چی میشه که آدما خودشون رو کوچیک میکنن؟

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت (ع) ـ ابنا: من مواعظ النبی صلی الله علیه وآله وسلّم: من أصبح من أمتی و همّته غیراللّه فلیس من اللّه و من لم یهتمّ بأمور المسلمین فلیس منهم و من أقرّ بالذل طائعاً فلیس منّا أهل البیت.(۱)
هرکس که صبح کند درحالی که در انگیزه‌ها و نیت‌هایش رضای الهی نقش و تأثیر نداشته باشد، جزء جنداللّه و عاملان للّه، محسوب نمی‌شود و هرکس که صبح کند و نسبت به مصالح و مفاسد مردم و جامعه مسلمین بی‌تفاوت باشد در زمره مسلمین واقعی، به حساب نمی‌آید.
اهتمام به امور مسلمین مصادیق مختلفی دارد. مصداق اعلایش اهتمام به امور امت اسلامی و عزت و اقتدار و حکومت مسلمین است و مصداق دیگرش رسیدگی به حوائج ضعفاء و مستمندان است. هرکس که با رغبت تن به ذلت دهد از ما اهل بیت نیست. باید دانست که تسلیم با ذلت، تنها در مقابل قدرتمندان سیاسی نیست بلکه ذلت در مقابل ثروتمندان و سرمایه‌داران را نیز شامل می‌شود. انسان نباید برای حرص و طمع و حطام دنیوی، خود را ذلیل کند. در روایتی وارد شده است که مؤمن همه چیز را می‌پذیرد جز ذلت را.

رُوِیَ عَنِ الصَّادقِ علیه السّلام قال: لَا یَنْبَغِی لِلْمُؤْمِنِ أَنْ یُذِلَّ نَفْسَهُ قِیلَ لَهُ وَ کَیْفَ یُذِلُّ نَفْسَهُ قَالَ یَتَعَرَّضُ لِمَا لَا یُطِیقُ. امام صادق(علیه‌السلام) فرمودند: سزاوار نیست که مؤمن خود را خوار و ذلیل کند. به حضرت عرض شد چگونه مؤمن خود را خوار و ذلیل می‌کند؟ حضرت فرمودند: دست به کاری می‌زند که توان انجام آن را ندارد. شرح حدیث: از امام صادق(صلوات الله علیه) منقول است که فرمودند: «لَا یَنْبَغِی لِلْمُؤْمِنِ أَنْ یُذِلَّ نَفْسَه» ؛ سزاوار نیست شخص مؤمن خودش را خوار کند. وقتی حضرت این فرمایش را فرمودند،‌ کسی به حضرت عرض می‌کند: «وَ کَیْفَ یُذِلُّ نَفْسَه» ؛ چه طور می‌شود انسان خودش را خوار کند؟

حضرت در جواب فرمودند: «یَتَعَرَّضُ لِمَا لَا یُطِیق». دست به کاری می‌زند که توان انجام آن را ندارد و همین موجب می‌شود که خودش را خوار کند. این از آن اموری است که چه بسا انسان در مسیر زندگی‌اش زیاد مورد ابتلا قرار بگیرد. به تعبیر ساده، انسان باید به اندازه دهانش لقمه بردارد. وقتی که بزرگ‌تر بود،‌ یا دهان را پاره می‌کند و یا انسان را خفه می‌کند! انسان گاهی دست به کاری می‌زند که در توانش نیست و بعد هم خراب‌کاری می‌کند؛ آن خراب‌کاری هم موجب ذلّت و خواری‌اش در جامعه می‌شود. غالباً این مسأله در دو چیز ریشه دارد؛ یکی «طمع» است و دیگری «حرص». افرادی که در کار و کاسبی‌هایشان لقمه‌های بزرگ‌تر از دهانشان بر می‌دارند، بعد هم خراب‌کاری می‌کنند و آبرویشان هم می‌رود، غالباً یا طمّاع‌اند یا حریص‌اند.

در یک روایت دیگر زید بن صوحان که از یاران امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) به ایشان عرض کرد: «فَأَیُّ ذُلٍّ أَذَلُّ؟ قَالَ: الْحِرْصُ عَلَی الدُّنْیَا». کدام خواری است که بیش از سایر ذلّت‌ها خوارکننده و ذلت آور است؟ حضرت فرمودند حرص بر دنیا. حرص، زیاده‌طلبی است. حرص بر دنیا بالاترین خواری را برای انسان می‌آورد. این زیاده‌طلبی موجب چه می‌شود؟ موجب می‌شود انسان دست به کارهایی بزند که در توانش نیست. اینجا است که خودش آبروی خودش را می‌برد.

منبع:

۱. تحف العقول، صفحه ۴۷.