خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: خداوند در هفت آیه از قرآن مجید سخن از «سَماوات سَبْع»؛ (۱) (آسمانهای هفتگانه) به میان آورده است که در یک آیه از این آیات، اشاره به طبقات هفت گانه زمین نیز شده است؛ آنجا که می فرماید: «اللهُ الَّذِیْ خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الأَرْضِ مِثْلَهُنَّ» (۲)؛ (خداوند همان کسی است که هفت آسمان را آفرید، و از زمین نیز همانند آنها را).
از میان تمام تفسیرهای گوناگون که برای آسمان های هفت گانه ذکر شده است؛ این تفسیر صحیح تر به نظر می رسد که منظور از «سَماوات سَبْع»، همان معنی واقعی آسمان های هفت گانه است. یعنی آسمان به معنی کرات نیست؛ بلکه مجموعه ای از ستارگان و کواکب عالم بالا است؛ و منظور از عدد هفت همان شماره تعدادی معروف است، نه تکثیری. منتهی از آیات دیگر قرآن بر می آید که تمام آنچه را از ستارگان ثوابت و سیّارات، و کهکشان ها و سحابی ها می بینیم همه مربوط به مجموعه آسمان اول است.
بنابراین در ماورای این مجموعه عظیم، شش مجموعه عظیم دیگر (شش آسمان) وجود دارد که بعضی برتر از بعض دیگر است؛ که آنها از دسترس علم انسان (لااقل تاکنون) بیرون است.
خداوند در سوره صافّات می فرماید: «اِنّا زَیَّناَ اَلسَّماءَ الدُّنْیا بِزِیْنَةٍ الْکَواکِبِ»؛ (ما آسمان پائین را با ستارگان زینت بخشیدیم). همچنین در آیه ۱۲ سوره فصّلت آمده: «وَ زَیَّناَ السَّماءَ الدُّنْیا بِمَصابِیْحَ»؛ (آسمان پائین را با چراغها تزیین کردیم). همین معنی با تفاوت مختصری در آیه ۵ سوره ملک نیز آمده است. قابل توجّه اینکه مرحوم علّامه مجلسی(رحمة الله علیه) در بحارالانوار همین احتمال را به عنوان یکی از تفسیرهای آیه ذکر کرده است. وی می گوید: «سومین احتمالی که به فکر من خطور میکند این است که تمام افلاک که برای ستارگان اثبات کرده اند همه به نام آسمان پائین نامیده می شود!».(۳) درست است که ابزارهای علمی ما هنوز پرده از عوالم ششگانه دیگر برنداشته؛ ولی هیچ دلیلی بر نفی آن از نظر علوم نیز وجود ندارد، و چه بسا در آینده راز این معمّا نیز گشوده شود.
بلکه از کشفیّات بعضی از دانشمندان فلکی چنین بر می آید که هم اکنون نیز نشانه هایی از وجود عوالم دیگر از دور به چشم می خورد، نظیر آنچه رصدخانه معروف «پالومار» درباره عظمت جهان گفته است و جمله ای از آن را که شاهد گفتار ما است در اینجا بیان می کنیم:
«با دوربین رصدخانه پالومار میلیون ها کهکشان جدید کشف شده که بعضی از آنها هزار میلیون سال نوری با ما فاصله دارد، ولی بعد از فاصله هزار میلیون سال نوری فضای عظیم مهیب و تاریکی به چشم می خورد که هیچ چیز در آن دیده نمی شود، ولی بدون تردید در آن فضای مهیب و تاریک صدها میلیون کهکشان وجود دارد که دنیایی که در سمت ما است با جاذبه آن کهکشان ها نگهداری می شود، تمام این دنیای عظیمی که به نظر می رسد و دارای صدها هزار میلیون کهکشان است، جز ذرّه کوچک و بی مقدار از یک دنیای عظیم تر نیست و هنوز اطمینان نداریم که در فراسوی آن دنیای دوم دنیای دیگری نباشد».(۴)
یکی دیگر از دانشمندان در مقاله مشروحی که درباره عظمت عالم هستی نوشته، بعد از ذکر فواصل عظیم و حیرت زای کهکشان ها، و بیان ارقام حیرت انگیزی که همگی براساس سال نوری تعیین می گردد؛ چنین می گوید: «تا اینجا منجّمین معتقدند که تازه تا نیمه راه کناره قابل رؤیت جهان با عظمت پیش رفته اند، و هنوز فضاهای نامکشوف دیگری را باید بیابند».(۵)
به این ترتیب عوالمی که برای بشر تاکنون کشف شده با تمام عظمتی که دارد گوشه کوچکی از این جهان بزرگ را تشکیل می دهد و قابل تطبیق با مسأله آسمان های هفت گانه است. (۶)، (۷)
پی نوشت:
(۱). قرآن کریم، سوره بقره، آیه ۲۹ و سوره اسراء، آیه ۴۴ و سوره مؤمنون، آیه ۸۶ و سوره فصلت، آیه ۱۲ و سوره طلاق، آیه ۱۲ و سوره ملک، آیه ۳ و سوره نوح، آیه ۱۵، در دو آیه نیز اشاره به «سبع طرائق»؛ (هفت راه) و «و سبعا شدادا»؛ (هفت موجود محکم) شده است که آنها نیز ممکن است اشاره به آسمانهای هفتگانه باشد. (سوره مؤمنون، آیه ۱۷ و سوره نبأ، آیه ۱۲).
(۲). همان، سوره طلاق، آیه ۱۲.
(۳). بحار الانوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۶۲ هـ ش، ج ۵۵، ص ۷۸، باب ۸ «السماوات و کیفیاتها و عددها و النجوم و أعدادها و صفاتها و المجرة».
(۴). مجلّه فضا، شماره ۵۶، فروردین ۱۳۵۱.
(۵). مجلّه نیوزویک، سال ۱۹۶۴. (فراموش نشود این شهادت مربوط به بیش از ۵۰ سال قبل است).
(۶). برای توضیح بیشتر درباره تفاسیر مختلفی که در مورد آسمانهای هفتگانه ذکر شده است به تفسیر نمونه مراجعه فرمائید. (تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، ناصر، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، تهران، چاپ اول، ۱۳۷۴ هـ ش، ج ۱، ص ۱۶۲).
(۷). پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، تهران، چاپ نهم، ۱۳۸۶ هـ ش، ج ۲، ص ۱۷۸.
نظر شما