به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: حجت الاسلام و المسلمین محمد حسین امین، نویسنده و پژوهشگر دینی، در نوشتاری اختصاصی برای ابنا، به بررسی قواعد فقهی و اخلاق نبرد در اسلام و تحلیل تفاوتهای مبنایی دکترین دفاعی ایران با جنایتهای رژیم صهیونیستی پرداخته است که مشروح آن را در ادامه میخوانید:
محمد حسین امین / نویسنده و پژوهشگر دینی
قواعد آسمانی در معرکه زمین؛ پیامبر (ص) حتی بریدن درختان را منع کرد
اسلام دین صلح، سلامت و همزیستی است، اما اگر شمشیر ستمگران آخته شود و راهی جز دفاع غیورانه باقی نماند، برای همان میدان خونین نبرد نیز زیباترین و انسانیترین منشورهای اخلاقی را تدوین کرده است. پیامبر اعظم (ص) هنگامی که سپاهیان اسلام را به سوی میدانهای جهاد گسیل میداشتند، پیش از هر چیز، تابلویی از مروت و انسانیت را در برابر دیدگان آنان ترسیم میکردند تا مبادا گرد و غبار شجاعت با قساوت آمیخته شود. ایشان با کلام نورانی خود، مرزهای نبرد شرافتمندانه را مشخص میکردند تا فاتحان، از دایره عدل الهی خارج نشوند.
در این مکتب الهی، برخلاف ارتشهای مدرن امروز که از استراتژی زمین سوخته و نابودی کامل زیرساختها سخن میگویند، تعرض به طبیعت و غیرنظامیان یک خط قرمز غیرقابل عبور است. پیامبر اعظم (ص) در فرمانی صریح به فرماندهان خود فرمودند: «...لَا تَقْتُلُوا شَیْخاً فَانِیاً وَ لَا صَبِیّاً وَ لَا امْرَأَةً... وَ لَا تَقْطَعُوا شَجَراً إِلَّا أَنْ تُضْطَرُّوا إِلَیْهَا»[۱]؛ یعنی پیرمردان از کار افتاده، کودکان و زنان را نکشید و درختی را قطع نکنید مگر اینکه ناچار به آن شوید. این نگاه رحمانی کجا و بمبارانهای کور و وحشیانهای که امروز نفس زمین و انسان را در غزه گرفته است کجا؟
در ادامه همین مکتب است که امیرالمؤمنین علی (ع) در جنگ صفین به یارانش دستور میدهد که هرگز آغازگر جنگ نباشند و پس از پیروزی نیز از فراریان و مجروحان و پردهنشینان بذر کینه نکارند و به آنها امان دهند[۲]. این سیره درخشان تاریخی به ما میآموزد که در فقه شیعه، هدف هرگز وسیله را توجیه نمیکند و حتی در برابر شقیترین دشمنان نیز نمیتوان از مدار اخلاق و حقوق بنیادین بشر خارج شد و به نام پیروزی، بر چهره انسانیت چنگ انداخت.
تفاوت موشکِ ما و بمبِ آنها و فتوای حرمت سلاح هستهای و قصابی بیمارستانها
جهان امروز مبهوت یک تضاد بزرگ و آشکار در میدان نبرد است؛ از یک سو رژیمی سفاک را میبیند که با پیشرفتهترین بمبهای اهدایی غرب، آگاهانه بیمارستانها، مدرسهها و پناهگاههای آوارگان را هدف قرار میدهد و از نسلکشی ابایی ندارد. رژیم صهیونیستی در غزه و لبنان با حمله به مراکز درمانی ثابت کرد که برای حفظ موجودیت پوشالی خود، هیچ مرز اخلاقی، دینی و بینالمللی را به رسمیت نمیشناسد و تنها منطقی که بلد است، منطق ترور، قلدری و نابودی فراگیر است.
اما در سوی دیگر این میدان، مقتدرترین قدرت موشکی و پهپادی منطقه یعنی جمهوری اسلامی ایران ایستاده است که به اعتراف دوست و دشمن، نقطهزنترین سلاحها را در اختیار دارد اما هرگز نوک پیکان این سلاحها به سمت غیرنظامیان کج نشده است. فتوای تاریخی و حکیمانه رهبر معظم انقلاب مبنی بر حرمت تولید و به کارگیری سلاحهای کشتار جمعی و هستهای، ریشه در همین فقه اصیل شیعی دارد. ما به دنبال سلاح هستهای نیستیم، نه به این دلیل که توان ساخت آن را نداریم، بلکه به این دلیل که مکتب ما کشتار جمعی و بیهدف انسانهای بیگناه را گناهی نابخشودنی میداند.
