خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: در این نویسه به بعضی از مناقب حضرت زینب سلام الله علیها اشاره میکنیم.
هیبت و ابهت
ایشان از نظر راهرفتن و تُن صدا همانند پدرش امیرالمؤمنین بود! (منطقها کمنطق أبیها).
صبح روز یازدهم آمدند سمت شتران که برای سوارشدن کمک کنند، حضرت نهیبی به شمر زد که: دور شو از ما، ما خاندانی هستیم که نامحرم سایۀ ما را ندیده است!
در کوفه تا فرمود «اسکتوا»، همه ساکت شدند، حتی زنگوله گردن شترها هم از حرکت ایستاد! مردم مانند کسی که پرنده روی سرش نشسته سکوت کرده و به خطبه حضرت گوش میدادند.
امام صادق(ع) میفرماید: بنیهاشم در اتاق نشسته بودند، حضرت زینب وارد شد، از هیبت ایشان تمام جمعیت تمامقد ایستادند و مجلس ساکت شد.
امام صادق(علیهالسلام) در ضمن وصیتهایی به سفیان ثوری فرمودند: «مَنْ أَرَادَ عِزّاً بِلَا عَشِیرَةٍ وَ غِنًی بِلَا مَالٍ وَ هَیْبَةً بِلَا سُلْطَانٍ فَلْیَنْقُلْ مِنْ ذُلِّ مَعْصِیَةِ اللَّهِ إِلَی عِزِّ طَاعَتِهِ»، کسی که بهدنبال عزّت بدون حسبونسب و ثروت بدون مالومنال و هیبت بدون جاهومقام میگردد، باید خود را از حالت ذلّت (که نتیجۀ سرپیچی از پروردگار است) به حالت عزّت (که حاصلِ فرمانبرداری خداست) تبدیل کند. الخصال
شجاعت
حضرت زینب از آنچنان شجاعتی و رشادتی برخوردار بود که در مجلس ابنزیاد و یزید بدون توجه به قدرت ظاهریِ آنها، با الفاظی همچون فاسق و فاجر ایشان را تحقیر کرد!
تا جایی که خطاب به یزید فرمود: «وَ لَئِنْ جَرَّتْ عَلَیَّ الدَّوَاهِی مُخَاطَبَتَکَ إِنِّی لَأَسْتَصْغِرُ قَدْرَکَ وَ أَسْتَعْظِمُ تَقْرِیعَکَ وَ أَسْتَکْثِرُ (أَسْتَکْبِرُ) تَوْبِیخَکَ»، هان ای یزید، گرچه رویدادهای سهمگین روزگار مرا بر آن داشته تا با بیمایهای چون تو روبهرو شده و سخن بگویم؛ اما من ارزش و بهای تو را سخت ناچیز میدانم و نکوهشت را بهخاطر ددمنشیهایت بس بزرگ، و تو را بسیار سرزنش خواهم کرد.
سرّ شجاعت اولیای الهی این است که: امیرالمؤمنین(ع) در نهجالبلاغه یکی از نشانههای متقین را اینچنین بیان میفرماید: «عَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْیُنِهِمْ»، عظمت آفریدگار آنچنان جان و دلشان را پُر کرده است که غیر او را خیلی کوچک میبینند.
فصاحت و بلاغت
پس از جریان کربلا آنچنان خطبههایی ایراد فرمود که زن و مرد و پیر و جوان را به ضجّه و ناله در آورد.
فصاحت مانند شعرسرایی نیازمند آرامش روانی و آمادگی جسمانی است؛ اما در عین گرسنگی و تشنگی، خستگی و اسارت و اضطراب اینچنین فصاحتی از حضرت زینب سر زد.
فداکاری و جهاد در راه دین
حضرت زینب سلاماللهعلیها در مسیر دفاع از اسلام و یاری برادرش ابیعبدالله الحسین(علیهالسلام) از همسر و فرزندان خود گذشت و خود نیز متحمّل اسارت و سختترین شرایط شد! قرآن دربارۀ اینچنین افراد ازخودگذشتهای میفرماید:
«وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فی سَبیلِ اللَّهِ وَ الَّذینَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَریمٌ» انفال۸، آیه۷۴
«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فی سَبیلِ اللَّهِ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ» حجرات۴۹، آیه۱۵
منبع: سایت منبر
نظر شما