.
با این حال، حضور میدانی شیعیان در جهاد افغانستان، جامعه تشیع در متن تحولات آن کشور قرار گرفت. شیعیان در کنار جهاد و مبارزه مسلحانه علیه اشغال، در جنگهای علیه حاکمیت نخست طالبان نیز برای بقای خود از هیچ تلاشی دریغ نورزیدند. در دوره نخست طالبان، بسیاری از شیعیان به جرم شیعهبودن تیرباران و اعدام صحرایی میشدند. از اینگونه فجایع در حدود ۵ سال حاکمیت اول طالبان در مناطق مختلف شیعهنشین رخ داده و بسیاری از آنها از دید مردم پنهان ماندهاند.
سرانجام قیام و جهاد شیعیان به ثمر نشست و ۲۴ سال قبل با تشکیل دولت موقت و آغاز دوره جمهوریت، شیعیان توانستند در تصمیمگیریها نقش ایفا کنندو با تلاش بزرگان شیعه مذهب جعفری هم در افغانستان رسمیت پیدا کند.
این اثربخشی و تلاش شیعیان افغانستان، پس از سقوط جمهوریت و حاکمیت مجدد طالبان در سال ۱۴۰۰، از بین رفت و علاوه بر لغو رسمیت مذهب جعفری، در حکومت تک بعدی طالبان هیچ توجهی به شیعیان و بهصورت کلی غیرطالبان در تصمیمگیریهای این کشور صورت نمیگیرد.
..............
پایان پیام/
نظر شما