آخرین‌های پرونده
-
جرعه‌ای از نهج‌البلاغه ۵۵؛ نهی از رذایل اخلاقی
«الْبُخْلُ عَارٌ»؛ بخل مایه ننگ است. «وَ الْجُبْنُ مَنْقَصَةٌ»؛ و ترس مایه نقص است. «وَ الْفَقْرُ یُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ [حَاجَتِهِ] حُجَّتِهِ»؛ و فقر انسان هوشمند را از دلیل آوردن لال می‌کند. «وَ الْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ»؛ و کم‌دست، در شهر خودش هم غریب است.
-
خطبه‌های نهج‌البلاغه ۴۳؛ نه جای شتاب است، نه هنگام درنگ!
نبرد با دشمنان، مستلزم مجموعه‌ای از تدابیر نظامی و سیاسی است که هر یک باید به‌درستی طراحی و در زمان مناسب اجرا شود؛ موضوعی که امام علی(ع) در خطبه ۴۳ نهج‌البلاغه بر آن تأکید دارند.
-
جرعه‌ای از نهج‌البلاغه ۵۴؛ از طمع‌ورزی تا حاکمیت زبان؛ سه هشدار برای حفظ عزت انسان
«أَزْرَی بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ»؛ آن که جان را با طمع‌ورزی بپوشاند، خودش را پست کرده است. «وَ رَضِیَ بِالذُّلِّ مَنْ کَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ»؛ و راضی شده به ذلت کسی که رازهای خودش را آشکار می‌کند. «وَ هَانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَیْهَا لِسَانَه»؛ و خودش را پست کرده کسی که زبان را حاکم خودش کند.
-
قدرت لشکر اسلام در آیینه کلام امیرالمؤمنین علی(ع)
از منظر امیرالمؤمنین علی(ع)، قدرت لشکر اسلام بر سه رکن استوار است: ایمان و تقوای الهی به‌عنوان بنیاد معنوی، آمادگی نظامی و تجهیزاتی به‌عنوان ابزار بازدارندگی، و فرماندهی شایسته و پیوند عاطفی با سربازان به‌عنوان عامل انسجام. قرآن کریم نیز در سوره انفال، پایداری همراه با یاد خدا و آماده‌سازی حداکثری نیرو و تجهیزات را شرط پیروزی و ایجاد رعب در دل دشمن معرفی می‌کند. این سه رکن در هم تنیده‌اند؛ چنان‌که ایمان بدون آمادگی، و آمادگی بدون فرماندهی شایسته، به قدرت پایدار و بازدارنده منتهی نمی‌شود.
-
الگوی شایسته در کلام امیرالمؤمنین(ع)؛ تصویری از یک انسان تراز
امیرالمومنین علی(ع) در حکمت ۲۸۹ نهج‌البلاغه، تصویری از یک انسان تراز ترسیم می‌کند که با کوچک دیدن دنیا، رهایی از شکم‌پرستی، سکوت حکیمانه، قدرت پنهان در ضعف ظاهری، و مخالفت آگاهانه با هوای نفس به بزرگی رسید. این الگو نشان می‌دهد که معنویت در انتخاب‌های کوچک روزانه است: توقف پیش از قضاوت، صداقت میان گفتار و کردار، و شکیبایی در برابر درد.
-
حکمت‌های نهج‌البلاغه ۴۳ و ۴۴؛ ویژگی‌های زندگی مجاهدانه
حکمت‌های ۴۳ و ۴۴ نهج‌البلاغه، دو بخش از سخنان امام علی(ع) در معرفی یک نیروی مجاهد و بیان اوصاف یک زندگی جهادی است؛ اوصافی که هر کسی، در هر دورانی، می‌تواند آن‌ها را سرلوحه زندگی خویش قرار دهد.
-
اصلاح رابطه با خدا و پیامدهای اجتماعی آن در پرتو حکمت ۴۲۳ نهج‌البلاغه
امیرالمومنین علی (ع) در حکمت ۴۲۳ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: هر کس رابطه خود را با خدا اصلاح کند، خداوند رابطه او را با مردم اصلاح خواهد کرد. این بدان معناست که بندگی خالصانه خداوند، سرچشمه همه فضایل اجتماعی مانند صداقت، محبت و درست‌کرداری است و به محبوبیت در میان مردم می‌انجامد. خداوند نیزدر آیه ۹۶ سوره مریم نیز این حقیقت را تأیید می‌کند که ایمان و عمل صالح، محبت الهی را در دل‌های مردم می‌نشاند .
-
جرعه‌ای از نهج‌البلاغه ۵۳؛ در فتنه‌ها، ابزار دیگران نباش!
«کُنْ فِی الْفِتْنَةِ کَابْنِ اللَّبُونِ» در فتنه‌ها مانند شتر جوان دوساله باش، «لَا ظَهْرٌ فَیُرْکَبَ» نه پشتی دارد که بر او سوار شوند، «وَ لَا ضَرْعٌ فَیُحْلَبَ» نه پستانی دارد که او را بدوشند.
-
نامه‌های نهج‌البلاغه ۴۳؛ اهمیت حفاظت از اموال عمومی
حفاظت از بیت‌المال و حراست از اموال عمومی، از چنان اهمیتی در دیدگاه امیرالمؤمنین(ع) برخوردار است که حتی توبیخ کسانی که ممکن است در آن تصرف کرده باشند، مورد توجه و تأکید ایشان قرار گرفته و با هشدار شدید ایشان همراه بوده است.
-
خطبه‌های نهج‌البلاغه ۴۲؛ ترسناک‌ترین امور در زندگی انسان
دنیاطلبی و پیروی از امیال نفسانی، همچنین داشتن آرزوهای طولانی و دل‌بستن به دنیای واهی، از مهم‌ترین خطرها در زندگی انسان است؛ همان‌گونه که امام علی(ع) نیز در خطبه چهل‌ودوم نهج‌البلاغه، این دو را از ترسناک‌ترین امور در زندگی انسان معرفی کرده است.
-
نامه‌های نهج‌البلاغه ۴۲؛ سیره علوی در عزل مدیران؛ نه تهمت، نه تخریب شخصیت
جابجایی سمت‌های حکومتی، بخشی از اختیارات حاکم اسلامی است تا افراد را بنا بر توانمندی‌های فردی یا ضرورت‌های سیاسی، از سمتی عزل کرده و یا در بخش دیگری به کار گیرد. نامه چهل‌ودوم امام علی(ع)، شیوه برخورد با این‌گونه عزل‌ها و نصب‌ها را بیان می‌کند تا از شایعه‌سازی و بیان تهمت‌ها علیه مسئولان خدمتگزار اجتناب شود.
-
حکمت‌های نهج‌البلاغه ۴۲؛ عنایت الهی در هنگام نعمت بیماری!
عنایت‌های الهی در هنگام بیماری، محور سخنان امام علی(ع) در دیدار با یکی از دوستان بیمار ایشان است. بخشی از این عنایت‌ها در این سخنان بیان شده و نمونه‌های دیگری از آن را می‌توان در منابع روایی مختلف، از جمله صحیفه سجادیه، یافت.