خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: در آیه ۱۶۹ سوره آل عمران، سخن از شهیدان راه خداست که گروهی از افراد سست ایمان به حالشان تأسف می خوردند که چگونه مردند و از میان رفتند و به خاک سپرده شدند و دستشان از همه جا کوتاه گشت!؟ در اینجا قرآن روی سخن را به پیامبر کرده (تا دیگران حساب خود را بکنند) می فرماید: (هرگز گمان مَبر آنها که در راه خدا کشته شدند مردگانند؛ بلکه آنها زنده اند و نزد پروردگارشان روزی داده می شوند)؛ «وَ لاتَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی سَبیل اللهِ اَمْواتاً بَلْ اَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ».
و به این ترتیب دید مردم را درباره مرگ، مخصوصاً «مرگ شهیدان راه خدا» به کلّی دگرگون می سازد و نشان می دهد که آنها در جوار رحمت الهی در حالی که شادی در سراسر وجودشان موج می زند و برای دیگران پیام می فرستند که هیچ غم و اندوهی ندارند، آرمیده اند.
این تعبیرات زنده و روشن، به خوبی حکایت از بقای روح و زندگی شهیدان در عالمی بسیار برتر و بالاتر از این جهان می کند و اگر زندگی انسان با مرگ به کلی پایان می گرفت این تعبیرات حتی درباره شهیدان نامفهوم بود و جز مشتی مجازگویی چیز دیگری نبود.
ولی آنها که نتوانسته اند پیام آیه را درک کنند، گاه به پیروی از همان افراد ضعیف الایمانِ آغاز اسلام، این گونه تعبیرات را به معنای بقای نام شهیدان و مکتب آنها! و مانند آن، تفسیر کرده اند؛ در حالی که آیه به وضوح این گونه افکار را رد می کند و برای شهیدان حیات جاویدان قائل است، حیاتی که مسلماً جسمانی نیست؛ چون جسم خونین شهید به خاک سپرده می شود، پس حیاتی است روحانی از طریق بقای روح در برزخ.
گرچه بعضی - به گفته تفسیر المیزان - اصرار دارند که این آیه مخصوص شهیدان بدر است (یا به تعبیر بعضی دیگر، مربوط به شهدای اُحد) ولی مسلماً آیه مفهوم وسیع و گسترده ای دارد و عموم شهیدان را بدون استثناء شامل می شود و غیر شهیدان را نیز نفی نمی کند. به هر حال لحن این آیه و آیات بعد از آن همگی حکایت از بقای ارواح آنها و بهره گیری از ارزاق معنوی در جوار رحمت الهی و شاد بودن به نعمت و فضل او دارد و خط بطلان بر توجیهات و تفسیرهای انحرافی می کشد. (۱)
پی نوشت:
(۱). گردآوری از کتاب: پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ نهم، ج ۵، ص ۲۲۳.
نظر شما