خبرگزاری بین المللی اهل بیت علیهم السلام_ابنا: بر اساس آنچه در متن تاریخی شما از خباثتهای آشکار ابوسفیان، هند جگرخوار، و معاویه نقل شد، هیچگاه نمیتوان آنها را دوست و برادر مؤمنان دانست. شیعیان و هر مسلمان معتقد به قرآن، هرگز با کسانی که:
· پیامبر را آزار دادند،
· جگر عموی پیامبر (حمزه) را جویدند،
· با امام علی (ع) جنگیدند،
· و فرزند پیامبر (امام حسین) را به شهادت رساندند،
دوستی و برادری نخواهند داشت.
۱. قرآن، دوستی با دشمنان خدا را حرام میداند
خدای متعال در قرآن به صراحت فرموده است:
«لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ...»
(سوره مجادله، آیه ۲۲)
«هرگز گروهی را که به خدا و روز قیامت ایمان دارند، نمییابی که با کسانی که با خدا و رسولش دشمنی کردهاند، دوستی کنند، هرچند پدران یا پسرانشان باشند.»
این آیه به روشنی میگوید: ایمان واقعی با دوستی دشمنان خدا جمع نمیشود، حتی اگر نزدیکترین خویشاوندان باشند. ابوسفیان و معاویه، طبق اعتراف تاریخ، سالها با خدا و رسولش دشمنی کردند و تا پایان عمر نیز از نفاق و کینه دست نکشیدند.
۲. معاویه و ابوسفیان، مصداق کامل «من حادَّ الله و رسوله»
· ابوسفیان، سردار کفر در جنگهای بدر، احد و خندق بود، پیامبر را اذیت کرد و پس از اسلامِ اکراهی، باز هم گفت: «به خدا قسم نه بهشتی است و نه جهنمی!» و در جنگ حنین، شکست مسلمانان را آرزو کرد.
· هند، مادر معاویه، جگر حمزه را از شکم بیرون آورد و در دهان گذاشت و او را مثله کرد. پیامبر درباره او و شوهرش فرمود: «خدا سواره، زمامدار و راننده آن مرکب را لعنت کند» که همه کنایه از ابوسفیان و پسرانش بود.
· معاویه، با بهانه خونخواهی عثمان، جنگی بر امام علی (ع) گشود که دهها هزار مسلمان در آن کشته شدند، و سیصد و شصت نفر از صحابه پیامبر را به شهادت رساند. او نماد نفاق و دشمنی با خاندان نبوت بود.
قرآن درباره چنین کسانی میفرماید:
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَعَدُوَّکُمْ أَوْلِیَاءَ تُلْقُونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ...»
(سوره ممتحنه، آیه ۱)
«ای کسانی که ایمان آوردهاید، دشمن من و دشمن خود را دوست مگیرید تا با آنان ابراز مودت کنید...»
آیا کسی که جگر عموی پیامبر را جویده و کسی که با امام معصوم (علی) جنگیده و کسی که فرزند رسول (حسین) را کشته، مصداق «دشمن خدا و رسول» نیست؟ پس چگونه میتوان با او دوست و برادر بود؟
۳. دوستی با منافقان، همراهی با آنان است
قرآن میفرماید:
«وَالَّذِینَ اتَّخَذُوا مَسْجِدًا ضِرَارًا وَکُفْرًا... أَیُقْسِمُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْکُمْ وَمَا هُمْ مِنْکُمْ وَلَکِنَّهُمْ قَوْمٌ یَفْرَقُونَ»
(سوره توبه، آیه ۱۰۷ و ۵۶)
آنان که مسجد ضرار ساختند و سوگند میخورند که از شمایند، ولی از شما نیستند، بلکه گروهی ترسو و منافقند.
معاویه و پدرش، از روی ترس و برای حفظ جان، اسلام آوردند، نه از روی ایمان. پیامبر خود بارها به نفاق آنان تصریح فرمود. شیعه و سنی در کتب معتبر نقل کردهاند که پیامبر فرمود:
«أَبُو سُفْیَانَ لَا یَزَالُ فِی ضَلَالِهِ حَتَّی یَلْقَی اللَّهَ» (ابوسفیان همواره در گمراهی است تا خدا را دیدار کند).
۴. موضع شیعیان: تبری از دشمنان اهل بیت
شیعیان، پیرو قرآن و عترت، اصل تبری (بیزاری از دشمنان خدا) را در اعتقاد خود دارند. آنان به پیروی از امامان معصوم، هرگز با سلسله بنیامیه (از ابوسفیان تا یزید) دوستی نمیورزند، زیرا:
· آنان خونریزانِ اولاد پیامبرند.
· آنان بدعتگذار در دین و مخرب سنت نبویاند.
· آنان پایهگذار حکومت جور و ظلم بر خاندان وحیاند.
در زیارت عاشورا که شیعیان هر ساله میخوانند، لعن بر معاویه با عنوان «ابن آکلة الأکباد» (پسر جگرخوار) تکرار میشود و از خدا میخواهند که او و پیروانش را از رحمت خود دور کند. این یعنی دوستی با او در تضاد کامل با هویت شیعی است.
۵. تفاوت میان «دوستی» و «رفتار عادلانه»
نکته مهم این است که نهی از دوستی با دشمنان، به معنای ظلم به آنان یا قطع هرگونه ارتباط انسانی نیست. قرآن میفرماید:
«لَا یَنْهَاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیَارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ...»
(سوره ممتحنه، آیه ۸)
«خدا شما را از نیکی و عدالت با کسانی که در دین با شما نجنگیده و شما را از دیارتان بیرون نکردهاند، باز نمیدارد.»
نویسنده: فاطمه پورعباس
نظر شما