تفاوت موشکِ دقیق ما که پایگاههای نظامی و جاسوسی دشمن را در دل شب میشکافد با بمبهای چندتنی آنها که بر سر کودکان در خواب فرود میآید، تفاوت دو جهانبینی متضاد است. یکی متکی بر عقلانیت، محاسبات دقیق و تقوای جنگی است و دیگری تکیه بر جنون، سادیسم خونریزی و خباثت باطنی دارد. موشکهای ما حامل پیام اقتدار و ادب کردن متجاوزند، در حالی که بمبهای آنها نماد عجز و بزدلی در میدان رویارویی مستقیم است. این تمایز روشن، حقیقتِ ادعای دروغین حقوق بشر غربی را بیش از پیش رسوا میکند.
عقلانیت انقلابی یعنی اقتدار برای رهایی، نه ابزاری برای استیلا
دشمنان همواره با واژهسازیهای دروغین تلاش میکنند تا قدرت روزافزون دفاعی و منطقهای ایران را نوعی "سلطهگری" و "توسعهطلبی" جلوه دهند؛ اما حقیقت ماجرا چیزی به نام «عقلانیت انقلابی» است. در این عقلانیت، تکیه بر قدرت نظامی برای دستاندازی به خاک دیگران یا باجخواهی از ملتها نیست، بلکه برای ایجاد بازدارندگی در برابر خوی درندگی استکبار جهانی است. ما قوی میشویم تا ضعیفکشان عالم، جرات نکنند به حریم استقلال و عزت این ملت و امت اسلامی دستدرازی کنند.
آرمان آزادی فلسطین و دفاع از مظلومان غزه، نه یک تاکتیک سیاسی کوتاه مدت، بلکه یک اصل تخطیناپذیرِ اعتقادی در مکتب ماست. امیرالمؤمنین علی (ع) در فرازی درخشان از وصیت خود خطاب به حسنین (ع) فرمودند: «کُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً»[۳]؛ یعنی همواره یاور مظلوم و دشمن ظالم باشید. این فرمان، قطبنمای سیاست خارجی و دکترین نظامی ایران است؛ ما بهای سنگین ایستادگی در کنار غزه را میپردازیم، چون به فرمان امام خود، نمیتوانیم در برابر ضجههای کودکان فلسطینی بیتفاوت باشیم.
عقلانیت انقلابی به ما میآموزد که در دنیای جنگلگونه امروز که آمریکا و اسرائیل تنها زبان زور را میفهمند، راه حفظ شرافت و صلح پایدار، قوی شدن در تمام ابعاد است. ما موشک میسازیم تا سایه جنگ را از سر این مرز و بوم دور کنیم و همزمان فریادرس مظلومانی باشیم که زیر چکمههای استکبار نفسشان به شماره افتاده است. این اقتدار، نهتنها تهدیدی برای همسایگان نیست، بلکه چتر امنیتی بزرگی برای تمام ملتهای آزاده منطقه در برابر نقشههای شوم تجزیه و آشوب است.
منابع و پاورقیها
[۱] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج ۵، ص ۲۹، ح ۱ (روایت امام صادق علیهالسلام از پیامبر اکرم درباره آداب جنگ).
[۲] شریف الرضی، محمد بن حسین، نهجالبلاغة (للصبحی صالح)، نامه ۱۴ (از سفارشهای امیرالمؤمنین علیهالسلام به لشکریانش پیش از رویارویی با دشمن در صفین: «لَا تَقْتُلُوا مُدْبِراً وَ لَا تُصِیبُوا مُعْوِراً وَ لَا تُجْهِزُوا عَلَی جَرِیحٍ...»).
[۳] شریف الرضی، محمد بن حسین، نهجالبلاغة (للصبحی صالح)، نامه ۴۷ (وصیت امیرالمؤمنین علیهالسلام به امام حسن و امام حسین علیهماالسلام پس از ضربت خوردن).
نظر شما