به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ موسی الموسوی در سال ۲۰۰۲ هنگامی که به دنبال نامی برای کتابخانه جدید خود بود، نام «فرادیس» را برگزید؛ واژه‌ای که جمع «فردوس» و در فرهنگ‌های عربی به معنای باغ، بوستان، وادی حاصلخیز و فضای سرسبز آمده است.
انتخاب این نام برای او تنها یک عنوان تجاری نبود؛ کتاب‌ها برای الموسوی همان «فرادیس» و باغ‌هایی بودند که در میان صفحاتشان زندگی می‌کرد و ارزش آنها را فراتر از سود اقتصادی می‌دانست.
در بحرین، فعالیت فرهنگی الموسوی با چالش‌های بیشتری همراه بود. او علاوه بر کتاب‌فروشی و نشر، در مسیر انتشار آثار تاریخی و فرهنگی نیز با محدودیت‌های ناشی از سانسور مواجه بود.
بر اساس گزارش‌ها، شماری از کتاب‌های تاریخی که وی برای چاپ آنها تلاش کرده بود، امکان انتشار نیافتند یا پس از انتشار از بازار جمع‌آوری شدند. از این رو، فعالیت او صرفاً یک کسب‌وکار فرهنگی نبود، بلکه تلاشی برای فراهم کردن امکان انتشار روایت‌های متفاوت از تاریخ و جامعه بحرین محسوب می‌شد.
خبر درگذشت الموسوی، به‌ویژه برای نویسندگان و روشنفکران بحرینی که سال‌ها با محدودیت‌های انتشار و بیان دیدگاه‌های خود مواجه بوده‌اند، با احساس فقدان همراه شد. «فرادیس» در فاصله سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۶، محل رفت‌وآمد شاعران، فعالان، نویسندگان و دوستداران کتاب بود و به فضایی برای گفت‌وگو و حفظ ارتباط میان اهالی فرهنگ تبدیل شد.
اکنون با درگذشت الموسوی، یاد او در میان کتاب‌هایی که در «فرادیس» گرد آمده بودند باقی خواهد ماند؛ به‌ویژه در آثاری که هنوز فرصت انتشار نیافته‌اند. میراث فرهنگی او در این نگاه خلاصه می‌شود که در برابر محدودیت و دیوارهای سانسور، اهل قلم نباید امید خود را از دست بدهند و باید برای حفظ تاریخ، اندیشه و فرهنگ به تلاش ادامه دهند؛ چنان‌که «فرادیس» برای سال‌ها نمادی از همین پافشاری فرهنگی در بحرین بود.
............
پایان پیام
نظر شما