خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: عدد پیامبرانی که نام آنها صریحاً در قرآن مجید آمده است فقط ۲۶ نفر است و آنها عبارت اند از :آدم، نوح، ادریس، صالح، هود، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یوسف، لوط، یعقوب، موسی، هارون، شعیب، زکریا، یحیی، عیسی، داوود، سلیمان، الیاس، الیسع، ذوالکفل، ایوب، یونس، عزیر، و محمّد(صلوات الله علیه و سلامه علیهم اجمعین).
در آیات ۸۳ تا ۸۶ سوره انعام نام هیجده نفر از آنها ذکر شده است، می فرماید:
«وَ تِلْکَ حُجَّتُنَا آتَیْنَاهَا اِبْرَاهِیمَ عَلی قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَات مَّنْ نَّشَاءُ اِنَّ رَبَّکَ حَکِیمٌ عَلِیمٌ * وَ وَهَبْنَا لَهُ اِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ کُلاًّ هَدَیْنَا وَ نُوحاً هَدَیْنَا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُودَ وَ سُلَیْمَانَ وَ اَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسَی وَ هَارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ * وَ زَکَرِیّا وَ یَحْیی وَ عِیسی وَ الْیَاسَ کُلٌّ مِّنَ الصَّالِحِینَ * وَ اِسْمَاعِیلَ وَ الْیَسَعَ وَ یُونُسَ وَ لُوطاً وَ کُلاّ فَضَّلْنا عَلَی الْعَالَمِینَ»؛ (اینها دلایل ما بود که به ابراهیم در برابر قومش دادیم! درجات هر کس را بخواهیم [و شایسته بدانیم]، بالا می بریم؛ پروردگار تو، حکیم و داناست.
و اسحاق و یعقوب را به او [ابراهیم] بخشیدیم؛ و هر دو را هدایت کردیم؛ و نوح را [نیز] پیش از آن هدایت نمودیم؛ و از فرزندان او، داوود و سلیمان و ایّوب و یوسف و موسی و هارون را [هدایت کردیم]؛ اینگونه نیکوکاران را پاداش می دهیم! و [همچنین] زکریّا و یحیی و عیسی و الیاس را؛ همه از صالحان بودند. و اسماعیل و الیسع و یونس و لوط را؛ و همه را بر جهانیان برتری دادیم).
در آیه ۸۵ سوره انبیاء نام ادریس ـ و ذا الکفل(علیها السلام) آمده: «وَ اِسْمَاعِیلَ وَ اِدْرِیسَ وَ ذَاالْکِفْلِ کُلٌّ مِّنَ الْصَّالِحِینَ»؛ (و اسماعیل و ادریس و ذاالکفل را [به یاد آور] که همه از صابران بودند).
در آیه ۸۹ سوره هود به دو نفر دیگر از آنان [هود و صالح] اشاره شده: «وَ یَا قَوْمِ لاَیَجْرِ مَنَّکُمْ شِقَاقِی اَنْ یُصِیبَکُمْ مِّثْلُ مَا اَصَابَ قَوْمَ نُوح اَوْ قَوْمَ هُود اَوْ قَوْمَ صَالِح»؛ (و ای قوم من! دشمنی و مخالفت با من، سبب نشود که شما به همان سرنوشتی که قوم نوح یا قوم هود یا قوم صالح گرفتار شدند، گرفتار شوید! و قوم لوط از شما چندان دور نیست!)
در آیه ۳۶ سوره عنکبوت اشاره به حضرت شعیب(علیه السلام) شده است: «وَ اِلی مَدْیَنَ اَخَاهُمْ شُعَیْباً»؛ (و ما به سوی «مدین»، برادرشان «شعیب» را فرستادیم؛ گفت: «ای قوم من! خدا را بپرستید، و به روز بازپسین امیدوار باشید، و در زمین فساد نکنید!»)
در آیه ۳۰ سوره توبه اشاره به عزیر(علیه السلام) شده: َ «و قَالَتِ الیَهُوْدُ عُزَیْرٌ ابْنُ اللهِ»؛ (یهود گفتند: «عزیر پسر خداست!» و نصاری کفتند: «مسیح پسر خداست!» این سخنی است که با زبان خود می گویند، که همانند گفتار کافران پیشین است؛ خدا آنان را بکشد، چگونه از حق انحراف می یابند!؟)
در آیه ۳۳ سوره آل عمران می خوانیم: «اِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً و آلَ اِبْرَاهِیْمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعَالَمِینَ»؛ (خداوند، آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برتری داد).
و بالاخره در آخرین آیه سوره فتح نام پیامبر خاتم(صلی الله علیه وآله) آمده است: «مُّحمَّد رَّسُولُ الله».
ولی علاوه بر این ۲۶ پیامبر بزرگ پیامبران دیگری نیز هستند که در قرآن بدون ذکر نام اشاره به آنها شده است مانند: اشموئیل(علیه السلام) (۱) که در آیه ۲۴۷ سوره بقره به عنوان «وَ قالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ...»؛ (پیامبر آنها به آنان گفت...). به او اشاره شده است.
همچنین یوشع (علیه السلام) که در آیه ۶۰ سوره کهف، به عنوان «وَ اِذْ قالَ مُوْسی لِفَتاهُ»؛ (هنگامی را که موسی به یار همسفرش گفت...) به او اشاره شده که به اعتقاد بسیاری از مفسّران، منظور در این جا یوشع بن نون است.
و ارمیا(علیه السلام) که در آیه ۲۵۹ سوره بقره به عنوان «اَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلی قَرْیَة...»؛ (یا همانند کسی که از کنار یک آبادی [ویران شده] عبور کرد)، ذکر شده است، هر چند بعضی او را عزیر یا خضر می دانند؛ ولی در روایت امام باقر(علیه السلام) نام او ارمیا ذکر شده است.
خضر (علیه السلام) که در آیات متعدد سوره کهف از جمله آیه ۶۵، به عنوان «عبداً مّن عبادنا»؛ (بنده ای از بندگان ما)، ذکر شده است؛ هرچند نام او صریحاً در این آیات نیامده است؛ ولی طبق مشهور او نیز از پیامبران الهی بوده است در آیات سوره کهف قرائن متعددی نیز برای آن وجود دارد.
از آیه ۱۶۳ سوره نساء نیز استفاده می شود که بر اسباط بنی اسرائیل وحی نازل می شده، آن جا که می فرماید: «وَاَوْحَیْنَا اِلَی اِبْرَاهِیمَ وَ اِسْمَاعِیلَ وَ اِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الاَْسْبَاطِ»؛ (به نوح و پیامبران بعد از او وحی فرستادیم؛ و [نیز] به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط [پیامبران از فرزندان یعقوب] و این دلیل بر مقام نبوّت آنها است.
«اسباط» جمع سبط - بر وزن سَنَد - در این جا به معنای قبایل بنی اسرائیل است که هر کدام پیامبری داشتند.
کوتاه سخن این که عدد پیامبرانی که خداوند در قرآن اشاره به داستان و سرگذشت آنها نموده از ۲۶ نفر متجاوز است؛ این عدد تنها مربوط به کسانی است که نام آنها صریحاً ذکر شده است. (۲)
پی نوشت:
نظر شما