خبرگزاری بین المللی اهل بیت(ع)_ابنا: با خودم حساب و کتاب کردم جلسه که تمام شد مثل هفته پیش با خانم فلانی برمیگردم. مثل هفته پیش که تعارفم زد و من هم قبول کردم؛ اما بعد از جلسه هرچه منتظر میمانم تعارفی نمیکند.
سریع می‌آیم بیرون بلکه جلوی در یادش بیفتد، اما باز هم خبری نمی‌شود. میخواهم بروم جلو و درخواست کنم اما یاد حرف استاد می افتم: «تمرین این هفته تون اینه که ده بار درخواست نکنید. ده بار وقتی خواستید از کسی چیزی بخوایید، خودتون انجامش بدید و درخواست نکنید.»
دست پسرم را می‌گیرم و راه می‌افتم. ته دلم هنوز هم امیدوارم. امیدم به بنده خداست. در مسیر اش پیاده می‌رویم به این امید که ما را ببیند و سوارمان کند؛ اما وقتی با سرعت از کنارمان رد میشود، سر بلند میکنم و به امیدی نگاه میکنم که لحظه‌ای بعد از جلوی چشمم هم پنهان میشود.
ناگهان یادآوری روایتی که استاد برایمان خوانده، قلبم را منور می‌کند: «یَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: لَأُقَطِّعَنَّ أَمَلَ کُلِّ مُؤْمِنٍ أَمَّلَ دُونِی بِالْإِیَاسِ (۱)... هر امیدی به جز خودم را قطع می کنم، ناامید می کنم!»
ناگهان توی دهانم قند مزه می کند. می‌گویم: «خدایا ممنونم که هدایتم می کنی. حواست هست که به جز خودت به کسی امید نبندم.» شاکر بودن چه حس عمیق و راحتی است. آدم شاکر اصلاً نگران هم می شود؟
هنوز به دقیقه ای نرسیده از انقطاعم که صدای بوق می شنوم. سر بر می گردانم. یکی دیگر از خانم های جلسه را می بینم.
می‌پرسد: «کجا می‌رید؟ بیایید برسونمتون.» میدانم خودش هم اطراف همان خیابان ساکن است. سوار می‌شویم. توی ماشین دست های کوچک محمد حسن را می‌گیرم و یاد قصه‌ی آمدن‌مان می‌افتم. دست در دست پسرک از خیابان رد شدیم. هوا از لایه‌های لباسم رد می‌شد و ریه‌هایم را خنک می‌کرد. هوا جان می‌داد برای پیاده‌روی؛ اما دست‌های بچه کمی سرد بود و این نگرانم می‌کرد. لباس‌اش خیلی ضخیم نبود.
دل را به سمت خدا می‌چرخانم: «اون روز که نرگس توی بغلم بود، ازت خواستم به بچه‌ی توی بغلم رحم کنی و یه ماشین بفرستی برامون تا پیاده نریم! تو کریمانه درجا بهم لطف کردی. امروزم میشه خودت ما رو برسونی؟» اما خودم هم امید ندارم، هیچ ماشینی گیرمان بیاید.
خیابان خلوت تر از همیشه است. نمی‌دانم انگار یکهو همه سردشان شده و بیرون نیامده اند. تا به سر خیابان برسم یکی دو تا ماشین رد می‌شوند. خودم هم میدانم وقتی ناامیدم از رزق خدا، بعید است دریافتش کنم. کمی به سمت پسرم خم میشوم: «میای پیاده بریم؟» موافقتش باعث میشود راه را میانبر بزنیم و از وسط جاده خاکی برویم. برخلاف وقت هایی که نرگس را بغل میکنم حالا میتوانم دستش را بگیرم و پا به پای او راه بروم. یک جاهایی مسابقه می‌دهیم و بعضی وقت‌ها هم روی تپه‌های کوچک کوه نوردی می‌کنیم.
لبخند روی لب هایمان با هوای تازه ترکیب میشود. مزه‌ی چای عصرگاهی زمستان را می‌دهد. یا پنیر و انگور تابستان را. ناگهان یک نفر یک سبد پرتقال آبدار خوش رنگ می‌گذارد جلویم. کسی که توی گوشم می‌گوید:« فقط پیدا کردن ماشین رزقه؟ اینکه با پسرت دوتایی پیاده روی کنی و لذت ببری رزق نیست؟!»
از ته دلم از این رزقی که خدا برایمان رقم زده راضیم.
یاد حرف استاد می افتم: «شاکر بودن، به مقام شکر رسیدن، یعنی راضی بودن. یعنی همیشه از ته دلت از چیزی که داری و برات رقم می خوره راضی و شاکر باشی.» خدا را شکر می کنم. امید دارم خدا رزق شاکر بودن را هم نصیبم کند.
پ.ن:
(۱) صحیفة الامام الرضا علیه السلام , الجزء۱ , الصفحة۹۳
نظر شما