به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ انسان برای رهایی از روزمرگی و زنده نگه داشتن نور ایمان، نیازمند اتصال مداوم به مبدأ هستی است. حجت‌الاسلام والمسلمین عباسی ولدی با نگاهی به آموزه‌های دعایی اهل‌بیت (ع)، راهکارهای بهره‌مندی از ذکر ممتد را شرح داده است، که در ادامه آن را می‌خوانیم.
کسی اگر بخواهد دل‌زنده‌ای داشته باشد و زندگی‌آبادی داشته باشد، راهش فقط «با ذکر زندگی کردن» است؛ یعنی دائم به یاد خدا بودن و لحظه‌به‌لحظه خود را در محضر خدا دیدن. هیچ راهی غیر از این وجود ندارد.
امام سجاد (علیه‌السلام) در دعای ابوحمزه ثمالی به خدا عرض می‌کنند:
«یا مَولایَ بِذِکْرِکَ عَاشَ قَلْبِی»؛ مولای من! این ذکر توست که مایه زنده بودن دل من است. اصلا دل من فقط به یاد تو زنده است.
بعد در دعای کمیل چه می‌خوانیم؟
«یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ، أَسْأَلکَ بِحَقِّکَ وَقُدْسِکَ وَأَعْظَمِ صِفَاتِکَ وَأَسْمَائِکَ أَنْ تَجْعَلَ أَوْقَاتِی مِنَ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ بِذِکْرِکَ مَعْمُورَةً»
خدای من، صاحب‌اختیار من، مالک من و مدبر من! تو را قسم می‌دهم به حق خودت، به مقام قدسی‌ات و به بزرگ‌ترین صفات و اسما خودت، که اوقات من را در شبانه‌روز با ذکر خودت آباد کن؛
«وَ بِخِدْمَتِکَ مَوْصُولَةً»
و اوقات شب و روزم را با خدمت به خودت به هم پیوند بده؛ تا دائم و پشت‌سرهم در خدمت تو باشم.
و در ادامه می‌خوانیم: «وَ أَعْمَالِی عِنْدَکَ مَقْبُولَةً»؛ خدایا کاری کن که اعمال من پیش تو قبول شود.
«حَتَّی تَکُونَ أَعْمَالِی وَ أَوْرَادِی کُلُّهَا وِرْداً واحِداً»تا جایی که تمام اعمال و اوراد من، یک ورد و یک ذکر واحد بشود؛ و آن هم «تو» باشی.
نظر شما