آخرینهای پرونده
-
خطبههای نهجالبلاغه ۳۵/ ماجرای حکمیت و تجربه مذاکرات بینتیجه!
ماجرای حکمیت و تاثیرات آن در تاریخ اسلام، موضوعی که بررسی دقیق آن میتواند تجربهای تاریخی برای نحوه تعامل با دشمنان ذاتی نظام اسلامی را روشن سازد؛ تجربهای که بارها «بیفایده بودن» آن مشخص شده، اما هنوز برای گروهی «تجربه» نشده است.
-
حکمتهای نهجالبلاغه ۳۵/ آداب مردمداری و سلوک اجتماعی
مردمداری و سلوک اجتماعی، مجموعهای از اخلاق و رفتارهایی است که انسان هنگام مواجه با مردم باید آنها را رعایت کند. یکی از این آداب اخلاقی، «عیبجویی نکردن» است. روشن است که کسی که بهدنبال عیبجویی مردم باشد، به دیگران نیز این اجازه را میدهد که بهدنبال عیب او باشند و درست یا نادرست، عیوبی را برای او بیان کنند یا تهمتهایی را به او نسبت دهند.
-
نامههای نهجالبلاغه ۳۵/ شیوه دائمی منافقان: بهانهجویی برای ترک جهاد!
بهانهجویی برای عدم انجام وظایف دینی و ترک جهاد در مقابل دشمنان، روش همیشگی منافقان بوده، بهانههایی که هرگاه در جامعه توسعه یافته، تأثیر مخربی در حاکمیت اسلامی بر جای نهاده است.
-
جرعهای از نهج البلاغه ۳۸/ متقین چه کسانی هستند؟
«أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی خَلَقَ الْخَلْقَ حِینَ خَلَقَهُمْ غَنِیّاً عَنْ طَاعَتِهِمْ» خدای سبحان خلق را آفرید، در حالی آفرید که از طاعتشان بینیاز بود. خدا هیچ نیازی به طاعت ما ندارد، «آمِناً مِنْ مَعْصِیَتِهِمْ» خدا هم از معصیت بندگانش در امان بود. کسی نمیتواند به خدا ضرری برساند و با معصیت فقط به خود انسان آسیب میخورد.
-
خطبههای نهجالبلاغه ۳۴/ مسیر آینده ملتها: ذلت یا مقاومت!
خطبه سی و چهارم نهجالبلاغه، آیینهای است که در آن سرنوشت دو گروه از ملتها دیده میشود: گروهی که دشمن را بر خود مسلط میکنند و گروهی که مقاومت را پذیرفتهاند. نتایج این دو مسیر در این سخنان امیرالمومنین(ع) بیان شده تا همگان بدانند که هر کدام از این دو مسیر را انتخاب کنند، باید منتظر عواقب سوء تسلیم یا ثمرات شیرین مقاومت باشند.
-
جرعهای از نهج البلاغه ۳۷/ بهکارگیری صحیح عقل و یادآوری آفات آن
«أَیْنَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَةُ بِمَصَابِیحِ الْهُدَی»، یعنی عقل برای رشد، تکامل و رفع محدودیتهایش باید از مصابیح الهدی که اهل بیت(ع) هستند کمک بگیرد و الّا به تنهایی نمیتواند.
-
جرعهای از نهج البلاغه ۳۶/ دنیا خانهی اصلی نیست
«وَ انْصَرِفُوا بِقُلُوبِکُمْ عَنْهَا» دلتان را از این دنیا بکَنید. «وَ لَا یَخِنَّنَّ أَحَدُکُمْ خَنِینَ الْأَمَةِ عَلَی مَا زُوِیَ عَنْهُ مِنْهَا»، اگر چیزی از دنیا به شما نرسید و از دست دادید، مثل کنیزکان برای آن گریه نکنید.
-
نامههای نهجالبلاغه ۳۴/ روش دلجویی از یاران و نحوه مقابله با دشمنان
تغییرات سمتها و مسئولیتها در هر ساختار حکومتی، موضوعی است که با توجه به تغییرات متنوع داخلی یا خارجی انجام میشود، ولی آنچه در این میان مهم است نحوه برخورد با کسانی است که به هر دلیلی با آنان در سمت خویش، تودیع میشود. نامه سی و چهارم نهجالبلاغه، نمونهای از سلوک علوی هنگام عزل یکی از مسئولان حکومتی است. در بخش دوم این نامه، نحوه آماده شدن برای مقابله با دشمنان نیز بیان شده است.
-
حکمتهای نهجالبلاغه ۳۴/ ترک آرزوهای بزرگ مادی، عامل آرامش انسانی
امید و آرزوها، یکی از بهترین ابزارها برای تلاش انسان برای رسیدن به خواستههای خویش در دنیاست، اما اگر انسان همه تلاش خویش را برای رسیدن به آرزوهای بیپایان صرف کند، هیچگاه بینیاز نخواهد شد، چون دائما در حال رسیدن به آرزوهای مداومی که تمایل به رسیدن به آنها ندارد. روشن است انسانی که اینگونه است دائما محتاج و نیازمند خواهد بود و هیچگاه غنا و بینیازی را احساس نخواهد کرد.
-
جرعهای از نهج البلاغه ۳۵/ مفهوم دعا و حقیقت طلب
امیرالمومنین(ع) در حکمت 435 فرمود: «لَا لِیَفْتَحَ عَلَی عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ» خدا درِ دعا را بر کسی نمیگشاید، «وَ یُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ» که از آن طرف درِ اجابت را قفل کند.
-
هدف بعثت از منظر نهجالبلاغه
در کتاب شریف نهجالبلاغه، اهداف زیادی برای بعثت پیامبر اکرم(ص) ذکر شده است که مهمترین آنها بدین قرار است: دعوت به یکتاپرستی و نفی شرک، وفای به عهد و پیمان، وفای به عهد الهی، گشودن گنجینههای عقل بشر، تعلیم، برطرف کردن غفلتها و یادآوری نعمتهای الهی.
-
خطبههای نهجالبلاغه ۳۳/ از بین بردن باطل، شیوه نمایانشدن حق!
استقرار حق، هدف نهایی همه مجاهدان در طول تاریخ بوده است؛ نبردی مستمر و مداوم تا پیروزی نهایی جبهه حق. امام علی(ع) در خطبه ۳۳ نهجالبلاغه، هدف از تشکیل حکومت همچنین همه تلاشهای فردی برای جهاد را تنها «اقامه حق و ابطال باطل» اعلام کرده است.