خبرگزاری بین المللی مکتب اهل بیت (ع) ـ ابنا ـ تصور کنید مسجد کوفه را، صبحگاه نوزدهم رمضان. علی بن ابیطالب (ع) که سالهاست خار در چشم دشمنان و استخوانی در گلوی قاسطین و مارقین است، در سجده نماز صبح، فرقش میشکافد. آن هم نه در میدان جنگ با شمشیر رومیان، که با تیغهای زهرآگین از جنس نفاق و تحجر. قرنها بعد، تاریخ در قابی دیگر اما با همان روح، تکرار میشود. اگرچه جسم آیتالله خامنهای در میان ماست، اما روایت دشمنان برای حذف فیزیکی ایشان و ترورهای نافرجام متعدد، نشان میدهد که او نیز آماج همان کینهای است که به سمت حضرت علی (ع) نشانه رفتند. همان دشمنی که شکل عوض کرده، اما ماهیتش را حفظ کرده است: استکبار و استعمار.
چه رمضان پرماجرایی! ماهی که نزول قرآن در آن، افضل از هزار ماه است، خود شاهد خونینترین محرابهای تاریخ است. حضرت علی (ع) در این ماه چنان ضربهای بر پیکر نفاق زد که تا ابدیت اسلام را بیمه کرد، اما خود در این راه، به شهادت رسید. آیتالله خامنهای نیز در طول دهههای رهبری، در این ماه مبارک، همواره پیامهای نبرد با مستکبران را صادر کرد. روحیهی جهادی ایشان که برگرفته از مکتب علوی بود، خط بطلانی بر نقشههای استکبار کشید.
درباره قاتل حضرت امیر (ع) گفته شده: «اشقی الآخرین» (شقیترین انسان در آخرالزمان). ابن ملجم مرادی با انگیزهای کور و با نام دین، دست به شقیترین عمل تاریخ زد. در سوی دیگر، دشمنان امروز انقلاب اسلامی، چه در کاخ سفید و چه در اتاقهای فکر آل یهود و چه در پناهگاههای منافقین، همان «اشقیاء» هستند. کسانی که تاب تحمل یک رهبر مستقل و ضداستکباری را ندارند. آیتالله خامنهای اما با قدرت تمام، راهی را رفت که مولایش ترسیم کرده بود: ایستادگی در برابر ظالم تا آخرین قطره خون.
شباهت رهبر شهید به جدّ بزرگوارشان نیز از این حیث عجیب است که هر دو بزرگوار در اوج قدرت ظاهری و باطنی خود به شهادت رسیدند. حضرت علی (ع) وقتی ضربه خورد که حکومت علوی در حال تثبیت بود و پایههای عدالت در جهان اسلام محکم میشد. مظلومیت او این بود که خوارج نه با منطق که با شمشیر به مصافش آمدند. آیتالله خامنهای نیز در شرایطی هدف ترورهای سخت و نرم قرار گرفت که انقلاب اسلامی به الگویی برای مستضعفان جهان و زلزلهای در ارکان استکبار تبدیل شده بود. مظلومیت او در این است که باید در خانهای محاصرهشده از دشمنان بیرونی و گاهی غافلان داخلی، کشتی انقلاب را به ساحل نجات برساند.
شباهت این دو مسیر، فقط یک تشابه تاریخی نیست؛ یک پیام است. پیام اینکه تا زمانی که محرابها باشند و تا زمانی که امامان در محراب، از عدالت و مقاومت بگویند، خنجرهایی از آستین اشقیا بیرون خواهد آمد.
اگر جوان ایرانی امروز به گذشته مینگرد، برای حسرت خوردن نیست، برای آموختن است. برای اینکه بداند راهی که رهبرانش رفتهاند، راه انبیاست؛ راه سخت، راه پرخطر، اما پرافتخار. همانطور که خون علی (ع) پایمال نشد و اسلام را زنده کرد، خون همه شهیدان راه ولایت نیز چراغ هدایت امت خواهد بود. ما با مولای خود علی (ع) و رهبر شهیدمان خامنهای پیمان میبندیم که تا زندهایم، بر سر این عهد و میثاق بمانیم و راهشان را ادامه دهیم.
والسلام علی من اتبع الهدی
زهرا صالحی فر
نظر شما