پیام امید تقارن بهار طبیعت با بهار فطرت بر دل‌های داغدار امام شهید

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ گاه تقویم تنها مجموعه‌ای از روزها و ماه‌ها نیست؛ گاهی لحظه‌هایی در آن رقم می‌خورد که معنایی فراتر از گذر زمان پیدا می‌کند. تقارن عید فطر و عید نوروز از همین لحظه‌های خاص است؛ هم‌نشینی دو بهار، یکی در طبیعت و دیگری در جان انسان. گویی در چنین زمانی، زمین و آسمان هم‌زمان پیام تازه شدن و آغاز دوباره را به گوش انسان می‌رسانند.

نوروز، یادآور شکفتن زمین است. زمینی که پس از ماه‌ها سکوت زمستانی، بار دیگر جان می‌گیرد؛ درختان جوانه می‌زنند، سبزه‌ها سر از خاک برمی‌آورند و جهان رنگی تازه به خود می‌گیرد. این نو شدن، تنها یک تغییر ظاهری در طبیعت نیست؛ بلکه یادآور حقیقتی عمیق در زندگی انسان است: اینکه پس از هر سردی و رکودی، امکان رویش دوباره وجود دارد.

در سوی دیگر، عید فطر نیز بهار دل‌هاست. ماه رمضان با همه روزها و شب‌های نورانی‌اش، فرصتی برای بازگشت به خویشتن و بازسازی درون انسان فراهم می‌آورد. در این ماه، انسان تمرین می‌کند که دل را از دلبستگی‌های بی‌ثمر دور کند، نگاه را به افقی بلندتر بدوزد و در سکوت روزه و مناجات، با خدای خویش سخن بگوید. عید فطر، در حقیقت جشن پایان این سلوک یک‌ماهه است؛ لحظه‌ای که انسان پس از روزهایی از صبر و بندگی، به فطرت پاک خویش نزدیک‌تر می‌شود.

از همین رو در معارف اسلامی، عید تنها یک جشن ظاهری نیست. در نگاه اهل‌بیت علیهم‌السلام، عید آن روزی است که انسان در آن به خدا نزدیک‌تر شود و از خطا و غفلت فاصله بگیرد. در کلمات نورانی پیشوایان دین آمده است: «هر روزی که در آن نافرمانی خدا نشود، آن روز عید است.» این نگاه، معنای عید را از یک روز در تقویم فراتر می‌برد و آن را به یک حقیقت درونی تبدیل می‌کند؛ حقیقتی که در آن دل انسان پاک‌تر و زندگی‌اش روشن‌تر می‌شود.

در این افق، تقارن نوروز و عید فطر معنایی زیباتر پیدا می‌کند. نوروز از نو شدن زمین سخن می‌گوید و فطر از نو شدن دل. یکی بهار طبیعت است و دیگری بهار فطرت. وقتی این دو بهار در کنار هم قرار می‌گیرند، پیامشان کامل‌تر و رساتر می‌شود؛ اینکه همان‌گونه که زمین پس از زمستان دوباره سبز می‌شود، دل انسان نیز می‌تواند پس از توبه، دعا و بندگی، حیاتی تازه بیابد.

با این همه، امسال بهار ما تنها با شادی همراه نیست. در کنار طراوت نوروز و معنویت عید فطر، دل‌ها داغدار امام امت و فرماندهان رشید کشور است. یاد عزیزانی که در تهاجم خصمانه دشمن آمریکایی صهیونی جان خود را از دست داده‌اند، سایه‌ای از اندوه بر دل جامعه نشانده است. نام و یاد آنان، ما را به تأملی عمیق‌تر درباره معنای زندگی، مسئولیت و همدلی فرا می‌خواند.

در چنین روزهایی، معنای عید شاید بیش از هر زمان دیگری با همدردی و همبستگی گره می‌خورد. شادی حقیقی آن است که انسان رنج دیگران را نیز ببیند و دلش با دل‌های اندوهگین همراه باشد. سنت‌های زیبای عید فطر نیز همین حقیقت را یادآوری می‌کند؛ از زکات فطره که نشانه توجه به نیازمندان است، تا صله رحم و دلجویی از یکدیگر که پیوندهای انسانی را استوارتر می‌کند.

شاید پیام عمیق این تقارن همین باشد: اینکه نو شدن تنها در تغییر فصل‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه در تازه شدن نگاه و رفتار ما معنا پیدا می‌کند. بهار زمانی کامل می‌شود که در کنار شکفتن طبیعت، مهربانی و همدلی نیز در جامعه شکوفا شود.

امروز جهان بار دیگر جامه بهار بر تن کرده است و دل‌های روزه‌دار نیز طعم عید را می‌چشند. در این هم‌زمانی زیبا، زمین با سبزه و شکوفه سخن می‌گوید و دل‌های مؤمن با تکبیر نماز عید پاسخ می‌دهند. پیامی که از این هم‌نشینی به گوش می‌رسد، پیامی روشن و امیدبخش است: 

انسان می‌تواند دوباره آغاز کند؛ 

می‌تواند دل را از غبارها بشوید؛ 

و می‌تواند در کنار اندوه‌ها، امیدی تازه برای ساختن فردایی بهتر در دل بپروراند.

بهار طبیعت آمده است تا زمین را تازه کند و عید فطر آمده است تا جان انسان را. و هنگامی که این دو در کنار هم قرار می‌گیرند، گویی جهان یک صدا می‌گوید: زمان نو شدن است؛ هم در زمین و هم در دل‌های ما.

الناز موسوی یکتا

..............

پایان پیام/