به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ جاد طعمه در این یادداشت مینویسد که اختلاف میان تهران و واشنگتن تنها بر سر غنیسازی اورانیوم یا مسائل فنی هستهای نیست، بلکه به پرسشی عمیقتر بازمیگردد: چه کسی حق دارد قواعد نظم منطقهای را تعیین کند و مشروعیت سیاسی دیگران را به رسمیت بشناسد یا از آن دریغ کند؟ به باور او، مذاکرات تکرارشونده دو کشور بیشتر شبیه گفتوگویی دائمی درباره توزیع نفوذ و پذیرش متقابل است تا صرفاً مذاکرهای فنی درباره برنامه هستهای.
این نویسنده با اشاره به آنچه «استانداردهای دوگانه» در نظام بینالملل مینامد، معتقد است که تمرکز گسترده بر برنامه هستهای ایران، در کنار سکوت نسبت به زرادخانه هستهای اسرائیل و برخی اقدامات نظامی آن، باعث شده بسیاری از ملتهای منطقه نگاه انتقادیتری به مفهوم مشروعیت جهانی داشته باشند. او میگوید نزاع اصلی میان ایران و آمریکا، نزاعی بر سر امنیت صرف نیست، بلکه جدالی بر سر تعریف مشروعیت و حدود حاکمیت ملی است.
جاد طعمه همچنین مفهوم «فساد ساختاری در روابط بینالملل» را مطرح میکند و مینویسد خطر اصلی زمانی آغاز میشود که قدرتهای بزرگ نهتنها قانون را نقض میکنند، بلکه توانایی تعریف قانون و تعیین استثناهای آن را نیز در اختیار میگیرند. به اعتقاد او، در چنین وضعیتی، قانون بینالمللی بیش از آنکه بر سیاست حاکم باشد، زیر سایه توازن قدرت قرار میگیرد و همین امر بحران اعتماد جهانی به نظم حقوقی موجود را تشدید کرده است.
در بخش دیگری از این تحلیل، نویسنده با اشاره به تجربه ایران، آن را نمونهای از کشوری میداند که با وجود فشارهای شدید خارجی، از بازتعریف کامل سیاستهای راهبردی خود بر اساس خواست واشنگتن خودداری کرده است. جاد طعمه تأکید میکند که هدف او دفاع مطلق از سیاستهای ایران نیست، بلکه نشان دادن این واقعیت است که نابرابری قدرت لزوماً به معنای تسلیم نیست. او در پایان نتیجه میگیرد که مهمترین پرسش امروز جهان نه آینده برنامه هستهای ایران، بلکه آینده خود نظام بینالملل است: آیا جهان همچنان بر پایه قانون اداره میشود یا قانون به زبان دیگری برای بیان قدرت تبدیل شده است؟
..........
پایان پیام
نظر شما