خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: دغدغه تربیت دینی فرزندان و اقامه نماز، از دغدغههای اصیل و ریشهدار خانوادههای دغدغهمند است. از آنجا که این امر برای خانواده اهمیت بسیار زیادی دارد، گاهی ناخودآگاه رفتارهای اشتباه و شتابزدهای از سوی والدین سر میزند که نهتنها به گرایش نوجوان به دین کمکی نمیکند، بلکه او را دچار لجبازی یا دافعه میسازد.
در همین راستا، حجتالاسلام محمدمهدی الهیمنش، کارشناس تربیتی، نکاتی را پیرامون بایدها و نبایدهای این مسیر تربیتی بیان نموده که در ادامه به شما مخاطبین گرامی تقدیم میگردد.
پرسش اول: آیا به نوجوانی که نماز نمیخواند، باید مستقیماً بگوییم «میدانم نماز نمیخوانی»؟
پاسخ: اگر میخواهید او کارش را علنی کند و دیگر جلوی شما هم پنهانکاری نکند، حتماً مچگیری کنید و بگویید. اما اگر هدف تربیت درست است، این رویکرد نتیجه عکس میدهد.
پرسش دوم: مقایسه کردن فرزندمان با همسنوسالانی که نماز میخوانند (مثل پسرخاله) چه عواقبی دارد؟
پاسخ: اگر میخواهید فرزندتان هم از آن فامیل و هم از خود نماز بیزار شود، حتماً او را مقایسه کنید و بگویید: «فلانی میخواند، تو چرا نمیخوانی؟»
پرسش سوم: آیا میتوانیم به او بگوییم «چون من و پدرت میخوانیم، تو هم باید مثل ما رفتار کنی»؟
پاسخ: اگر میخواهید فرزندی تقلیدگر، تابع و بیاراده بار بیاید که فردا روزی عاشق یک سلبریتی شود و چشمبسته دنبالهروی او باشد، این روش را ادامه دهید؛ در غیر این صورت، این توقع اشتباه است.
پرسش چهارم: بالاخره به او بگوییم «چرا باید نماز بخواند» یا نه؟
پاسخ: پاسخ هم «بله» است و هم «خیر». اگر میخواهید مثل مادربزرگها یک ساعت او را نصیحت کنید و هزار دلیل کلیشهای ردیف کنید، دست نگه دارید؛ گوش بچهها از این حرفها پر است و خسته شدهاند. اما اگر میخواهید با یک روش درست گفتگو کنید، ابتدا خوب شنونده باشید، سوالاتش را با حوصله بشنوید و کمک کنید تا خودش به دلیل درست نماز خواندن برسد، این کار را حتماً انجام دهید، چراکه تاثیر فوقالعادهای در رشد معنوی او خواهد داشت.
نظر شما